Το τέταρτο κουδούνι

Δεν την είδα την με «εύσημα» Αρένας Βερόνας- σιγά τα ωά δηλαδή…«Αΐντα» της Λυρικής- δεν κατάφερα, δηλαδή, να τη δω. Αλλά είδα φωτογραφίεςπολλές φωτογραφίες (μεταξύ άλλων, η βασική). Κι αναρωτιόμουνα: αλήθεια, οι πρωταγωνιστές- τουλάχιστον η διανομή της πρεμιέρας- πόσο να ζυγίζανε όλοι μαζί; Και βάσει όλων όσων πολλών και οικτρών διάβασα και άκουσα με τίποτα δεν μπορούσες να απαντήσεις και θετικά στην ερώτηση «να το αφήσω όλο;»…

Οι παλαιές κοσμικογράφοι θα έγραφαν πως «επεσφραγίσθη ένα μακρύ ειδύλλιον- δέκα ετών». Εγώ θα γράψω, απλώς, πως δυο ταλαντούχοι ηθοποιοί και συμπαθέστατα, κατά γενική ομολογία, παιδιά που τα ένωσε το «Αμόρε»- η Δέσποινα Κούρτη κι ο Αργύρης Ξάφης- έβαλαν την περασμένη Δευτέρα στεφάνια και μπορούν πια να αντιμετωπίσουν κατάματα την… κοινωνία! Κουμπάρες, η συνάδελφός τους Άννα Μάσχα που περιμένει σε τέσσερις μήνες το παιδάκι της κι η διευθύντρια Επικοινωνίας και Προβολής της Ελληνικής Θεαμάτων Αργυρώ Μποζώνη. Να ζήσουν!

Ο Δημήτρης Λιγνάδης (στη φωτογραφία), πάντα ανήσυχος, που δεν του αρέσει να κάθεται στ΄ αυγά του και να τα κλωσάει, ύστερα απ΄ τα τέσσερα τελευταία συνεχή χρόνια συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο, τον επόμενο χειμώνα ανοίγει πανιά γι΄ αλλού.

Κατ΄ αρχάς για το «Θησείον» του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Όπου στην αρχή της σεζόν θα κάνει μια δική του παράσταση, παραγωγή του «Τheseum Εnsemble». Αφετηρία του, το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα αλλά το δραματουργικό υλικό του θα το αντλήσει απ΄ την ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα. Προσωρινός τίτλος: «Συμπόσιο, ένα».

Στη συνέχεια ξαναγυρίζει στην παλιά του αγάπη: τη Σκηνή «Βολανάκης» του «Ιλίσια/ Ντενίση».

Όπου, όμως, δεν έχει αποφασίσει ακόμα ποιο θα ΄ναι το έργο που θ΄ ανεβάσει και που θα διαδεχθεί το «Έξι μαθή ματα χορού σε έξι εβδομάδες» του Αλφιέρισκηνοθεσία Πέτρος Ζούλιας, με Ρένη Πιττακή και Κωσταντίνο Κάππα-, το οποίο έσκισε και καλλιτεχνικά και στο ταμείο, γι΄ αυτό και θα πάει ξανά, μέχρι το μέσον της σεζόν.

Το σίγουρο είναι πως ο Δημήτρης Λιγνάδης σε μια απ΄ τις δυο αυτές παραστάσεις του θα συνεργαστεί με την Ρούλα Πατεράκη – ως ηθοποιό.

Απ΄ το καλό στο καλύτερο βλέπω, εγώ, να πηγαίνει- καλλιτεχνικά τουλάχιστον – το Εθνικό του Γιάννη Χουβαρδά (φωτογραφία). Φέτος έχω να μετρήσω, ανάμεσα σ΄ όσα μας έδειξε, εννιά παραστάσεις- περισσότερες απ΄ τις μισές-, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικές, καλές ή με επί μέρους στοιχεία ενδιαφέροντα ενώ πέρσι ήταν πάρα πολύ λιγότερες. Επιπλέον η δουλειά υποδομής που γίνεται αθόρυβα είναι πολύ σημαντική. Και μόνο στην καινούργια ιστοσελίδα του Εθνικού http: //www.n-t. gr να μπείτε, θα εκπλαγείτε. Και απ΄ το σχεδιασμό και απ΄ το υλικό της. Προσωπικά, κλικάροντας στο Αρχείο, έχω χαζέψει με τους θησαυρούς που ΄χω ανακαλύψει- εξαιρετικά προσεκτικά και με κάθε λεπτομέρεια καταταγμένους από ανθρώπους οι οποίοι Ξέρουν.

Το ρεπερτόριο που ήδη ανάγγειλε για τον επόμενο χειμώνα ο Γιάννης Χουβαρδάς, με το άνοιγμα και της Κεντρικής Σκηνής στο Τσίλερ, μου ΄δωσε την αίσθηση πως το νερό μπαίνει πια κανονικά στο αυλάκι. Και πως πολλά, ακόμα καλύτερα, έχουμε να δούμε. Τον Γιάννη Χουβαρδά βέβαια τον διαβάζω στις συνεντεύξεις του να γκρινιάζει για το οικονομικό και να απειλεί κάθε τόσο πως θα παραιτηθεί. Την γκρίνια την έχει, βέβαια, λίγο στο αίμα του αλλά ίσως και καλά κάνει που γκρινιάζει. Μήπως κι απ΄ το υπουργείο Πολιτισμού κάπως φιλοτιμηθούν…

«Ποτέ!», διακηρύττει κατηγορηματικά ο Μιχάλης Αεράκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, σε συνέντευξή του στην Έλενα Γαλανοπούλου που διάβασα στην «Ελευθεροτυπία», απαντώντας στην ερώτηση αν ο ίδιος, πέρα απ΄ την εισήγηση του ρεπερτορίου, έχει λόγο πάνω στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. «Ίσως αυτή είναι και η επιτυχία του Θεάτρου Κρήτης. Δεν παρεμβαίνω ποτέ στις σκηνοθετικές επιλογές. Βέβαια, στην αρχή, συζητάμε για τον τρόπο ανεβάσματος. Για να φέρω ένα παράδειγμα, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος στο όνομα της πρωτοπορίας να παρουσιάσει μια Αρετούσα γυμνόστηθη επειδή “έτσι το είδε”. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα».

Αυτός ο σουρεαλιστικός συνδυασμός των αλληλογρονθοκοπούμενων « ποτέ δεν παρεμβαίνω στις σκηνοθετικές επιλογές» και, δυο αράδες παρακάτω,« δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος στο όνομα της πρωτοπορίας να παρουσιάσει μια Αρετούσα γυμνόστηθη», με εντυπωσίασε. Ως εκρηκτικό δείγμα καλλιτεχνικής ελευθερίας. Ίσως, όμως, έτσι να την εννοούν την καλλιτεχνική ελευθερία στην Κρήτη… Αν, όμως, η συγκεκριμένη Αρετούσα έχει ωραίο στήθος;

Αφήστε το άλλο «δεν γίνονται αυτά πράγματα». Μωρέ και του σπανού τα γένια γίνονται πια. Εκτός κι αν στην Κρήτη επιμένουν να διατηρούν τους σπανούς…

Μπράβο στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο! Για τη σθεναρή- ελπίζω…- απόφασή του να απομακρύνει απ΄ τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου τις παραγκουπόλεις των εκθέσεων βιβλίου. Και να απαγορεύσει το- κιτς- «τρενάκι» να κυκλοφορεί στον πεζόδρομο.

Για τα ανθρωπόμορφα γαϊδούρια- με συγχωρείτε, γλυκά μου τετράποδα, σας υποτιμώ και θα μου φωνάζει ο Σταύρος, αλλά πρόκειται για τρόπο του λέγειν- που τρέχουν στον πεζόδρομο με αυτοκίνητα και, κυρίως, με μηχανές ανάμεσα στους τουρίστες, τα παιδάκια που παίζουν και τις μανάδες με τα καροτσάκια δεν μπορεί κάτι να κάνει; Ή είναι θέμα Τροχαίας και Δημοτικής Αστυνομίας;

Που ξύνονται… Αυτό θα γίνεται και στον καινούργιο πεζόδρομο της Μακρυγιάννη; Κι όλα αυτά υπό τη σκιάν του Νέου Μουσείου Ακρόπολης; Δεν αφαιρούν λίγα απ΄ τα εκατομμύρια ευρώ των εγκαινίων, μπας και βρουν κάποια λύση; Ή θα τη βρούνε μόνο τις μέρες των εγκαινίων και μετά είπα, ξείπα, χέζω την παρόλα μου;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… «Η φωνή της Λουντμίλα» είναι ο τίτλος του μονολόγου που θα παίξει το χειμώνα- παραγωγή της θεατρικής εταιρείας «Αμφιάρειο»στη Σκηνή «Βολανάκης» του «Ιλίσια/ Ντενίση»ως Δεύτερη Σκηνή- η Ηρώ Μουκίου (φωτογραφία).

Πρόκειται για τη μαρτυρία μιας γυναίκας που έζησε τη φρίκη όταν έγινε η καταστροφική έκρηξη στο Τσερνόμπιλ, συζύγου του πρώτου πυροσβέστη που πέθανε από ραδιενέργεια στην προσπάθειά του να σβήσει τη φωτιά στο πυρηνικό εργοστάσιο. Ο μονόλογος βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Σουηδού σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Γκούναρ Μπέργκνταλ και κατατάσσεται στο είδος «θέατρο- ντοκουμέντο» αναφερόμενος, και μάλιστα με τη μορφή εικόνας, σε πολλά αυθεντικά γεγονότα άγνωστα μέχρι σήμερα.

Η μετάφραση είναι της Ηρώς Μουκίου ενώ τη διασκευή για το θέατρο και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο εκ του κινηματογράφου προερχόμενος επιτυχημένος μικρομηκάς Άρης Μπαφαλούκας που ντεμπουτάρει στο θέατρο και τα σκηνικά ο Δημήτρης Κακριδάς. Η πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου.