ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΕΙ ΤΗ ΘΛΙΨΗ

Στην κινηματογραφική του μεταγραφή, «Η αδελφή μου κι εγώ» (Village), το μυθιστόρημα της Πίκουλτ «κλαδεύτηκε», για να εξυπηρετήσει ένα αφηγηματικό σχήμα περισσότερο προσδοκώμενο και «ορθό». Ο Νικ Κασσαβέτης, με τη βοήθεια των καλών ηθοποιών που διέθετε- Κάμερον Ντίαζ (μάνα), Τζέισον Πάτρικ (πατέρας), Άλεκ Μπόλντουιν (δικηγόρος), την υποψήφια για Όσκαρ Αμπιγκέιλ Μπρέσλιν στον ρόλο της Άννας, καθώς και την αναμφισβήτητα ικανή Σοφία Βασιλίεβα στον ρόλο της άρρωστης Κέιτστήνει μια ταινία με ανθρωπιά και ευαισθησία που αποφεύγει το μελό και εξισορροπεί με πιο ανάλαφρες σκηνές- και με τη βοήθεια της μουσικήςτην αναπόφευκτη θλίψη. Στο επίπεδο της αφηγηματικής τεχνικής διατηρεί εν μέρει την εξιστόρηση μέσα από τη ματιά των διαφορετικών προσώπων της ιστορίας, την οποία εμπλουτίζει με τη δραματοποίηση επιλεγμένων θεμάτων και δρώμενων του μυθιστορήματος. Οι παράλληλες ιστορίες που στο βιβλίο της Πίκουλτ πλαισιώνουν τη βασική, εδώ σχεδόν εκλείπουν, και τα πρόσωπα γίνονται πιο μονοδιάστατα (και εύληπτα για τον «μέσο» θεατή;) Ο χολιγουντιανός καμβάς, όσο σεμνός και παραιτημένος από εύκολους εντυπωσιασμούς κι αν είναι, δεν αντέχει τις σκοτεινές πτυχές των ανθρώπινων ψυχών και αισθημάτων. Και πάνω απ΄ όλα, παραλλάσσοντας, ή μάλλον παραγράφοντας το μυθιστορηματικό τέλος, είναι σαν να παραμορφώνει και το μεδούλι της ιστορίας της Τζόντι Πίκουλτ.