Συνέντευξη

«Στο θέατρο ακούς και αρλούμπες»
Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη gsarigiannis@dolnet.gr

Τον πέμπτο του Μολιέρο ετοιμάζεται να παίξει ο Γιάννης Μπέζος, ώριμος πια και με κατακτημένα μέσα ηθοποιός, στο Ηρώδειο και με τη Ναταλία Τσαλίκη πλάι του, έχοντας αναλάβει και τη σκηνοθεσία
«Με ενδιαφέρει πολύ ο Μολιέρος. Είναι αυτό που λέμε “κάτι μου πάει στον συγγραφέα αυτόν”. Αυτό το θέατρο ή έχεις έναν τρόπο να το αντιληφθείς ή δεν το αντιλαμβάνεσαι καθόλου. Υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι πανάξιοι που ο Μολιέρος, όμως, δεν τους ενδιαφέρει».

Αργκάν στον «Κατά φαντασίαν ασθενή» στο θέατρο «Αναλυτή» με σκηνοθέτη τον Θέμη Μουμουλίδη, Σγαναρέλος στον «Δον Ζουάν» με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, Ταρτούφος στο ομώνυμο έργο σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη στο «Πόρτα», Ζουρντέν στον «Αρχοντοχωριάτη» με σκηνοθέτη τον Βασίλη Παπαβασιλείου, ο Γιάννης Μπέζος επανέρχεται φέτος στον Μολιέρο και στον Ζουρντέν του «Κατά φαντασίαν ασθενή», της ύστατης κωμωδίας του Γάλλου κλασικού, με τον οποίον πρωτοδοκιμάστηκε στον Μολιέρο δεκαπέντε χρόνια πριν- τον χειμώνα του ΄94-΄95. Η παράσταση ανεβαίνει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και θα ακολουθήσει περιοδεία.

Επανέρχεται με την πείρα και την ωριμότητα που του έχουν προσφέρει τα τριάντα ένα του πια χρόνια στο θέατρο – από το 1978-, με το τάλαντό του που έχει ανθίσει και στερεωθεί, με την αγάπη του κόσμου στον οποίον τον έχει κάνει ευρύτερα γνωστό η διαρκής παρουσία του στην τηλεόραση.

Έχοντας πλάι του και πάλι, στον κομβικό ρόλο της Τουανέτ, την εδώ και πολλά χρόνια σύντροφό του στη ζωή Ναταλία Τσαλίκη, έναν εξαιρετικού επιπέδου θίασο και ανάλογους συντελεστές. Και αναλαμβάνοντας ο ίδιος τη σκηνοθεσία σε μία παράσταση με μουσική και τραγούδια…

Γιατί σας ενδιαφέρει ο Μολιέρος. Είναι οι ρόλοι που
έχει γράψει; Είναι επειδή πρόκειται για ένα λαϊκό θέατρο; Είναι γιατί μπορεί να βγάλει ακόμα, κάπου τριακόσια πενήντα χρόνια μετά, γέλιο;

«Για όλα αυτά. Αλλά κυρίως γιατί είναι γνήσιο, λαϊκό θέατρο. Ήταν ένας πλήρης άνθρωπος του θεάτρου ο Μολιέρος: συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρικός επιχειρηματίας… Και οι κωμωδίες του αυτές έχουν πάντα λαϊκή απήχηση. Ακόμα και σήμερα. Εξαρτάται, βέβαια, από το πώς αντιμετωπίζεις το έργο. Αν μπορεί να αποκαλύψεις κάτι στον σημερινό θεατή μέσα από αυτό. Ο πυρήνας των έργων τουοι συνήθειες, τα ελαττώματα, τα προτερήματα των ανθρώπων…- δεν αλλάζει».

Γιατί, τελευταία, σκηνοθετείτε εσείς τα έργα που ανεβάζετε; Δεν έχετε εμπιστοσύνη στους σκηνοθέτες; Σκέπτεστε «μπορώ να το κάνω και εγώ, ίσως και καλύτερα»; Ή πιστεύετε πως το θέατρο είναι πρώτα
και πάνω απ΄ όλα δουλειά του ηθοποιού;

«Δουλειά του ηθοποιού, ούτως ή άλλως, είναι. Απλώς, για συγκεκριμένα έργα που μπορώ να τα αντιμετωπίσω- και όχι για όλο το ρεπερτόριο-, πιστεύω πως είναι καλύτερο να τα σκηνοθετώ εγώ. Και βέβαια δεν μιλάμε για όλους τους σκηνοθέτες… Υπάρχουν άνθρωποι που, έπειτα από τόσα χρόνια στη δουλειά, μπορώ πολύ καλά να συνεννοηθώ μαζί τους και να καταλάβω τι ακριβώς θέλουν. Αρκεί να ξέρουν και οι ίδιοι τι ακριβώς θέλουν και πώς θέλουν να το κάνω στη σκηνή».

Οι σχέσεις σας με το Ελληνικό Φεστιβάλ επί Γιώργου Λούκου έμοιαζαν λίγο τεταμένες. Στη αρχή σαν να μην δείχνατε τόση εμπιστοσύνη στις επιλογές του, πέρυσι είχατε συνεννοήσεις που ανατράπη- καν, φέτος συνεργάζεστε…
Έχετε καταλήξει;

«Ποτέ δεν ήταν τεταμένες οι σχέσεις μας.

Κάποιοι άλλοι μιλούσαν επ΄ ονόματί μου, εγώ τίποτα δεν είχα με τον άνθρωπο.

Αφότου τον γνώρισα, τον εκτιμώ πάρα πολύ. Πέρυσι δεν πραγματοποιήθηκε το σχέδιο για οικονομικούς λόγους, φέτος βρήκαμε μια λύση και έγινε. Είναι απλό».

Τα τελευταία χρόνια σας ακούω και σας βλέπω πιο επιθετικό. Κάτι έχει αλλάξει μέσα σας; Είναι η σιγουριά;

«Όχι. Απλώς πιστεύω πως στον χώρο μας ορισμένοι μιλάνε περισσότερο απ΄ όσο πρέπει. Και λένε αρλούμπες. Αυτό δεν μου αρέσει. Και οφείλω να το λέω. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πραγματικά δουλέψει και αγωνιστεί και στο θέατρο και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, οι οποίοι είναι πολύ σεμνότεροι. Αν αυτό ακούγεται επιθετικό…».

Τηλεόραση τον χειμώνα δεν θα κάνει. Έχει τρεις θεατρικές υποχρεώσεις: θα παίξει με τον Σταμάτη Φασουλή στην επανάληψη του μιούζικαλ «Το κλουβί με τις τρελές» στο «Παλλάς» για λίγες παραστάσεις, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και πλάι στη Νόνικα Γαληνέα στην «Εκατομμυριούχο» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο που θα ανεβεί από τον Σωτήρη Χατζάκη για πέντε βραδιές και τον επώνυμο ρόλο, αυτήν τη φορά, στον «Δον Ζουάν»- Μολιέρος και πάλι!-που θα ανεβάσει ο Αιμίλιος Χειλάκης στο Εθνικό ντεμπουτάροντας ως σκηνοθέτης.

ΙΝFΟ

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής», στις 2 και 3 Ιουλίου, στις 21.00. στο Ηρώδειο (τηλ. 210
32.72.000). Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, 15, (φοιτητικό) 10 ευρώ. Προπώληση μέσω Διαδικτύου: http://www.
greekfestival.gr.
Θα ακολουθήσει περιοδεία.

«Η παράσταση οδεύει προς την τρέλα»

Ποια είναι η γραμμή της παράστασης;
«Ότι ο Αργκάν, σιγά σιγά, οδηγείται στην τρέλα.

Αυτό κλιμακώνεται. Τον βλέπω όπως τον Ζουρντέν στον Αρχοντοχωριάτη΄”. Οι δύο αυτοί ήρωες οδεύουν προς την τρέλα. Προς τα εκεί οδηγείται και η παράσταση».

Και το ύφος της παράστασης. Το «μολιερέσκ», έτσι κι αλλιώς, για τον Έλληνα ηθοποιό, αν εφαρμοστεί, μοιάζει κακή απομίμηση.
Ακολουθείτε κλασικούς ή σύγχρονους δρόμους;

«Το έργο παίζεται πολύ σύγχρονα αλλά και το εικαστικό και το μουσικό του μέρος είναι σύγχρονα – δεν θυμίζουν καθόλου την εποχή του».


Βούτυρο στο ψωμί του σημερινού θεατή

Ρωτώ τον Γιάννη Μπέζο γιατί επανέρχεται στο ίδιο έργο.

«Βλέπω γύρω μου κάτι που το φοβόμαστε χωρίς να ξέρουμε τι είναι. Στον τόπο μας δεν φοβόμαστε πια τους πολέμους και τις δικτατορίες αλλά κάτι το πολύ αφηρημένο. Κι αυτό είναι χειρότερο. Επειδή δεν είναι συγκεκριμένο. Ένας αόρατος εχθρός. Είναι επίσης πολύ στη μόδα η ψυχανάλυση, οι ψυχαναλυτές, οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι- ο καθένας μας πια αρχίζει να έχει τον προσωπικό του ψυχίατρο… Ο Αργκάν, ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου, είναι βούτυρο στο ψωμί των σημερινών θεατών.

Ο Μολιέρος όλα αυτά τα καυτηριάζει διά στόματος Μπεράλντ, του αδελφού του ήρωα. Ο Αργκάν δεν είναι άρρωστος όπως νομίζει αλλά είναι υποχόνδριος που είναι όμως από τις χειρότερες αρρώστιες.

Άρα και ευάλωτος.

Από την άλλη είναι πώς εκμεταλλεύεται ο περίγυρος τον ήρωα. Όπως συμβαίνει και στον “Αρχοντοχωριάτη”.

Δεν έχει αλλάξει τίποτα, κατά τη γνώμη μου, σήμερα. Επομένως είναι μεγάλο το μέρος του κοινού που ενδιαφέρεται για το έργο». Είστε καθόλου υποχόνδριος; Και από την άλλη είστε καχύποπτος απέναντι στους γιατρούς;

«Όχι, καχύποπτος με τους γιατρούς δεν είμαι. Αλλά η σχέση μου με τις αρρώστιες είναι πολύ… Δεν τους δίνω μεγάλη σημασία, τις “ξεχνάω”. Αν κάτι έχω, δεν θα με ανησυχήσει πιο πολύ. Θα πάω ενδεχομένως στον γιατρό αλλά αφού το αφήσω να ωριμάσει μέσα μου».

Βέβαια, έχω έναν γνωστό που το άφησε να ωριμάσει αλλά κόντεψε να σαπίσει και να πέσει από το δέντρο…

Γελάει.