ΜΑΤΙΕΣ Το πακέτο

Όλα μαζεμένα σε ένα πακέτο: και «τριήμερο» και ζέστη- βαθμοί 37, παρακαλώ- και αγανάκτηση για την πολιτική και τους πολιτικούς.

Δύσκολο ν΄ αποφασίσει κανείς- ιδίως οι νέοι- να πάει να ψηφίσει για το Ευρωκοινοβούλιο. Έτσι, βρήκα πολύ λογικό το ότι στις 9 το πρωί, κουβαλώντας τα κιλά μου για το 880 εκλογικό τμήμα, στο Κουκάκι, ελάχιστους ανθρώπους έβλεπα στον δρόμο. Η πόλη έμοιαζε έρημη. Τα αυτοκίνητα ήταν λιγοστά. Και μια ησυχία, που μου ΄δινε στα νεύρα, με ακολουθούσε βήμα βήμα.

Στο εκλογικό τμήμα, καμιά δεκαπενταριά ψηφοφόροι. Έξω απ΄ αυτό, στους τοίχους, μερικές αφίσες, προς τη μεριά της οδού Αν.

Τζίνη (ή Ζίνη) και όλες του ΚΚΕ! Ούτε μία άλλου κόμματος. Ψήφισα σε μιαν άδεια αίθουσα. Στην κάλπη οι φάκελοι των ψηφισάντων δεν ήταν παραπάνω από είκοσι. «Λες να έχουμε ρεκόρ αποχής;» αναρωτήθηκα. Και ξεκίνησα για το σπίτι μου. Στην εκκλησία του Αϊ-Γιάννη, στη Βεΐκου, έκανα ένα σταυρό και μπήκα.

Λίγοι πιστοί κι εδώ. Αλλά, πάντως, πολύ περισσότεροι από τους ψηφοφόρους εκείνης της ώρας, σ΄ αυτή τη γειτονιά.

Κυρίως γυναίκες στον ναό. Μέσης ηλικίας και πάνω. Στο εκλογικό τμήμα ήταν μόνο τέσσερις. Θυμήθηκα ένα επιθεωρησιακό τραγούδι που έλεγε η μάνα μου: «Εγώ είμαι η νέα η γυναίκα/ που θα ψηφίζω και θα καπνίζω/ η καθεμιά μας αξίζει για δέκα/ δεν δίνω γι΄ άντρες/ ένα παρά» Θυμήθηκα και τα χωριστά εκλογικά κέντρα ανδρών και γυναικών. Με τη μάνα μου στην ουρά, το βιβλιάριο στο χέρι και το ψηφοδέλτιο, «σταυρωμένο» από τον πατέρα μου, στην τσάντα. Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι… Στο σπίτι με περίμεναν όλες οι κυριακάτικες εφημερίδες. Διάβασα στην «Καθημερινή» ένα άρθρο του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου. Τίτλος «Ένα μακάριο καρτέλ». Έπιασα τα γέλια μόλις το τελείωσα. Πράγματι, τα κόμματα, όλα τα κόμματα, ανεξαιρέτως, μας δουλεύουν.

Και «τα παίρνουν» από τον φορολογούμενο πολίτη και οι βουλευτές τους βρίσκονται ποινικά στο απυρόβλητο και δεν επιτρέπουν σε κανένα καινούργιο κόμμα να διαφημιστεί δωρεάν από τα κανάλια!

«Για να εξυγιανθεί η πολιτική στη χώρα μας, λέει ο καθηγητής, δεν χρειάζονται θαύματα και ανατροπές. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις εντοπισμένες και καλά μελετημένες. Αν θέλουν να πείσουν ότι τις επιδιώκουν ειλικρινά, όσοι τις επαγγέλλονται, χρειάζεται να κάνουν θυσίες. Όσο αργούν, τόσο οι θυσίες αυτές θα είναι μεγαλύτερες». Και ακριβώς σ΄ αυτό το σημείο θέλω να προσθέσω: σε καμιά θυσία δεν πρόκειται να υποβληθούν τα κόμματα. Η σημερινή κατάσταση βολεύει το καρτέλ. Αυτό έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Κυριακή απόγευμα που γράφω. Σε λίγο πρέπει να παραδώσω το χειρόγραφό μου, χωρίς να ξέρω τα αποτελέσματα της «λαϊκής ετυμηγορίας».

Παρακολουθώντας, όμως, διάφορα ρεπορτάζ στην τηλεόραση, ώς αυτή την ώρα, πληροφορήθηκα ότι η αποχή στο εξωτερικό σπάει όλα τα ρεκόρ. Στη Σλοβενία, αίφνης, είναι γύρω στο 85%, στη Γαλλία στο 60% και στην Κύπρο στο 41%…