ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Παλαμάς, Εγγονόπουλος, Ελύτης

Ο Κωστής Παλαμάς, που φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννησή του, έγραψε το ελεγείο «Για τον τάφο του ζωγράφου Γύζη» το 1901, λίγες μέρες μετά τον θάνατό του. Οι ανισομήκεις στίχοι του, με τις ελάχιστες ομοιοκαταληξίες, τον διακοπτόμενο ρυθμό και τις αποσπασματικές περιγραφές διαμορφώνουν ένα ασυνήθιστο για την εποχή ποιητικό σύνολο. Σχολιάζονται σε μνημειακούς τόνους οι πίνακες του Γύζη: «Άγγελος», «Η δόξα των Ψαρών», «Το παραμύθι της γιαγιάς» και το «Τάμα».

Το ποίημα του Παλαμά υπερέχει αισθητικά δύο άλλων που γράφτηκαν τον ίδιο χρόνο και δημοσιεύτηκαν στο εξαιρετικό αφιέρωμα στον Γύζη των «Παναθηναίων» 11/1901. Πρόκειται για τον αλληγορικό «Γυρισμό» του Γεωργίου Στρατήγη και το φλύαρο «Παραμύθι της γιαγιάς» του Ιωάννη Πολέμη.

Η «συνομιλία» των νεώτερων ομοτέχνων του Παλαμά με τους ζωγράφους κινείται σε εντελώς διαφορετικό κλίμα. Ο Νίκος Εγγονόπουλος στην ευρηματική του «Μπαλάντα της ψηλής σκάλας» απαθανατίζει τον δεινοπαθούντα από τους αλητόπαιδες Θεόφιλο. Ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης στην «Ωδή» του αναφωνεί: «Πικάσσο Παύλε αρπάζεις το θάνατο από τους καρπούς των χεριών/ και τον παλεύεις ωσάν ωραίο κι΄ ευγενικό Μινώταυρο».