«Θάνατος στην Ισλαμική Δημοκρατία»

Όποιος έχει ζήσει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ίσως μπορεί να καταλάβει κάτι περισσότερο για αυτό που συμβαίνει στο Ιράν. Να «δει» τις εικόνες που ποτέ δεν φτάνουν σε εμάς, παρά τα κινητά, το Διαδίκτυο και το twitter. Εικόνες πολύ πιο τρομερές από αυτές που βλέπουμε. Να «διαβάσει» την αριθμητική της σφαγής: οι νεκροί σίγουρα είναι πολλαπλάσιοι από αυτούς που φτάνουν στα αυτιά μας. Να καταλάβει γιατί οι Ιρανοί εξεγείρονται και θυσιάζονται. Όλοι λένε ότι το κάνουν για τον Μουσαβί, τον «αντίπαλο» του Αχμαντινετζάντ. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν υπάρχουν πολιτικοί αντίπαλοι: υπάρχουν εχθροί που πρέπει να εξουδετερωθούν ή πολιτικοί κλώνοι. Και ο Μουσαβί είναι πιο πολύ κλώνος του Αχμαντινετζάντ. Η μόνη διαφορά μεταξύ Αχμαντινετζάντ και Μουσαβί είναι το γεγονός ότι, εάν το καθεστώς είχε αποφασίσει να βγάλει νικητή τον Μουσαβί, αυτή η μισή επανάσταση δεν θα είχε ξεσπάσει. Ο Αχμαντινετζάντ είναι τόσο αντιπαθητικός, ειδικά στη νεολαία των μεγάλων αστικών κέντρων, που οι νέοι είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν παρά να τον αντέξουν περαιτέρω. Δεν είναι μια εξέγερση υπέρ του Μουσαβί.

Είναι μια εξέγερση ενάντια στον Αχμαντινετζάντ, που εκπροσωπεί ό,τι πιο χυδαίο και καθυστερημένο έχει να δείξει το Ιράν όλα αυτά τα χρόνια της θεοκρατίας. Όσοι θυμούνται τις εκλογές του 2005 θα θυμούνται επίσης ότι η ίδια ελεγχόμενη αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων είχε γίνει και τότε, όταν ο Ραφσαντζανί είχε χάσει από τον Αχμαντινετζάντ. Αλλά, τότε, δεν άνοιξε μύτη. Λίγη βιτρίνα δημοκρατίας δεν βλάπτει, θα σκέφτηκαν τώρα οι μουλάδες. Ας υπάρχει λίγη διαμαρτυρία.

Έτσι, μπορούμε να δείξουμε στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο ότι στα θεοκρατικά καθεστώτα συμβαίνει ό,τι συμβαίνει και στην Αμερική: κάποιοι αμφισβητούν τα αποτελέσματα των εκλογών και μπορούν να διαδηλώσουν τη διαμαρτυρία τους. Γι΄ αυτό, στην αρχή, οι ξένοι δημοσιογράφοι είχαν απόλυτη ελευθερία να πάρουν εικόνες από τους «πράσινους διαδηλωτές» του Μουσαβί. Όλα άρχισαν ως ελεγχόμενο σόου. Τώρα εξελίσσονται σε επανάσταση. Η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου την περασμένη Δευτέρα, όταν δύο εκατομμύρια Ιρανοί άκουσαν το κάλεσμα της αντιπολίτευσης εκτός Ιράν και κατέβηκαν στους δρόμους. Τότε το σόου της ελεγχόμενης δημοκρατίας έγινε μπούμερανγκ. Την επόμενη ημέρα ο Μουσαβί έκανε έκκληση να σταματήσουν οι διαδηλώσεις. Ήταν αργά. Τώρα προσπαθεί λαχανιασμένος να γίνει το είδωλο μιας εξέγερσης που τον ξεπερνάει χιλιόμετρα. Την περασμένη Τετάρτη, χωρίς να νοιάζονται ούτε για το κάλεσμα ούτε για την ύπαρξη του Μουσαβί, εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους της Τεχεράνης και του Ισφαχάν. Και εκεί για πρώτη φορά ακούστηκε το σύνθημα που τρομοκρατεί τους μουλάδες: «Βar Jihuri Εslam!- Θάνατος στην Ισλαμική Δημοκρατία!». Αυτό σημαίνει ότι δεν πρόκειται πια για την επιλογή μεταξύ Αχμαντινετζάντ και Μουσαβί, αλλά για την ίδια την ύπαρξη του καθεστώτος των μουλάδων. Οι μουλάδες έπαιξαν με τη φωτιά και η φωτιά κινδυνεύει να τους κάψει. Για την ώρα σκοτώνουν, λιντσάρουν, φιμώνουν, ξυλοκοπούν, κατηγορούν τη Δύση, καταριούνται τους πάντες. Δεν θα αργήσει η ημέρα που θα απειλήσουν με εμφύλιο τα «χαϊδεμένα παιδιά» των πόλεων. Αν το δουν άσχημα, θα θυσιάσουν τον Αχμαντινετζάντ για να σώσουν τη Δημοκρατία των Θρησκόληπτων. Ο θρόνος τους όμως έχει ραγίσει για τα καλά. Αγαπητοί, την πατήσατε! Τώρα μπορείτε να σκοτώσετε, να πολλαπλασιάσετε τους ήδη αμέτρητους χαφιέδες, να λογοκρίνεται όσο θέλετε. Είστε όμως στα τελευταία σας. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι η αρχή του τέλους, αλλά το ίδιο σας το τέλος. Το νέο Ιράν γεννιέται από τα ερείπια που αφήσατε…

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com