Το Πνεύμα του Τόνου

Ιδιωτεύειν
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Και τι μ΄ ενδιαφέρει στο κάτω κάτω ποιους δεν ψήφισαν οι απέχοντες, σε ποιον πιθανόν αφέντη ανήκουν ή όφειλαν να ανήκουν ή έπρεπε να τον τιμήσουν με την ψήφο τους. Άλλο με νοιάζει. Πως στους δέκα, περίπου οι πέντε ψήφισαν αλλά οι τρεις θα συνταχτούν με την «πλειοψηφούσα» στην Ευρωβουλή ομάδα. Οι τρεις θα αποφασίζουν για τους δέκα και οι πέντε από αυτούς αύριο θα γκρινιάζουν, θα διαδηλώνουν, θα αγανακτούν, μερικοί κουκουλοφορούντες θα καταστρέφουν, θα καταλαμβάνουν, διαμαρτυρόμενοι για όσα οι Βρυξέλλες θα επιτάσσουν. Αν αυτό δεν είναι εθελοδουλία, τι είναι.

Σχεδόν ένας πολιτικός μαζοχισμός.

Παραχωρώ χωρίς κανένα όρο σε κάποιον το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή μου, το έχει μου, τον θάνατό μου και αφού το θεωρώ πράξη τιμωρίας (σε τιμωρώ, ρε, να εξουσιάζεις, να αποφασίζεις για μένα, χωρίς εμένα), ύστερα διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου. Η αποθέωση της ιδιωτείας, κοινώς idiot.