«Τα παιδιά μας θα είναι πολίτες γ΄ κατηγορίας»

Το έχω ξαναγράψει ότι είναι κατάρα να γνωρίσεις μια χώρα ως μετανάστης.

Γιατί χάνεις πολλά από τα καλά και τα κάλλη της. Εάν είχα γνωρίσει την Ελλάδα ως τουρίστας θα είχα γράψει πολλά άρθρα, ίσως και μερικά βιβλία, για τον αγαπημένο μου ποιητή, τον Καβάφη. Θα έγραφα συνέχεια για το παρθένο ελαιόλαδο και την υπέροχη ελληνική φύση, τόσο μοναδική (και τόσο κακοποιημένη ταυτόχρονα).

Αν ήμουν τουρίστας, ο οδηγός ταξί θα αποτελούσε μια λαογραφική λεπτομέρεια, μια άλλη επιπρόσθετη ιστοριούλα, να αφηγηθώ στις παρέες μου από το ταξίδι στην όμορφη και περίεργη Greece. Αν είχα γνωρίσει την Ελλάδα ως τουρίστας, πιθανότατα δεν θα μάθαινα ποτέ ελληνικά. Δεν θα ένιωθα ποτέ αυτό το δέσιμο που νιώθω, ειδικά όταν ταξιδεύω έξω. Μόνο όταν νιώθεις δεμένος με μια χώρα θυμώνεις με τα στραβά της. Όταν είσαι τουρίστας, σου φαίνονται όλα τμήματα μιας εξωτικής συλλογής ή τα ξεχνάς απλά με μια πράξη περιφρόνησης…

●●●

Έτσι, λοιπόν, ως μετανάστης, παρασύρθηκα από την ιστορία του ταξί και βλέπω πως δεν μου έμεινε καθόλου χώρος να μιλήσω για τη συνάντηση με τις μετανάστριες από τη Νιγηρία, που αύριο διοργανώνουν το 2ο Φεστιβάλ τους. Τις είδα στα Κάτω Πατήσια την περασμένη Κυριακή και μιλήσαμε για πολλή ώρα.

Και εκεί που μιλούσαμε για τις αφρικανικές σπεσιαλιτέ, η κουβέντα ήρθε, ξανά, στα παιδιά τους.

Γεννημένα στην Ελλάδα, δεν γράφονται καν στα δημοτολόγια. Θεωρούν τον εαυτό τους Έλληνες, αλλά η πολιτεία τα θεωρεί για πάντα ξένα. «Τα παιδιά μας είναι πολύ θυμωμένα» μου λέει η Τζούλη. «Εμάς μας θεωρούν ξένους, αν και πληρώνουμε φόρους όπως όλοι οι πολίτες. Δεν πειράζει, ας είναι. Αλλά τα παιδιά μας, που δεν έχουν άλλη πατρίδα, γιατί τα τσακίζουν;». «Εκείνα ξέρουν ότι εάν δεν γίνουν Έλληνες πολίτες θα είναι πολίτες τρίτης κατηγορίας» συνεχίζει η Σούζη. «Τι ζητούν τα παιδιά μας εκτός από ίσες ευκαιρίες;». «Εγώ πιστεύω στον Θεό που διορθώνει όλες τις αδικίες» προσθέτει η Τζούλι. «Εγώ πιστεύω ότι τα παιδιά μας δεν είναι σαν και μας. Είναι πολύ αποφασισμένα να παλέψουν για τα δικαιώματά τους. Και να είσαι σίγουρος ότι θα τα κερδίσουν» καταλήγει η Μαρία. Η μικρή Τσίκα, γεννημένη στην Ελλάδα, μου δείχνει το σκίτσο που ζωγράφισε ενώ εμείς συζητούσαμε. Προσπάθησε να αντιγράψει το μωρό της αφίσας. Στην αφίσα το βλέμμα του παιδιού είναι φοβισμένο. Το βλέμμα του παιδιού που ζωγράφισε η Τσίκα φαίνεται χαρούμενο, σαν σκίτσο του Πικάσο.

Πάλι την πάτησα. Σκόπευα να μιλήσω για τις αφρικανικές σπεσιαλιτέ και μίλησα για τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα από γονείς που μοχθούν και πληρώνουν φόρους, και δεν τους δίνουν καν το δικαίωμα να γράφονται στα δημοτολόγια. Αυτά παθαίνεις όταν δεν ζεις την Ελλάδα σαν τουρίστας.