Το τέταρτο κουδούνι

Μα γιατί; Γιατί η κ. Φάνη Πετραλιά ντύθηκε Σπεράντζα Βρανά στα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρό πολης; Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Θύμωσα. Όταν την ξανάδα. Την Κυρία Μάρω Κοντού. Στη σκηνή- «κανονικά» πια. Μετά τη συμμετοχή της στην περσινή μουσική παράσταση «x σκηνής- Αυτά που κάψαν το σανίδι» του Σταμάτη Κραουνάκη, φέτος το καλοκαίρι επανεμφανίζεται. Στο «Αθήναιον, στην- με αρετές- επιθεώρηση των Ντίνου Σπυρόπουλου- Γιώργου Γαλίτη «Η…

Βουλή με τις τρελές». Θύμωσα με την πολιτική. Που μας τη στέρησε οκτώ, αν δεν κάνω λάθος, ολόκληρα χρόνια.

Τα πενήντα της στο θέατρο κλείνει φέτος η Κυρία Κοντού (στη φωτογραφία). Απ΄ το 1959- τότε έκανε την πρώτη «επαγγελματική» της εμφάνιση. Κι άλλα έξι πριν, στον Χορό του Εθνικού, απ΄ όπου ξεκίνησε ως χορεύτρια, μαθήτρια της Κούλας Πράτσικα, σύνολον πενήντα έξι.

Ο Χορν σύντομα την ξεχώρισε και πολύ σωστά την έχρισε πρωταγωνίστρια, έκανε κυρίως κομεντί και κωμωδία- εξαιρετικάη Κυρία Κοντού, έκανε επιθεώρηση, έλαμψε στη σκηνή και στην οθόνη, τραγούδησε, χόρεψε… Έδωσε ένα στίγμα κομψότητας, σκηνικής ευγένειας, Ήθους και λεπτού χιούμορ. Και φέτος, στο «Αθήναιον», δίνει ρέστα. Κι ένα μάθημα στους νεώτερους. Αναλλοίωτη απ΄ το χρόνο- καθόλου δεν το γράφω από λεπτότητα, κυριολεκτώ-, συμπυκνώνει σε μια παρλάτα προσωπικού χαρακτήρα όλες αυτές τις αρετές αυτοσαρκαζόμενη. Πρωταγωνίστρια! Με κεφαλαίο Π. Χαρείτε την! Και μια απορία. Καλά, τα κρατικά θέατρα ΑΥΤΟΥΣ τους Ηθοποιούς γιατί δε βρίσκουν έναν τρόπο να τους χρησιμοποιήσουν όπως τους αξίζει; Και μόνο κάτι καρατερίστες- πολλές φορές αμφιβόλου αξίας, που μόνον η μεγάλη ηλικία τούς δικαιώνει…- καλούν;

Ο Γιώργος Καραμίχος ντεμπουτάρει και ως σκηνοθέτης τον επόμενο χειμώνα. Με το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο τού όχι ιδιαίτερα γνωστού εδώ Ιρλανδού- ανεξάντλητα τα θεατρικά κοιτάσματα της ΙρλανδίαςΦρανκ ΜακΓκίνες «Ευγένιος». Το οποίο θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Άνεσις» παράλληλα προς «Το φιόρο του Λεβάντε» του Ξενόπουλου που ο Σπύρος Παπαδόπουλος θα το πάει για τρίτη σεζόν.

Πρωταγωνιστές, ο Γιώργος Κέντρος, η Αθηνά Τσιλύρα (φωτογραφία), η Χριστίνα Κουτσουδάκη, ο Γιώργος Νανούρης κι η Μαρλέν Σαΐτη. Τη μετάφραση συνυπογράφουν ο Θανάσης Καραγκούνης κι ο Γιώργος Καραμίχος, τα σκηνικά έχει αναλάβει ο Γιώργος Γαβαλάς, τα κοστούμια ο Γιώργος Σεπτέμβρης, τους φωτισμούς η Κατερίνα Μαραγκουδάκη ενώ ο Σταμάτης Κραουνάκης θα γράψει τα δυο τραγούδια της παράστασης.

Στο έργο, προτελευταίο μέχρι τώρα του 56χρονου σήμερα συγγραφέα, που ΄κανε την πρεμιέρα του το 2007 στο Λονδίνο, «τσεχοφικής ατμόσφαιρας» όπως περιγράφεται, μια οικογένεια- πατέρας, μάνα, γιος και κόρημαζεύονται στο εξοχικό τους με αφορμή τα είκοσι ένα χρόνια που θα έκλεινε ο Ευγένιος, ο μικρότερος γιος και αδελφός τους, αν δεν είχε αυτοκτονήσει πριν από δυο χρόνια. Μαζί τους μια μακρινή ξαδέλφη που φέρνει στην οικογένεια ένα «δώρο»: το αποχαιρετιστήριο γράμμα του αυτόχειρα που το φύλαγε από τότε που η ίδια βρήκε στην παραλία, ξέπνοο, το δηλητηριασμένο από αλκοόλ, χάπια και τα συναισθήματά του αγόρι. Η εύθραυστη επιφάνεια θρυμματίζεται και μόνος δρόμος που απομένει είναι η κάθαρση. Στο δρόμο αυτό η τραγικότητα αναιρείται απ΄ το γέλιο και τούμπαλιν.

Τον Φρανκ ΜακΓκίνες, ποιητή, επίσης, και σημαντικό μεταφραστή- έχει μεταφράσει από Σοφοκλή, Ευριπίδη, Σενέκα, Οστρόφσκι, Ίψεν, Στρίντμπεργκ, Τσέχοφ μέχρι Λόρκα και Μπρεχτ- στην Ελλάδα πρωτοπαρουσίασε ως θεατρικό συγγραφέα ο θίασος του Λεωνίδα Λοϊζίδη ο οποίος ανέβασε τη σεζόν 1993- ΄94, στο τότε θέατρο «Πανελλήνιο», το έργο του «Όσο με σκέφτεσαι υπάρχω». Έκτοτε ανέβηκαν το 2003 ο μονόλογός του «Ντάμα κούπα» στο πρόγραμμα μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας απ΄ την Άσπα Τομπούλη με την αξέχαστη Αλέκα Παΐζη και το έργο του «Εργαζόμενα κορίτσια» το 2003- 2004 στη Λεμεσό της Κύπρου, απ΄ την εκεί ΕΘΑΛ, σε σκηνοθεσία Μηνά Τίγκιλη και την ίδια σεζόν, με επανάληψη την επόμενη, απ΄ την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης και σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή.

Κάτι Τατούληδες, κάτι Μανώληδες, αν δεν πούλαγαν μούρη θα τους ήξερε κανένας πέραν της εκλογικής τους περιφέρειας; Κι άντε να ΄σαι καλοπροαίρετος και να πεις «αυτός είναι έντιμος: διαφωνεί και δεν το κρύβει». Ε, δε σ΄ αφήνει ο διάολος ν΄ αγιάσεις… Γιατί δε βγαίνουν να πουν στα ίσα σε τι ακριβώς διαφωνούν και μετά, κατευθείαν, να παραιτηθούν και να πάνε σπιτάκι τους κι αν γουστάρουν να κατεβούν στις επόμενες εκλογές μ΄ άλλο κόμμα ή ως ανεξάρτητοι; Αλλά που κρατάει χρόοονια αυτή η κολόνια, και βγαίνουν, κι όλο κάτι υπονοούμενα πετάνε, κι όλο κάτι δηλώσεις- στρακαστρούκες ρίχνουνε, κι όλο κάτι απειλές εκτοξεύουν, κι όλο κάτι προθεσμίες θέτουν, κι όλο κάτι φήμες πουσάρουν στις παραπολιτικές στήλες, κι όλο κάτι επιστολές στέλνουν κι όλο απ΄ τη μια εκπομπή στην άλλη τρέχουν, όλ΄ αυτά, τέλος πάντων, που τους κρατάνε επί έτη πολλά στην επικαιρότητα και στα πρωτοσέλιδα μέχρι να φτάσουν στο αμήν και να πάρουν τον πούλο- διότι τους φοβούουουνται κιόλας στα κόμματα που τους εξέθρεψαν κι ώσπου να τους διώξουν…-, τηλεριαλιτζίδικες πρακτικές όζουν. Κι άντε μετά, εσύ, ο καλοπροαίρετος να χάψεις τα φύκια που μας πουλάνε ως υποτιθέμενη εντιμότητα και ευθύτητα…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Δηλαδή, είναι κρίμα, είναι άδικο απ΄ το Θεό. Η Αδικία. Να κυκλοφορεί στον Star και σε κάτι δελτία καιρού σαν τσόντες του ΄70 μια Πετρούλα με τον κώλο όξω- και με Πυγμαλίωνα τον εκλεκτό Σταμάτη Μαλέλη – κι ο Στάθης Ψάλτης (φωτογραφία), φέτος ειδικά να βρήκε να κάνει Κινησία στην «Λυσιστράτη» πλάι στον Θύμιο Καρακατσάνη στον ομώνυμο ρόλο. Και να μην κάνει επιθεώρηση.

Και να μην κάνει την Πετρούλα. Διότι αν έκανε επιθεώρηση φέτος το καλοκαίρι ο Στάθης Ψάλτης, σιγά μη και δεν έκανε την Πετρούλα. Εγώ, και μόνο να τη δω την Πετρούλα αυτόματα τον κάνω το συνειρμό…

(Αυτό θα πει αχαριστία. Τόσα χρόνια να γράφω πως ο Ψάλτης χαραμίζεται και γιατί δεν κάνει ρεπερτόριο και φέτος που είπε ο άνθρωπος να κάνει Αριστοφάνη πάλι να γκρινιάζω. Έτσι είμαστε εμείς οι δημοσιογράφοι του πολιτιστικού. Ε, ρε γιαούρτια που μας χρειάζονται όπως λέει και μια ευγενική ψυχή με μανία καταδιώξεως…).