Το Πνεύμα του Τόνου

Το θαύμα
Του Μάνου Ελευθερίου

Μιλώντας στο ραδιόφωνο την περασμένη εβδομάδα, θέλοντας να τιμήσω τη φαρμακωμένη επέτειο των Ποντίων, διάλεξα ένα έξοχο τραγούδι με τον Χρύσανθο, που μιλάει για τον Μεγαλέξανδρο.

Σε πέντε λεπτά πήρε τηλέφωνο μία ευγενική ακροάτρια, η οποία, αφού μας ευχαρίστησε, μας είπε συγκινημένη ότι η μητέρα της, 91 χρoνών, η οποία «πάσχει» και ούτε μιλάει ούτε λαλάει ούτε γνωρίζει, μόλις άκουσε το τραγούδι άρχισε να κλαίει και να γνωρίζει τους ανθρώπους γύρω της και να τους λέει ότι «αυτό είναι τραγούδι της πατρίδας μου»!

Αυτό κι αν ήταν θαύμα!

Σε ποια πιο σκοτεινή λαγκαδιά του θεοσκότεινου μυαλού της ηλικιωμένης κυρίας ήταν κρυμμένα και γραμμένα με χρυσά, ασφαλώς γράμματα, τα λόγια του τραγουδιού;

Ίσως το ίδιο θα συνέβαινε αν άκουγε και ένα άλλο γνωστό της τραγούδι από τη βασανισμένη παιδική της ηλικία.

Ποιες μυστικές και ανεξερεύνητες διεργασίες γίνονται μες στα σκοτάδια της μνήμης και μια εικόνα, μερικά λόγια, ένα τραγούδι, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, καρφώνονται μες στο μυαλό του ανθρώπου και μένουν αθέατα και σιωπηλά επί χρόνια και μια ειδική στιγμή βγαίνουν στον αφρό.

Το ίδιο συμβαίνει ξαφνικά αν ποτίσεις το ξερό από καιρό χώμα μιας γλάστρας, που είχε κάποτε ένα θαυμάσιο φυτό μ΄ ένα έξοχο λουλούδι και οι βολβοί του, τους οποίους νόμιζες νεκρούς ζωντανεύουν και βγάζουν τα πρώτα τους φυλλαράκια.

Ας ελπίσουμε λοιπόν στα θαύματα. Κάτι θα γίνει.

Γιατί πάντα στο τέλος κάτι γίνεται.