Επικίνδυνα παιχνίδια

Παίζουμε με τη φωτιά. Εκτός από τον οδοστρωτήρα του λαϊφστάιλ, έτσι όπως ανασκουμπωθήκαμε μετά τις εκλογές, όπου λύθηκαν, όπως είπα, γλώσσες και πήραν φωτιά γραφίδες και κομπιούτορες, πάντα εντεύθεν της ακροδεξιάς, στα δικά μας σαλόνια, βρέθηκε τάχα η χρυσή τομή και η λύση, μισή ευχολόγιο, μισή ζόφος:

άντε να δώσουμε λίγο παραπάνω άσυλο, να μη μας παίρνουν με τις πέτρες διεθνή παρατηρητήρια και διεθνείς οργανισμοί, να δώσουμε και ιθαγένεια στα μεταναστόπουλα που γεννήθηκαν εδώ, αλλά στο μεταξύ μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση, στο μεταξύ μ΄ ένα τεράστιο άλμα προσπερνούμε το πρόβλημα με τους υπάρχοντες παράνομους μετανάστες-γι΄ αυτούς, σκούπες και στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Και, πάντα από την προοδευτική σκοπιά, χωρίζουμε την ήρα απ΄ το στάρι. Καλοί και κακοί μετανάστες, νόμιμοι και παράνομοι, ενσωματωμένοι και αδέσποτοι. «Φοβούνται και οι παλιοί μετανάστες» έγραφαν κάτω απ΄ τα τηλεπαράθυρα τις προάλλες, κι έβγαζαν στο γυαλί «παλιούς μετανάστες», να πουν πόσο φοβούνται κι αυτοί να κυκλοφορήσουν νύχτα στον Άγιο Παντελεήμονα.

Επικίνδυνα παιχνίδια. Καλλιεργείται ο χειρότερος από μιαν άποψη ρατσισμός, των ξένων απέναντι στους ξένους. Και όχι μόνο στα τηλεπαράθυρα.

«Μήπως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε πως ο Αλβανός που ήρθε στην Ελλάδα γιατί ήθελε να δουλέψει και να ενταχθεί στην κοινωνία μας […] είναι ο καλύτερός μας σύμμαχος απέναντι σ΄ αυτό το πρόβλημα;» γράφτηκε σε γειτονική σελίδα εδώ. «Μήπως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε ότι το παιδί που πρωτεύει στο σχολείο και οι συμπλεγματικοί γονείς των συμμαθητών του δεν το αφήνουν να σηκώσει τη σημαία δεν έχει καμία σχέση με τον εξαθλιωμένο Αφγανό που ξεμπαρκάρει νύχτα σε κάποια ακτή του Αιγαίου;» Επικίνδυνα παιχνίδια. Ο χτεσινός «εγκληματίας που βγήκε από τις φυλακές του Μπερίσα», «ενταγμένος» τώρα στην «κοινωνία μας», παίρνει επίσημα από εμάς άδεια οπλοφορίας για το όπλο που από μόνος του είχε για τους Πακιστανούς που «ρίχνουν το μεροκάματο» και του «κλέβουν τη δουλειά», για τους Κινέζους που «κρατάνε τα νοίκια ψηλά» κ.ο.κ.

Εγκληματικά παιχνίδια.

Όμως, εκτός από τον καλό εξαίφνης Αλβανό, εκτός και από τον εργατικό Πακιστανό και τον Κινέζο, το κρίσιμο και επείγον, όχι απλώς και μόνο πρακτικά αλλά προπάντων για τον πολιτισμό και το μέλλον των ιδεών μας και της κοινωνίας μας, είναι να πούμε τι θα κάνουμε με τον εξαθλιωμένο Αφγανό, τον κάθε εξαθλιωμένο Αφγανό. Τον υπαρκτότατο σήμερα και τον σιγουρότατο αυριανό, αυτόν δηλαδή που σίγουρα θα έρθει και αύριο και μεθαύριο. Όσο δηλαδή το πρόβλημα (δεν) θα αντιμετωπίζεται με σκούπες και στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε αστυνομικά είτε ιδεολογικά-που είναι το χειρότερο.