Η μιζέρια πάει Μουσείο

ΠΩΣ ΤΑ καταφέραμε πάλι έτσι; Να εγκαινιάζεται το Νέο Μουσείο Ακρόπολης και εμείς να τσακωνόμαστε; Και όμως, φαίνεται ότι είναι νομοτελειακό. Καθετί που μας βγάζει από την ελληνική μιζέρια, να συνοδεύεται από άφθονη ελληνική μιζέρια. Το ίδιο έγινε με το Μετρό της Αθήνας, το ίδιο έγινε με τη γέφυρα ΡίουΑντιρρίου, το ίδιο έγινε με την Εγνατία, το ίδιο έγινε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τους Αγώνες; Ναι, τότε που η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε προσπαθήσει να πείσει πως όλη η προετοιμασία έγινε από τον Μάρτιο του 2004 ώς τα τέλη του Ιουλίου.

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Σωτ. Χατζηγάκης δεν φημίζεται για κομματική μυωπία. Ωστόσο, δεν δίστασε χθες να πάρει τον λόγο στη Βουλή και να υποστηρίξει ευθαρσώς ότι όλες οι πράξεις που αφορούν το Νέο Μουσείο έγιναν επί Νέας Δημοκρατίας. Και για να φανεί και… οικουμενικός, πέταξε στο ΠΑΣΟΚ ένα… ξεροκόμματο περί οραμάτων επί του θέματος…

Δεν θεωρεί η Ν.Δ. ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο ως κοινωνία; Και τέλος πάντων, θεωρούν ότι ζούμε σε χώρα Λωτοφάγων; Αν κάτι είχε κινητοποιήσει όλη την ελληνική κοινωνία, ήταν ο αγώνας που με πείσμα ξεκίνησε η Μελίνα Μερκούρη για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Πρέπει τώρα να τσακωθούμε και γι΄ αυτό;

Υπάρχει χρόνος
ΤΟ ΚΑΚΟ με την κυβέρνηση είναι ότι άρπαξε την υπόθεση των εγκαινίων του Μουσείου ως μία εξ ουρανού ευκαιρία για να ξεχαστούν – έστω και για λίγο- οι κ.κ. Γ. Μανώλης, Β. Μεΐμαράκης και οι λοιποί συγγενείς που συντηρούν στο μυαλό των πολιτών την εκλογική ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις ευρωεκλογές.

Και είναι κρίμα για την Ελλάδα να έχει μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να αντιληφθεί τα μεγέθη. Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης είναι σε πολλά επίπεδα ένα μεγάλο όπλο για τη χώρα. Δεν είναι ένας τρόπος για να θυμηθούν οι ψηφοφόροι ότι Πρωθυπουργός είναι ο ανιψιός του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, ούτε ένας τρόπος για να αντιπολιτευθούν την αντιπολίτευση.

Ας είναι: σήμερα, στα εγκαίνια, έχουν την ευκαιρία να επανορθώσουν. Και να μην αφήσουν πάλι τους πολίτες με τη γεύση του μισού…