Δίκτυο

Άρχισαν οι… αφίσες
Μ.Α.

Στον ρυθμό των εγκαινίων του Νέου Μουσείου Ακρόπολης μπαίνει πλέον η Αθήνα. Οι αφίσες έχουν ήδη καταλάβει θέση στις αποβάθρες του Μετρό, ενώ το πρώτο τρόλεϊ που διαφημίζει το νέο μουσείο κυκλοφόρησε χθες. Τα «ντυμένα» λεωφορεία αναμένεται να κάνουν σήμερα τις πρώτες τους διαδρομές, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη ο στολισμός με πανό και μπάνερς της Πλατείας Συντάγματος, της Κηφισίας- από Κατεχάκη έως Χίλτον-, της Συγγρού – από τους Στύλους Ολυμπίου Διός ώς το Φιξ-, της περιοχής γύρω από το Καλλιμάρμαρο, αλλά και πολλών στάσεων λεωφορείων στο κέντρο της πόλης. Αν ο σημαιοστολισμός πάντως αποδειχθεί τόσο αδιάφορος όσο και οι πρώτες αφίσες και ουδείς φροντίσει να καθαρίσει εγκαίρως το τοπίο από το προεκλογικό υλικό, ο στόχοςήτοι η ενημέρωση και προσέλκυση του κοινού- δύσκολα θα επιτευχθεί.


«Να με θυμούνται για το “Flair”»
Ε.Φ.

Η βασιλομήτωρ της Αγγλίας υπήρξε φίλη της. Ο Κάρι Γκραντ ήταν ο κουμπάρος στον τρίτο γάμο της, ενώ ο ζωγράφος Λούσιαν Φρόιντ στο ξεκίνημά του είχε την προστασία της. Η Φλερ Κάουλς ήταν μια εκκεντρική Αγγλίδα με πολλαπλές ιδιότητες. Ζωγράφος, συγγραφέας και εκδότρια. Η δεκαετία του 1950 αποτυπώθηκε στο περιοδικό «Flair» και στη σύντομη ζωή των 12 τευχών, η εκδότριά του είχε προλάβει να φτιάξει ένα μείγμα υψηλής κοινωνίας, λογοτεχνίας και μόδας. Τις σελίδες του υπέγραψαν ο Τενεσί Ουίλιαμς, η Σιμόν Ντε Μποβουάρ, ο Ζαν Κοκτό, ο Σαλβαντόρ Νταλί. «Θέλω το “Flair” να είναι ο επικήδειός μου. Δεν θέλω να με θυμάται για τίποτ΄ άλλο ο κόσμος.

Αυτό και μόνο είναι η αντανάκλαση του εαυτού μου», ήταν η δήλωσή της σε μία συνέντευξή της το 1996. Ο θάνατός της, στο Σάσεξ, ανακοινώθηκε πριν από λίγες ημέρες. Σύμφωνα με τους «Νew Υork Τimes» ήταν 101 ετών.
Η αισθητική του σοκ
Ε.Δ.Χ.

Όσοι παρακολουθήσαμε την «Κόλαση» και το «Καθαρτήριο» καταλάβαμε γιατί ο Ρομέο Καστελούτσι χαρακτηρίζεται «τρομερό παιδί» της ιταλικής πρωτοπορίας. Ο αιρετικός αφηγητής της «Θείας Κωμωδίας» μάς παρέσυρε σε ένα απρόβλεπτο θέαμα, ανάμεσα στο θέατρο, τον χορό, την περφόρμανς. Με εμβληματικά ταμπλό και συναρπαστικές σκηνές πλήθους το πρώτο μέρος ήταν λιγότερο σοκαριστικό από το «Καθαρτήριο» που μας τάραξε με την «ήσυχη», απάνθρωπη βία. Εδώ ο ρηξικέλευθος Καστελούτσι στήνει το σκηνικό του όραμα σε ένα αστικό, καλοφτιαγμένο οικογενειακό περιβάλλον, που γεννά τερατουργήματα. Η παράσταση ανθρωποκεντρική, στραμμένη στις συμπεριφορές τριών μελών μιας οικογένειας- μητέρα, πατέρας, γιος- επεδίωξε με τρόπο ψυχρό, αργό και επίμονο, να προκαλέσει στον θεατή ταραχή, φρίκη δέος. Μετά τον μακρόσυρτο, εκτός σκηνής αλλά ηχητικά παρόντα, βιασμό του γιου από τον γεννήτορά του, η κάθαρση από την αφαίμαξη ενός οργανισμού που θέλει να μπει σε λειτουργία δίνεται χορογραφικά. Αγνοί και κολασμένοι σε μια μονομαχία γήινου και μυστικιστικού. Ένα σύστημα εικόνων, κάθε άλλο παρά παρηγορητικών, ακολουθεί τις βλάσφημες σκηνές. Μια σκηνική βία τρομακτική, άσχημη. Σοκ για τον σύγχρονο θεατή, τόσο εξοικειωμένο στην εικονική βία. Αλλά, σύμφωνα με την Ποιητική του Αριστοτέλη, όπου άλλο πράγμα είναι ένα άσχημο ζώο και άλλο ένας πανέμορφος πίνακας που εικονίζει ένα άσχημο ζώο, ήταν τέχνη.