Απόλυτη ανοχή και απόλυτη δυσανεξία

Μήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε την υποκρισία και την ανοησία μιας πολιτικής ελίτ που ούτε ελίτ ούτε πολιτική είναι; Μήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε το τίμημα μιας κοινωνίας που παραμένει φοβική και ανασφαλής γιατί αισθάνεται απροστάτευτη απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό; Μήπως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε πως ο Αλβανός που ήρθε στην Ελλάδα γιατί ήθελε να δουλέψει και να ενταχθεί στην κοινωνία μας, γιατί ήθελε να ζήσει σαν και μας, είναι ο καλύτερός μας σύμμαχος απέναντι σ΄ αυτό το πρόβλημα; Μήπως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε ότι το παιδί που πρωτεύει στο σχολείο και οι συμπλεγματικοί γονείς των συμμαθητών του δεν το αφήνουν να σηκώσει την σημαία δεν έχει καμία σχέση με τον εξαθλιωμένο Αφγανό που ξεμπαρκάρει νύχτα σε κάποια ακτή του Αιγαίου;

Ε, ναι, ήρθε η ώρα, αρκεί να μην είναι πολύ αργά. Κι όταν η αριστερά εξισώνει όλους τους ξένους που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από την ακροδεξιά. Είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος, η απόλυτη ανοχή απέναντι στην απόλυτη δυσανεξία. Όπως δεν μπορείς να δεχθείς την αυτοδικία του κατοίκου του Αγίου Παντελεήμονα, έτσι και δεν μπορείς να του πεις ότι θα πρέπει να κλείσει μάτια, αυτιά και πόρτες γιατί δεν τρέχει τίποτε. Τρέχει, αρκεί να καταλάβουμε τι τρέχει.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι σε μερικά χρόνια θα έχει αλλοιωθεί η αιματολογική καθαρότητα της ελληνικής κοινωνίας και δεν θα ξέρεις πια ποιος θα έχει θέση στο libro d΄oro των ψηφοφόρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το πρόβλημα είναι σε ποιον βαθμό η ελληνική κοινωνία έχει ακόμη κάποια ελαστικότητα που της επιτρέπει να μεταμορφωθεί για να αφομοιώσει τους μετανάστες της και σε ποιον βαθμό αυτοί οι μετανάστες έχουν τη δυνατότητα, κυρίως πολιτισμική, να μεταμορφωθούν για να ενταχθούν σ΄ αυτήν.

Αλήθεια, τι γνώμη έχουν για το θέμα όλοι αυτοί οι πολιτικοί που μας ζήτησαν να τους ψηφίσουμε και με εισαγγελικό ύφος κατηγορούσαν όσους δεν πήγαν να ψηφίσουν;