Το Πνεύμα του Τόνου

Το έργο
Του Μάνου Ελευθερίου

Η υπόθεση του έργου (άφησε κάποτε εποχή και μόνο αυτό παιζόταν) τον τελευταίο καιρό ακουγόταν μέσες άκρες, αλλά κανένας δεν πίστευε ότι θ΄ ανέβαινε τόσο ερασιτεχνικά. Το κοινό υπήρχε έτοιμο, αλλά χρειάζονταν σπουδαίοι ηθοποιοί «με δύναμη, με λόγο και ομορφιά» για να το παρουσιάσουν πάνω στη σκηνή.

Το υπερασπίστηκαν άσχημοι και γλοιώδεις ηθοποιοί και παρ΄ όλα αυτά έσπασε τα ταμεία.

Εξοστράκισε όλα τα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου θεάτρου. Με μια μικρή προσαρμογή για τις σημερινές ανάγκες και τα σημερινά προβλήματα θριάμβευσε σε όλη την επικράτεια.

Τώρα κάθονται οι κριτικοί και οι θεατρολόγοι, και προσπαθούν να αναλύσουν λέξη προς λέξη το κείμενο και να εξηγήσουν την επιτυχία του. Εξορκίζουν με αηδία τον σκηνοθέτη, επιτιμούν τους άθλιους ηθοποιούς (οι οποίοι κάνουν καραμπινάτη καριέρα στην τηλεόραση) και μόνο ο συγγραφέας μένει στο απυρόβλητο.

Του κλέψανε τις τρεις μοιραίες του λέξεις, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, τις χρωμάτισαν με βανίλια, φιστίκι και σοκολάτα και τις πέρασαν λαθραία στο δικό τους μελιστάλαχτο και ανούσιο έργο. Έργο με τρεις μόνο λέξεις.

Και άνθρωποι που ήταν και είναι δικές τους αυτές οι λέξεις, που έδωσαν ή είναι έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για να τις υπερασπίσουν θεωρούνται παράσιτα και ανίκανοι και αποτυχημένοι!