Ένα «γαρίφαλο» που δεν μαράθηκε
«Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο», η ταινία του Νίκου Τζίμα που καταγράφει τη σύλληψη, τη δίκη και την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952, είχε κόψει στους κινηματογράφους πριν από 29 χρόνια πάνω από 1.500.000 εισιτήρια! Τώρα, ξαναβγαίνει στις αίθουσες
ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΕΧΟΥΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΕΙ Ο ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
ΚΑΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ 29
ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΣΥΣΤΗΝΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΝΕΩΤΕΡΟ ΚΟΙΝΟ ΜΕ
ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΙΦΑΛΟ». Η ΑΛΗΘΙΝΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΝΑ ΠΕΙ ΣΕ ΤΑΡΑΓΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ…
«Προσπάθησα να αφηγηθώ αυτό το ιστορικό γεγονός με την απλότητα και την αμεσότητα ενός λαϊκού αφηγητή, με τρόπο ρεαλιστικό. Ήθελα ο θεατής να έχει την αίσθηση ότι πίσω από τις σκηνές δεν υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης, αλλά η ίδια η ζωή, τα γεγονότα», λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο 72χρονος Νίκος Τζίμας για τον οποίον αυτή η ταινία ήταν, μαζί με τον «Αστραπόγιαννο», τα μεγάλα του σουξέ. Τώρα ετοιμάζει την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του με τίτλο «Το πέταγμα του κύκνου»…
«Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι κομμάτι της Ιστορίας της Ελλάδας. Παραμένει μια μορφή τίμιου ιδεολόγου που πλήρωσε με τη ζωή του για την ιδεολογία του και την πίστη του στο κόμμα του. Μια μορφή αγνού αγωνιστή που πίστεψε στα ιδανικά του κομμουνισμού και της πανανθρώπινης αδελφοσύνης των λαών», ξεκαθαρίζει ο Φοίβος Γκικόπουλος, ο άνθρωπος που ερμήνευσε τον Νίκο Μπελογιάννη στην ταινία, κοσμήτορας σήμερα της Φιλοσοφικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Από τη μεριά του ο Δημήτρης Πλουμπίδης, ψυχίατρος και γιος του Νίκου Πλουμπίδη, του ανθρώπου-κλειδί στην υπόθεση Νίκου Μπελογιάννη, λέει στα «ΝΕΑ»: «Ο πατέρας μου με τον Νίκο Μπελογιάννη είχαν άριστη συνεργασία. Ήταν αντίθετοι με τον Νίκο Ζαχαριάδη και ήθελαν τον εκσυγχρονισμό του κόμματος, γι΄ αυτό και ο πατέρας μου έστειλε την επιστολή του στις Αρχές με υπογραφή το δαχτυλικό του αποτύπωμα στην οποία ξεκαθάριζε ότι αυτός ήταν επικεφαλής του ΚΚΕ στην Ελλάδα κι όχι ο Μπελογιάννης».
Τι νόημα έχει σήμερα η θυσία του Νίκου Μπελογιάννη; «Αν δεν υπάρξουν κάποια κορόιδα να θυσιαστούν για τα ιδανικά τους, ο κόσμος δεν προχωράει. Σήμερα που όλοι κοιτάμε με την πάρτη μας, οι εξουσίες παίρνουν πίσω όλες τις κατακτήσεις δεκαετιών του λαϊκού κινήματος. Μοιάζει αδιανόητο να πεθάνει κανείς σήμερα για τις ιδέες του, αλλά αν σκεφτόταν έτσι και ο Κολοκοτρώνης με τους Τούρκους, ελευθερία δεν θα είχαμε γνωρίσει», συμπεραίνει ο Δημήτρης Πλουμπίδης.














