ΑΜΛΕΤ, ΜΑΚΒΕΘ ΉΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ;

Πενήντα χρόνια γραφής συμπληρώνει ο Φίλιπ Ροθ, έχοντας ξεκινήσει με το Αντίο Κολόμπους (1959). Δέκα χρόνια μετά, με το Σύνδρομο Πόρτνοϊ, ξεσήκωσε κριτικούς, αναγνώστες, εβραϊκή κοινότητα και λίστες πωλήσεων. Έκτοτε έγραψε τριάντα ακόμη βιβλία, το 1997 πήρε το Βραβείο Πούλιτζερ για το Αμερικανικό ειδύλλιο και καμιά εικοσαριά ακόμη βραβεία. Πρόκειται για έναν συγγραφέα ογκώδη, απόλυτο, ίσως τον σημαντικότερο στα αμερικανικά γράμματα. Παρά τις αντιρρήσεις ότι γράφει με τη ματιά ενός αυτοαναφορικού και αυτοβιογραφούμενου Αμερικανοεβραίου φαλλοκράτη και μισογύνη, οι θέσεις και οι επισημάνσεις του αφορούν διαφορετικές κοινωνικές ή ερωτικές συμπεριφορές και διαμορφούμενες ταυτότητες. Τα βιβλία του δεν έχουν ξεπεραστεί αφού εμμένουν στις διαχρονικές θεωρήσεις περί ζωής, πολιτισμού και πολιτικής, παρακάμπτοντας το επικαιρικό lifestyle.

Άκρατος ρεαλιστής όσο και μεταμοντέρνος μυθοπλάστης, επίτηδες παραπλανεί με τον αυτοβιογραφούμενο και τον μυθοπλαστικό εαυτό του, βάζοντας ακόμη στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο Facts τον Ζούκερμαν να στέλνει ένα γράμμα στον Φίλιπ Ροθ!

Η «έξοδος»
Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραπέμπει στην σκηνική οδηγία των θεατρικών έργων του Σαίξπηρ. Οι περισσότεροι κριτικοί παραπέμπουν στον «Άμλετ». Στον «Νew Υorker», η Ηermione Lee συνομιλώντας με τον Ροθ, αναφέρεται στον «Μάκβεθ». Θα προσθέταμε και τον «Ιούλιο Καίσαρα», στην τέταρτη πράξη, αμέσως μετά το «Οψόμεθα εις Φιλίππους»: εκεί επίσης φεύγει το φάντασμα του Καίσαρα.

Όμως ποιος εξέρχεται στο μυθιστόρημα; Ο Λόνοφ, ο Ζούκερμαν ή ο ίδιος ο Φίλιπ Ροθ;

Ας μην ανησυχούν, οι Ροθιανοί. Το 2008 κυκλοφόρησε το Ιndignation, αυτό το φθινόπωρο αναμένεται το Τhe Ηumbling και για του χρόνου το Νemesis. Πολλή δουλειά για τη Βιβλιοθήκη της Αμερικής, που τον εκδίδει συγκεντρωτικά,- τον μόνο εν ζωή Αμερικανό συγγραφέα- και καλό κουράγιο στις Εκδόσεις Πόλις που έχουν ήδη μεταφράσει στα ελληνικά τα μισά μέχρι στιγμής βιβλία του.