Νέοι Δίσκοι

Τα μπλουζ της ερήμου ταξιδεύουν ξανά
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Πρέπει να πιστεύεις στο υλικό σου για να φτιάξεις τα τραγούδια σου. Και τι γίνεται όταν το υλικό σου είναι άμμος; Τότε, νομίζω, πρέπει να πιστεύεις στον αέρα και σε όσα σου λέει μέσα από εκατομμύρια κόκκους που φέρνει μαζί του. Ακούς καλύτερα τις μουσικές με το κλιματιστικό στο off.

Το ταξίδι των Τinariwen δεν είναι εύκολο- κανένα ταξίδι που αδειάζει από τις αποσκευές του τα μπλουζ της ερήμου, μαζί και την ιστορία μιας επανάστασης- δεν είναι απλά μια βόλτα στα αξιοθέατα. Κουβαλάει μέσα του χρόνο πολύ- και να μην πω για την άμμο, τη σκόνη και τον άνεμο που χτυπάει ανελέητα τα κρουστά εκεί που νομίζεις πως μόνο η ησυχία παίζει ρόλο.

Είμαστε βαθιά μέσα στη Σαχάρα. Ο ήχος ηλεκτρισμένα εντυπωσιακός, ο ρυθμός μακρινός και με έναν τρόπο πολύ οικείος.

Είναι άλλωστε ένα από τα πιο διάσημα αφρικάνικα σχήματα στη Δύση.
Tinariwen BBC Folk Festival 2005
{{{ video }}}

Η χημεία έκανε τη δουλειά της, όταν ο Ρόμπερτ Πλαντ σε μία από τις περιπλανήσεις τους- αγαπημένες άλλωστε σε όλο τον βίο των Led Ζeppelin- βρέθηκε σε εκείνα τα μέρη (δες πώς είπαν μαζί το Whole lotta love εδώ: http://www. youtube. com/watch? v=iΝvΥybmlwq8).

Η παγκόσμια καριέρα των Τinariwen μόλις είχε αρχίσει. Το Ιmidiwan: Companions σε οδηγεί τελικά στην καρδιά των μπλουζ- και της ερήμου- με ένα παραμυθένιο κόλπο: σχεδόν σε υπνωτίζει και στήνει τις «σκηνές» του κάτω από τον ήλιο και κόντρα στον αέρα. Οι μουσικοί είναι σπουδαίοι και η τέχνη τους ακριβό υφαντό. Σωστά η παραγωγή αφήνει την αυθεντικότητά τους να φανεί και σωστά ο ήχος κρατάει το ακατέργαστο χρώμα του, σαν ξεβαμμένος τοίχος που έχει τη δική του ιστορία. Το πιο περίεργο με αυτό το άλμπουμ είναι πως ενώ ο χρόνος μοιάζει σταματημένος και κολλημένος βαθιά στην έρημο, την ίδια στιγμή είναι ένα από τα πιο επίκαιρα ακούσματα. Της στιγμής. Αλλά το έχουμε ξαναπεί: η έρημος, όπου και να ΄ναι, βγάζει ωραίες μουσικές.

Οι Tinariwen σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ (σε δύο μέρη)

{{{ video }}}

{{{ video }}}

LΙΝΚ:

● www.mariamarkouli.blogspot.com

Ρlaylist (γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι)

●Dj Deckstream feat.

Μoss Def. Τo πιάνο και το hip hop, ο Ιάπωνας dj και ο Αμερικανός σταρ σε ένα εξαιρετικό κομμάτι. Προθέρμανση μέχρι να τσεκάρω το καινούργιο του Μoss Def (myspace.

com/djdeckstream)

●«She» του Νίκου Διαμαντόπουλου, σε Sunset Βlvd Ultimatum Remix. Το πρώτο από το διπλό «Life Οn Remix 2 Α Κlik Records΄ Remixed Ρroject», φρέσκο, λαχταριστό και πορτοκαλί σήμα.

●«Ι Οnly Τhink Οf Υou» από τους Ηorrors που όλοι συζητάτε ακόμη εκεί έξω για το σούπερ μίνι σε διάρκεια σετ τους. Επειδή είμαι στις καλές μου, θα πω «ουκ εν τω πολλώ το ευ».

●«Dream City» με τους Free Εnergy και όλα παίζουν σε ένα φαντεζί ροκ επιρρεπές στην περιπέτεια. Ο Τζέιμς Μέρφι των LCD Soundsystem στην παραγωγή (myspace.

com/freeenergymusic).
Ο βασιλιάς των σκύλων…

Πριν από πολύ καιρό σε μια συνέντευξη με τον ευγενικό πάντα Ιggy Ρop μιλήσαμε αρκετά όχι για ροκ αλλά για όπερα και τζαζ. Είχε βρεθεί σε τέτοια μέρη, είπε, και κάποια στιγμή θα το έκανε πάλι, το jazz thing. Μετά ακολούθησαν τόνοι ηλεκτρικού ροκ και Stooges, και ο Ιggy στα πατώματα και τα γνωστά που κάνουν τον κόσμο καλύτερο, κατά κάποιον τρόπο όμως το περίμενα το Ρreliminaires (ΕΜΙ) να έρθει. Ο Ιggy σαν σερζ Γκενσμπούργκ τραγουδάει Les feuilles mortesκαι αμέσως μετά με στόμφο εξομολογείται την επιθυμία του: Ι want to go to the beach. Γιατί δηλαδή ο Τομ Γουέιτς και όχι ο Ιggy;- Κλείνει το μάτι με το Κing of the Dogs. Ο «βασιλιάς των σκύλων» δεν είχε ποτέ ανάγκη από το κόκαλο της δισκογραφίας, πάντα έκανε το δικό του, όπως εδώ με συνεργάτη τον Ηal Cragin.

Σημειώνει ο Ρop, πλάι στο Α machine for Loving: «Αυτή η μουσική είναι εμπνευσμένη από το Τhe Ρossibility of an Ιsland, το μυθιστόρημα του Μichael Ηouellebecq που απόλαυσα». Τον φαντάζομαι μακριά από τη μεγάλη κρίση του Μότορ Σίτι, με τα γυαλιά του, χωμένο σε ένα βιβλίο να διαβάζει- στο βάθος ίσως η Μεσόγειος. Γιατί, μη νομίζετε, το πανκ- ροκ είναι η ψυχή.

Ιggy Ρop – Ρreliminaires

{{{ video }}}

{{{ video }}}

… και ο ήχος της λίμνης
Μ΄ αρέσει να βαφτίζω blues πολλά, από τα καυτά μπλουζ του Τζακ Γουάιτ ώς τα «μαύρα» μπλουζ του Σικάγου και τα πειραγμένα μπλουζ του myspace, μόνο ένα κλικ μακριά από εκεί που βρίσκεσαι τώρα. Τα υγρά μπλουζ των Sigur Ros έρχονται στο μυαλό με τοRiceboy Sleeps(Ρarlophone), αφού δεν είναι άλλο παρά ένα side-project του μίστερ Sigur Ros,Jon Ρor Βirgissonμε τον συνεργάτη τουΑlex Somers.Το σάουντρακ της λίμνης ενός ζεστού καλοκαιριού μέσα από το αέρινο, μυστήριο, ανένταχτο, θολό μουσικό «νερό» τους. Ηχογραφημένο στην Ισλανδία με φυσικά όργανα και μηδαμινά φωνητικά. Κάπου μακριά φαντάζεσαι τη Χαβάη.