Στο «μίξερ»της ραπ και της ελεκτρόνικα

«Είμαστε από τους εξαπατημένους λαούς της υφηλίου» πιστεύει η Δήμητρα Γαλάνη, που έπλασε ένα CD από τραγούδια της ζυμωμένα με τη νέα – διεθνή- γενιά των τραγουδοποιών
Μιλάει γρήγορα σαν χείμαρρος, έτσι που δεν θέλεις να τη σταματήσεις. Μιλάει όπως μιλάνε οι άνθρωποι που έχουν να πουν πράγματα και η σκέψη τους τρέχει. Έχει μια γοητεία αυτό, και την αθωότητα του τρεχαλητού. Το χαρακτηριστικό εκείνων που είναι ανοιχτοί και τολμούν να δοκιμάσουν.

«Με συγκλονίζει ο συνδυασμός της αθωότητας με το μέγεθος της προσωπικότητας», λέει σε κάποια στιγμή, εκεί που σχολιάζουμε την εμφάνιση των Βajofondo του Γκουστάβο Σανταολάγια στην Αθήνα. Ο Αργεντίνος που ζει και αναπνέει ήχους, έχει συνεργαστεί με τη Γαλάνη. Δήλωσε την αγάπη του και από σκηνής. Είναι φίλοι. «Θυμήθηκα τον Χατζιδάκι εκείνη τη στιγμή, που όταν έβλεπε κάτι που τον ενθουσίαζε έκανε σαν μωρό, το έδειχνε, δεν το κρατούσε. Με ακολουθεί κι εμένα αυτό στη ζωή μου».

Τα πιο πρόσφατα νέα είναι το «Πίξελ». Ένα άλμπουμ στο οποίο έρχονται και «πειράζουν» τραγούδια που έχει πει ή τα δοκιμάζει και εκείνη. Νέος αέρας σε παλιά ακούσματα.

«Ο μουσικός είναι ένα σφουγγάρι που ρουφάει πληροφορίες από παντού», λέει, «αλλιώς, αν ο καθένας μένει και απολαμβάνει μόνο τον εαυτό του, δεν πάμε πουθενά». Εκείνη μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια βρίσκει την πρόκληση στα καινούργια πράγματα, σε όσα αλλάζουν γύρω. «Δεν αισθάνεσαι ο ίδιος, θα ψαχτείς». Ήταν από εκείνους στη μουσική, που ψάχτηκαν με τα όσα έρχονταν από την ηλεκτρονική πλευρά της. Την ώρα που έρχονταν τα πάνω κάτω στη μουσική πραγματικότητα, δεν απομονώθηκε να θαυμάζει τα τραγούδια της.

«Είναι πολύ μεγάλο αυτό που συμβαίνει και αλλάζει τα πάντα και, πιστεύω, οι άνθρωποι που δεν είναι ενήμεροι θα έχουν πρόβλημα. Δεν μπορώ να καταλάβω εκείνους που λένε “α, εγώ δεν έχω σχέση με τα ηλεκτρονικά”. Αυτό φαίνεται σαν αναλφαβητισμός σήμερα». Τώρα πια, λέει η Δήμητρα Γαλάνη, «δεν υπάρχουν ταρατατζούμ και μεγάλες ανακοινώσεις· αρκεί κάτι να περάσει και να κυκλοφορήσει στο Ίντερνετ». Η αγορά έχει αλλάξει και εκείνη έχει μελετήσει το θέμα- «κοίτα να δεις», θα πει, «από εκεί που ήταν ο ένας και έτρεχε στους πολλούς, τώρα όλοι τρέχουν στον έναν».

Η μουσική πέρασε στο Ίντερνετ σαν τυφώνας. Ξαφνικά άλλαξαν οι αξίες και οι πρωταγωνιστές. Άλλους έπαιρνε το κύμα στα βαθιά (και κάμποσοι πνιγμοί αναφέρθηκαν), άλλους τους ανέβασε ψηλά να σερφάρουν με πρίμα τον αέρα.

Η Δήμητρα Γαλάνη είχε κάνει το «Μετά-» με τον Κωνσταντίνο Βήτα, όπου η φωνή συναντούσε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Η μελαγχολία και η θαλπωρή της φωνής, το ψυχρό αποτύπωμα του techno και ambient ήχου. Τελικά, άρχισαν να λένε, δεν είναι τόσο αταίριαστα αυτά. «Το κάναμε την περίοδο 2000-2001, ακριβώς πάνω στην αλλαγή του αιώνα τότε, με την αίσθηση ότι κάτι καινούργιο βρισκόταν μπροστά μας. Το “Μετά-” είχε την έννοια του “post”».

Εκεί βρίσκονται, ίσως, και τα πρώτα ψήγματα του «Πίξελ».

«Κάποια στιγμή συζητήσαμε να κάνουμε κάτι σαν να ανακεφαλαιώνουμε το ρεπερτόριο, κάτι που θα μπορούσε να ήταν και ένα κάλεσμα στη νέα γενιά. Πώς θα ήταν τα κομμάτια από ένα διαφορετικό μάτι;».

Έτσι, από την πρώτη επαφή της με τον ηλεκτρονικό ήχο- όταν άκουσε τους Ρortishead γύρω στο 1995 στην Αμερική και τις βαλίτσες γεμάτες από CD με τα καινούργια- μέχρι σήμερα, που κυκλοφορεί το «ψηφιδωτό» από τις μουσικές, τη φωνή και τις νέες ιδέες πάνω στα τραγούδια, η Γαλάνη παρακολουθεί και ενθουσιάζεται. «Είναι σαν να βράζει ο τόπος από τα φρέσκα πράγματα. Το myspace είναι ένα ανοιχτό παράθυρο, με την πληροφορία να ρέει ασταμάτητα».

«Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο θα διαθέσει ο καλλιτέχνης τη δουλειά του, δεν έχει σχέση με αυτό που γινόταν παλιά. Τώρα μπορεί κάποιος να διαθέσει τη μουσική του από μόνος του, συνεπώς οι δισκογραφικές εταιρείες πρέπει να αλλάξουν λογική. Τα στερεότυπα έχουν ακυρωθεί πια».

Τι είναι αυτό που θα χάσουμε, όμως; Αυτά που θα μείνουν πίσω; «Έχω την αίσθηση ότι όλη αυτή η “ταραχή” θα οδηγήσει σε καλό. Και ότι αυτοί που θα μείνουν θα είναι αυτοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους».

«Δεν μπορώ να καταλάβω εκείνους που λένε “α, εγώ δεν έχω σχέση με τα ηλεκτρονικά”. Αυτό φαίνεται σαν αναλφαβητισμός σήμερα»

«Με γοητεύει το ανακάτεμα των γενεών»

Μια φευγάτη διασκευή από τα «Χάρτινα» από τους Ιmam Βaildi, ένα αλλιώτικο «Δεν είμαι από δω» του Παύλου Παυλίδη, το «Ζω» σε ρεμίξ από τις Μarsheaux, το «Δεν είσαι εδώ» α λα Όλγα Κουκλάκη. Η Δήμητρα Γαλάνη παντού μέσα σε όλα αυτά, παίζει με τα τραγούδια- έτσι τουλάχιστον όπως τα είχαμε έως τώρα στ΄ αυτιά μας.

«Έχω τη μεγάλη τύχη να έχω πρώτη ύλη σημαντική», λέει για το «Πίξελ», που μπορείς να το ακούσεις και σαν μια συνάντηση με τους νέους δημιουργούς.

«Αυτό το ανακάτεμα των γενεών με γοητεύει». Και στέκεται ιδιαίτερα σε αυτό που είναι επικοινωνία μέσα από το τραγούδι.

«Ο Βασίλης Τσιτσάνης έπαιζε τα τραγούδια στον κόσμο. Τα δοκίμαζε στον κόσμο, τα διόρθωνε. Αυτή είναι η επικοινωνία και η σημασία που έχει το να ακούς και να ανταλλάσσεις ιδέες». Το λέει γιατί έχει δουλέψει ώστε να πετυχαίνει την επικοινωνία μέσα από το σάιτ της. Γιατί, θέλει να διευκρινίσει, «δεν το επισκέπτονται φαν, αλλά άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά μου. Είναι ένα σημείο συνάντησης και προσπαθώ να έχω καθημερινή επαφή. Όλα αυτά τα βρίσκω εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση».