ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ, ΔΥΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ

Η αφήγηση του ΜακΚάρθυ αντικρύζει δύο κόσμους, τον προπολεμικό και τον μεταπολεμικό, και δύο πολιτισμούς, ΗΠΑ και Μεξικό. «Σίγουρα δεν ξέρω τι είναι το Μεξικό. Νομίζω πως βρίσκεται μες στο κεφάλι σου. Το Μεξικό. Ταξίδεψα πολύ εκεί κάτω. Με το που θ΄ ακούσεις την πρώτη αγρότισσα να τραγουδάει κατάλαβες τον τόπο ολόκληρο.Όταν φτάσεις ν΄ ακούσεις εκατό δεν ξέρεις πια τίποτα. Ούτε θα καταλάβεις ποτέ», λέει ο Πάρχαμ. Και μερικές σελίδες παρακάτω: «Τον τόπο αυτόν δεν τον ξέρει κανείς».

Μέσα σ΄ αυτήν τη στεγνή αφήγηση, που αναπτύσσεται κάθετα στη σελίδα, χωρίς αναγνωριστικά σημάδια διαλόγου, η φαντασία οργιάζει. Βουτάει τους ήρωες στο αίμα και τα πάθη, χωρίς κορόνες υψίφωνου λυρισμού, τεχνική εξόχως αποτελεσματική. Οι πολλαπλές εξιστορήσεις των ηρώων, πρωταγωνιστών, δευτεραγωνιστών, περαστικών συμπλέκονται και φωτίζ ουν έναν κόσμο που χάνεται.

Από το 1952 της έναρξης ώς το 2002 του επιλόγου, οι άνθρωποι αλλάζ ουν. Και, την ίδια στιγμή, μένουν αιφνιδιαστικά ίδιοι.Ίσως γιατί έχουν «πάνω απ΄ όλα βαθιά ριζωμένη γνώση ότι ομορφιά και απώλεια είναι το ίδιο πράγμα». Οι απόβλητοι ήρωες του ΜακΚάρθυ επιβιώνουν ή σκοτώνονται, όμως έχουν καταπιεί τη ζωή με επίγνωση και μουγκή γενναιότητα.