Φάγαμε …στην«Ελιά»

Ήταν ιδέα μιας φίλης να πάμε προς το κέντρο μια Παρασκευή βράδυ, μόνο κορίτσια. Όλες μένουμε σε ακτίνα τεσσάρων χιλιομέτρων από τους Αμπελοκήπους, οπότε η «Ελιά», όπου είχα πολύ καιρό να πάω, ήταν λογική επιλογή, ιδίως αφού η μία από την παρέα είχε πάει πρόσφατα και την «ενέκρινε». Δυστυχώς, δεν είχα κι εγώ την ίδια άποψη, επειδή είχα κάποιες ωραιότερες αναμνήσεις από παλαιότερη επίσκεψη αλλά και κάποιες αναμνήσεις από τα ίδια πιάτα. Ένα μενού το οποίο δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου με τον καιρό, για τον ουρανίσκο μου αυτό σημαίνει ότι η κουζίνα χρειάζεται να ανανεωθεί λίγο.

Πρώτα, τα πιάτα με τυριά και τα τηγανητά είναι υπερβολικά πολλά θα έλεγα στο μενού της «Ελιάς»:

πιτάκια με ανθότυρο, φλογέρες με τυρί και ζαμπόν, στριφτόπιτα με ντομάτα και φέτα, κροκέτες παρμεζάνας, γλυκοπατάτα με τυρί κρέμα, μελιτζανόπιτα με τυρί, κεφτέδες με μοτσαρέλα, πιπεριές γεμιστές με κοπανιστή. Μιλάμε για πολύ τυρί. Πάντοτε πίστευα ότι ένα από τα ωραιότερα δώρα της φύσης στην ανθρωπότητα (το τυρί) πρέπει να το απολαμβάνουμε και να χρησιμοποιούμε με μέτρο. Είναι εύκολη λύση για οποιονδήποτε μάγειρα να προσθέσει λίγο τυρί και να δώσει λίγο καλύτερη γεύση σε ένα μπανάλ πιάτο.

Δοκιμάσαμε διάφορες από αυτές τις πλούσιες σε τυρί σπεσιαλιτέ. Τα πιτάκια με ανθότυρο ήταν καλά. Δοκιμάσαμε την κρεατόπιτα με γιαούρτι, όπου το γιαούρτι είναι αναμεμειγμένο στη γέμιση. Αυτό το πιάτο είχε πολίτικο χαρακτήρα, τίποτα φοβερά αξιομνημόνευτο αλλά και τίποτα που να μας χαλάσει τη βραδιά. Από την άλλη, οι κροκέτες ήταν βαριές. Και οι κολοκυθοκεφτέδες και οι ντοματοκεφτέδες ήταν σκούροι από το τηγάνισμα και είχαν ρουφήξει το λάδι σαν σφουγγάρια. Προσπαθήσαμε να εξισορροπήσουμε την πλούσια γεύση από τα τόσα γαλακτοκομικά και τα τηγανητά με μια σαλάτα σπανάκι που ήταν καλή αλλά πολύ υγρή για μένα. Μας άρεσαν τα κλασικά τηγανητά καλαμάρια γεμιστά με- τι άλλο;- φέτα.

Ήθελα κάτι πιο ελαφρύ για κυρίως πιάτο και πήρα τον σολομό με σάλτσα βασιλικού. Δεν ήταν αφροδισιακό πιάτο. Ο σολομός ήταν παραψημένος και ο βασιλικός σχεδόν ανύπαρκτος. Το rump steak (κιλότο μπριζόλα) που πήρε μια φίλη ήταν καλό.

Η «Ελιά» μοιάζει λίγο… κουρασμένη αυτή την εποχή, το ίδιο και οι σερβιτόροι. Δεν θα έλεγα ακριβώς ότι προσέχουν τον χώρο και τα τραπέζια, αλλά απαντούν σε ένα ηλεκτρονικό κουδούνι που υπάρχει σε κάθε τραπέζι. Ένα χτύπημα και έρχεται ο σερβιτόρος, το μενού, κάποιος να πάρει την παραγγελία και, τέλος, να φέρει τον λογαριασμό. Το ηλεκτρονικό κουδούνι όμως σημαίνει απρόσωπο σέρβις. Το πατήσαμε μισογελώντας και ο σερβιτόρος- που έδειχνε λίγο ενοχλημένος- έφτασε όχι αμέσως αλλά ύστερα από λίγα λεπτά. Ήταν λίγο περίεργο. Όσο για το ντεκόρ ήταν και αυτό λίγο κουρασμένο. Συνολικά, η «Ελιά» χρειάζεται λίγη φροντίδα ώστε να δώσει κάποιους νέους φρέσκους καρπούς.

«Ελιά»: Μυλοποτάμου 28, Αμπελόκηποι, τηλ. 21

0-6910.1

00.

ΙΝFΟ

Τιμές

30-40 ευρώ το άτομο

Σέρβις

Δεν το «έσωσε» το κουδούνι

Ατμόσφαιρα

Σύγχρονη και λίγο απρόσωπη

Κουζίνα

Μεσογειακό μπανάλ

Λίστα κρασιών

Μια Ο.Κ. λίστα από ελληνικά κρασιά