Η αυτοκτονία του δυτικού μπαρόβιου

Και τα καφενεία; Ακόμη στα μικρά ελληνικά χωριά (οι πόλεις έχουν ήδη αλωθεί από την μπαρομανία) τα καφενεία είναι χώροι συνάντησης, μικρή αγορά λαού, τόπος διαλόγου, αντίρρησης, ρητορικής, τόπος ανταλλαγής πληροφοριών, συμφωνιών, αγοραπωλησίας και ψυχαγωγίας. Έστω κι αν διαβρώνεται από την παρουσία της τηλεόρασης, η οποία όμως δεν στερεί τον πολίτη (διότι είναι ακόμη δυνάμει πολίτης) από τη διαφωνία και το σιχτίρ.

Στις μεγαλουπόλεις τα καφενεία είναι τόπος συνάντησης πλέον των αλλοδαπών, αφήστε πως ήδη ανοίγουν καφενεία και ταβερνεία που απευθύνονται σε ειδικές φυλετικές, θρησκευτικές και γλωσσικές μειονότητες, προσφέροντας παραδοσιακά εδέσματα, αφεψήματα και ποτά. Οι νέοι αυτοί συμπολίτες μας, ξένοι ακόμη στα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά ήθη κι όταν πλακώνονται από τη μοναξιά και την ερημιά της ξενιτιάς αναζητούν παρέα γιατί έτσι όπως είναι ασυνήθιστοι μεγαλωμένοι σε γειτονιές και σε κοινοβιακή συνοίκηση, αν βρεθούν στη μοναχική όαση της μπαρόβιας σαχάρας, θα βρεθούν ένα βήμα πριν από τον γκρεμό και την αυτοκτονία.

Ο κλασικός δυτικός μπαρόβιος αυτοκτονεί αργά, με δόσεις και συνειδητά.