Το Λουξεμβούργο στην Αργολίδα και οι ψηφοφόροι του Μεγαλέξανδρου

ΥΠΟΘΕΤΩ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΕΣ
ΤΗΣ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΙΔΕΑΣ», ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΩΣ ΤΟΝ ΣΟΥΜΑΝ, ΤΟΝ
ΝΤΕ ΓΚΩΛ, ΤΟΝ ΚΟΛ ΉΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ,
ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΥΠΟΨΙΑΣΤΕΙ ΟΤΙ ΣΤΗΝ
ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2009 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ ΘΑ ΠΡΟΕΚΥΠΤΕ
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ
ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
Δεν ξέρω, εννοείται, πόσα και ποια από τα μεγάλα ευρωπαϊκά ζητήματα θα κριθούν από την περαιτέρω στάση του βουλευτή Αργολίδας, τους πολιτικούς του ελιγμούς και την ευαισθησία των τοποθετήσεών του. Είναι όμως βέβαιο πως όταν όλοι ψάχνουμε ως ρακοσυλλέκτες στα ερείπια του πολιτικού λόγου για κάνα κουρέλι ιδέας είναι φυσικό να πέφτουμε, θέλουμε δεν θέλουμε, στα άπαντα της σκέψης του κυρίου Μανώλη τα οποία, γενναιόδωρα και εντελώς δωρεάν, μας προσφέρονται από τα ΜΜΕ.

Θα μου πείτε, δεν είναι το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σήμερα. Οι Ιταλοί της αντιπολίτευσης, για παράδειγμα, θριαμβολογούν που ο Μπερλουσκόνι αρκέστηκε σε ένα σεμνό 35% αντί για το 45% που είχε υποσχεθεί στον εαυτό του, στο μέλλον του κόσμου και στη δεκαοχτάχρονη αγαπημένη του. Όταν είσαι κυρίαρχος του παιχνιδιού, μπορείς και να λες και να κάνεις ό,τι θέλεις. Φανταστείτε τι θρίαμβο θα είχε καταγάγει η αντιπολίτευση στην Ιταλία αν ο Μπερλουσκόνι δήλωνε πως προσδοκά το 70 ή το 80% των ψήφων.

Υπάρχουν κι άλλα, πιο σοβαρά προβλήματα, θα μου πείτε, όπως η άνοδος της ακροδεξιάς σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό τοπίο, όμως κάθε φορά που προκύπτει το ζήτημα όλοι οι υπόλοιποι συμπεριφέρονται σαν διψασμένες παρθένες που περιμένουν τον βιαστή τους έχοντας προεξοφλήσει τη διάρρηξη του παρθενικού τους υμένα. Ε ναι, ποιος θα τό ΄λεγε πριν από καμιά δεκαετία πως η ανοιχτή, ανεκτική και μέχρι βλακείας προοδευτική ολλανδική κοινωνία θα μεταμορφωνόταν σε έναν ξενοφοβικό οργανισμό που πάσχει από αλλεργική δυσανεξία; Μεσολάβησαν κάτι δολοφονίες, θα μου πείτε, όπως αυτή του σκηνοθέτη Βαν Γκογκ, που έφτασαν για να γκρεμίσουν τον πολυπολιτισμικό επί γης παράδεισο.

Όσο για τους Γάλλους αυτοί εξακολουθούν να ψάχνουν τη χαμένη τιμή του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού τους Κόμματος και να ασχολούνται με την κρεβατοκάμαρα του προέδρου τους. Τους παρηγορεί βέβαια η εντυπωσιακή επάνοδος του Κον-Μπεντίτ στη σκηνή κι όταν τους λες πως τα ιερά λείψανα του ΄68 είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του 2010, όπως κάθε λείψανο εξάλλου, σου λένε «μα, ούτως ή άλλως, δεν είχα ποιον άλλον να ψηφίσω». Όταν πάλι τους λες πως ο εν λόγω συμπεριφερόταν ως πολιτικός εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ το 1999, την εποχή που η υπόλοιπη Ευρώπη βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία, σε κοιτούν σαν να τους μιλάς για κάποια μάχη στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τους φτάνει το exit ghost που είπαν στον Λεπέν το 2002, όταν είχε οδηγήσει την ακροδεξιά του στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών και είχε ενσπείρει στη Γαλλία, και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τον πανικό της εκταφής των ζωντανών νεκρών. Παραγνωρίζοντας βέβαια το γεγονός πως κανένα από τα προβλήματα που είχαν αναδείξει τότε τον Λεπέν δεν έχει σήμερα διευθετηθεί. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα προβλήματα της ανεργίας ή της οικονομικής ανέχειας που έκτοτε έχουν επιδεινωθεί, αναφέρομαι στα τραγικά ελλείμματα του πολιτικού λόγου τα οποία η ακροδεξιά έρχεται να βουλώσει με τον πρωτογονισμό των διακρίσεων και τις αρχαϊκές αντιλήψεις περί έθνους που διεγείρουν αντανακλαστικά, τα οποία η τεχνική της εξουσίας απωθεί ή απλώς παριστάνει ότι αγνοεί.