Το τέταρτο κουδούνι

Κάτι διαφορετικόετοιμάζει η «Στοά» για το χειμώνα. Εδώ και δυο χρόνια ο Παναγιώτης Μέντης κι ο Θανάσης Παπαγεωργίου (στη φωτογραφία) ξεκίνησαν να γράφουν ένα σπονδυλωτό έργο για να σατιρίσουν «την άφιξή μας στον πάτο του βαρελιού»- ο καθένας, μόνος του, διάφορα κομμάτια. Αλλά, ξαφνικά, προέκυψε συνεργασία της «Στοάς» με τη νεανική ομάδα «Εx Αnimo».

Της οποίας κομμάτια, γραμμένα απ΄ τα μέλη της, συμπεριλήφθηκαν στο έργο που πήρε, με οργανωτή της τελικής μορφής του τον Θανάση Παπαγεωργίου, την εικόνα ψηφιδωτού με ογδόντα μικρές και μεγαλύτερες σκηνές. Και τον τίτλο «ΤΕΛΕΙΑ GR.»- που διαβάζεται και «Τέλεια gr.» και «Τελεία gr.».

Η θεματολογία του αντλεί «απ΄ όλα όσα μας πολιορκούν καθημερινά»: ειδήσεις απ΄ την τηλεόραση και τον Τύπο, γεγονότα του αστυνομικού δελτίου, συνεντεύξεις σχετικών και άσχετων, σίριαλ, ριάλιτι, τηλεοπτικά παράθυρα, κοσμική ζωή, life style…- «σκηνές καθημερινής τρέλας, μικρά και μεγάλα εγκλήματα στα οποία εθιστήκαμε και μένουμε αδιάφοροι, μια ρουτίνα μέσα στην οποία πλήττουμε αφόρητα αναζητώντας καινούργιες εμπειρίες» όπως λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου.

Η «Στοά» για πρώτη φορά στην ιστορία της θα συνεργαστεί με μια νέα ομάδα η οποία θα ΄ναι και συμπαραγωγός. Η «Εx Αnimo» που δημιουργήθηκε από απόφοιτους της δραματικής σχολής Βεάκη έχει ήδη παρουσιάσει, σε σκηνοθεσία του δάσκαλου των παιδιών Γιάννη Μαργαρίτη, δυο συλλογικά κείμενα- τη σεζόν 2005- 2006 το «Sorry, Sold Οut» και το 2006- 2007 το «Νοσφεράτου Διδόντικους» που ΄χε μεγάλη επιτυχία και συνεχίστηκε τις δυο επόμενες χρονιές σε Αθήνα και περιφέρεια. Οι παραστάσεις της βασίζονται κυρίως στον αυτοσχεδιασμό και το σωματικό θέατρο, στοιχεία εντελώς διαφορετικού κλίματος απ΄ της «Στοάς», αλλά η μίξη ελπίζεται να προσφέρει, πέρα από ένα ενδιαφέρον πείραμα, οφέλη και στις δυο πλευρές.

Τους διακόσιους περίπου ρόλουςθα παίξουν έντεκα ηθοποιοί- Θανάσης Παπαγεωργίου, Εύα Καμινάρη, Παναγιώτης Μέντης, Νάντια Περιστεροπούλου, Ευδοκία Σουβατζή, Νίκη Χαντζίδου απ΄ την «Στοά» και Παύλος Εμμανουηλίδης, Δημήτρης Ζωγραφάκης, Ρόζα Κυρίου, Ντίνα Λαδοπούλου, Ζήσης Ρούμπος απ΄ τους «Εx Αnimo»- που όταν χρειάζεται θα μετατρέπονται σε ορχήστρα η οποία αυτοσχεδιάζει ρυθμούς και μελωδίες.

Η σκηνοθεσία, του Θανάση Παπαγεωργίου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Λέας Κούση, οι χορογραφίες της Μαρίας Αλβανού. Η πρεμιέρα προγραμματίζεται για το τέλος Οκτωβρίου αλλά οι δοκιμές έχουν ήδη ξεκινήσει απ΄ τις αρχές του μήνα.

Πρόκειται για την πέμπτη συνεργασία του Παναγιώτη Μέντη ως συγγραφέα με την «Στοά»- «Άννα είπα», «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» (διασκευή απ΄ το έργο της Μπέσι Σμιθ για την Παιδική Σκηνή της «Στοάς»), «La Cumparsita», «Εθνική πινακοθήκη». Δε λέω, πολύ ωραίο έδειχνε από μέσα το Νέο Μουσείο Ακρόπολης στην τηλεόραση.

Αλλά γιατί τόση επιμονή να μας πείσουν, ντε και καλά, πως τα εγκαίνιά του ήταν «ένα Γεγονός που αφορούσε όλη την Ανθρωπότητα» και πως η ημερομηνία 20 Ιουνίου θα μείνει στην… Ιστορία μας; Αν κρίνω απ΄ τις διεθνείς προσωπικότητες που, τελικά, παρέστησαν- ανάμεσά τους διέκρινα τον κ. Πέτρο Κωστόπουλο και την κ. Τζένη Μπαλατσινού- κι απ΄ τις ακυρώσεις που ΄πεσαν βροχή, εμένα σα να μου φάνηκε πως αφορούσαν, άντε, τα Βαλκάνια (που, ασφαλώς, και δεν είναι παίξεγέλασε).

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Το «Τέλος του παιχνιδιού» του Σάμουελ Μπέκετ, απ΄ τα εμβληματικά έργα του 20ού αιώνα, θ΄ ανεβάσει το χειμώνα ο Νίκος Καμτσής (φωτογραφία)- η βασική παραγωγή στο θέατρό του «Τόπος Αλλού» που κλείνει φέτος τα δέκα του χρόνια.

Το έργο θα παρουσιαστεί στη μετάφραση του Κωστή Σκαλιόρα, το σκηνικό θα ΄ναι του σκηνοθέτη, τα κοστούμια της Μίκας Πανάγου, η μουσική του Κώστα Χαριτάτου. Τους ρόλους θα ερμηνεύσουν Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Κώστας Μπάρας, Ναταλία Στυλιανού, Πάνος Ροκίδης.

Η πρεμιέρα, στις 10 Δεκεμβρίου ενώ η σεζόν στο «Τόπος Αλλού» θ΄ ανοίξει στις 26 Σεπτεμβρίου με την επανάληψη του έργου του Νίκολας Καζάν «Το φεγγάρι που ματώνει» που θα παίζεται, επίσης σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή, έως 2 Νοεμβρίου.

Η τελευταία φορά που το «Τέλος του παιχνιδιού» έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα ήταν τη σεζόν 2007- 2008 απ΄ το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου και στην Αθήνα το χειμώνα 2004- 2005 σε σκηνοθεσία Μάγιας Λυμπεροπούλου στην Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας»- απέναντι απ΄ το «Τόπος Αλλού». Όσο για τον Νίκο Καμτσή έχει ήδη ανεβάσει Μπέκετ: το «Περιμένοντας τον Γκοντό» την προπέρσινη σεζόν 2007- 2008.

Και ξαφνικά, μέσα σ΄ όλο αυτό το σκατό της διαπλοκής στο οποίο κολυμπάμε- πολιτική, πολιτισμός, γράμματα και τέχνες…-, σκάει στις σελίδες μας την προπερασμένη Τετάρτη η συνέντευξη στο συνάδελφο Μανώλη Πιμπλή του Θοδωρή Καλλιφατίδη. Έλληνα- με το έψιλον κεφαλαίο και δεν το εννοώ υπό την έννοιαν του κ. Αδώνιδος…- συγγραφέα, μετανάστη που ΄χει διαπρέψει στην Σουηδία.

Είχα δει κι ακούσει τον Καλλιφατίδη προηγουμένως στην ΕΤ1, στην εξαίρετη εκπομπή «Κεραίες της Εποχής μας» του Ανταίου Χρυσοστομίδη και της Μικέλας Χαρτουλάρη, κι είχα καταλάβει περί τίνος πρόκειται- πόσο προσεκτικά φυλάει τις πολύτιμες ρίζες του.

Αλλά με τη συνέντευξη αυτή ήταν σαν να ΄σκασε πάνω στο κεφάλι μου ένας καθαρτήριος καταιονισμός. Που με ξέπλυνε απ΄ όλο αυτό το σκατό.

Μιλούσε για τη μετανάστευση- που την έχει ζήσει- και τους μετανάστες ο Κύριος Καλλιφατίδης. Δεν έλεγε τίποτα σοφίες, δεν κατέφευγε σε τίποτα αριστερορητορείες, δεν εξαντλούνταν σε τίποτα μεγαλοστομίες, δεν έριχνε τίποτα κορόνες, δεν αρπαζόταν από τίποτα μπανάλ λαϊκισμούς. Μιλούσε, απλώς, με μια λογική ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΗ. Τον διάβαζα και σκεφτόμουνα πως ακόμα «υπάρχει ελπίς».

«Τι γλυκός άνθρωπος, τι λογικά πράγματα λέει. Να τον άκουγαν κάποιοι πολιτικοί, να μπορούσαν να έχουν αυτό το απλό θάρρος…» έγραψε τη γνώμη της μια αναγνώστρια στην online έκδοσή μας. Κι όταν το διάβασα, όλα όσα έγραψα παραπάνω μου φάνηκαν εντελώς περιττά.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Για τρίτη σεζόν θα πάει στο «Άνεσις» το «Φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενοπούλου σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Με πλήρως ανανεωμένη διανομή όμως: Φωτεινή Τσακίρη, Μαρία Καντιφέ, Ελίνα Μάλαμα, Μελισσάνθη Μαχούτ, Νίκη Δραγούμη, Ίρις Πανταζάρα, Γιώργος Ψυχογιός, Αντώνης Δημητροκάλης, Παναγιώτης Βασιλόπουλος. Απ΄ την προηγούμενη παραμένουν μόνον ο Στέλιος Πέτσος και, φυσικά, ο θιασάρχης Σπύρος Παπαδόπουλος- Νιόνιος Νιονιάκης (φωτογραφία).