ΠΡΟΣΩΠΑ Αυτόχειρας 102 ετών

O Ίζαντορ Μίλστοουν ήταν δισεκατομμυριούχος, φιλάνθρωπος και είχε αγωνιστεί για τα δικαιώματα του πολίτη. Η υγεία του ήταν καλή, παρά τα 102 χρόνια του. Η πόλη του, το Σεν Λούις, τον θεωρούσε ήρωα. Όμως στα τέλη Μαΐου αυτοκτόνησε πέφτοντας μέρα μεσημέρι από μια γέφυρα στον ποταμό Μισούρι.

Η επιλογή του είχε μια δόση ειρωνείας:

ήταν εξαιρετικός κολυμβητής και κολυμπούσε σχεδόν ώς τα εκατό του.

Ίσως να ήταν η μοναξιά που τον έσπρωξε στην αυτοκτονία. Η σύζυγός του είχε πεθάνει, το ίδιο και τα παιδιά του και σχεδόν όλοι οι φίλοι του. «Ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος που έχασε ξαφνικά πολλούς ανθρώπους που υπήρχαν στη ζωή του», εξήγησε στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ένας από τους εγγονούς του, ο Μπομπ, ο οποίος εργαζόταν δίπλα του. «Πρέπει να έχασε τη θέληση για ζωή, είχε πια κουραστεί να ζει».

Η ιστορία του μοιάζει με παραμύθι. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο πατέρας του απολύθηκε από τους σιδηροδρόμους και, όντας Εβραίος, ζήτησε βοήθεια από τη συναγωγή του Σεν Λούις. Με τη βοήθεια της εβραϊκής κοινότητας της πόλης, ο Ίζαντορ πήρε πτυχίο μηχανικού και στα 22 του ίδρυσε μια οικοδομική επιχείρηση. Στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης κατασκεύασε για την κυβέρνηση αυτοκινητόδρομους, στάδια, σχολεία- ίσως να είχε κατασκευάσει και τη γέφυρα Ντάνιελ Μπουν, από την οποία πήδησε στο ποτάμι.

Στις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50 αγωνίσθηκε για τα δικαιώματα του πολίτη, δίνοντας υποτροφίες και δουλειές σε πολλούς μαύρους. Διέθεσε σε φιλανθρωπίες μεγάλο μέρος των κερδών του, ενώ ο ίδιος συνέχιζε να ζει σ΄ ένα μικρό σπίτι και να οδηγεί ένα οικονομικό αυτοκίνητο. Ουδέποτε στη ζωή του φάνηκε να συνδέεται με πράγματα- ούτε καν με τα έργα του. Αυτό που μετρούσε για εκείνον ήταν η οικογένειά του και οι συνάνθρωποί του. Όμως γύρω στο 2000 πέθανε η κόρη του, η Μέρι Αν, μόλις στα 44 της, πέθανε ο γιος του, ο Ντέηβιντ, στα 68 του και μετά η γυναίκα του, η Γκόλντι, έπειτα από σχεδόν 70 χρόνια γάμου. «Πιστεύω ότι αποφάσισε να αυτοκτονήσει σε μια στιγμή βαθιάς κατάθλιψης, αλλιώς δεν θα το είχε κάνει, ήταν πολύ θρήσκος», είπε ο εγγονός του, ο Μπομπ.

Σε κάθε περίπτωση, παρ΄ όλο που η ευθανασία είναι ένα πολύ επίμαχο θέμα στις ΗΠΑ ουδείς βρέθηκε να επικρίνει τη βούληση του Μίλστοουν να πεθάνει- πλήρης, άλλωστε, ημερών. «Ο Ίζαντορ», δήλωσε ο Ρόμπερτ Άρτσιμπολντ, ο ιστορικός του Σεντ Λούις, «θα είναι πάντα μαζί μας. Άφησε τη σφραγίδα του όχι μόνο στη φυσιογνωμία της πόλης, αλλά και στο μυαλό και την καρδιά μας. Ίσως να φοβόταν, εσφαλμένα, ότι δεν μπορούσε να δώσει πια τίποτε».