«Δεν έχω άγχος με την ομορφιά»

«Το «Γλυκό πουλί της νιότης», γραμμένο πριν από 50 χρόνια, έχει ανθολογηθεί από το παγκόσμιο θέατρο στα κλασικά του 20ού αιώνα. Τα πλάσματα του Τενεσί Ουίλιαμς κινούνται στις παλίρροιες του πάθους τους, με όλες τις ψυχώσεις και τους εφιάλτες τους. Οι γυναικείοι κυρίως χαρακτήρες των έργων του συνθέτουν μια πινακοθήκη μορφών που κάθε ηθοποιός θα ΄θελε κάποια στιγμή να παίξει.

Για τη Ζωή Λάσκαρη το ραντεβού κλείστηκε για την ερχόμενη χειμερινή σεζόν με την Αλεξάνδρα Ντε Λάγκο. Η παρακμασμένη σταρ του ποιητικού νατουραλισμού θα αποδοθεί από την τελευταία σταρ του ελληνικού σινεμά στο θέατρό της, στην «Αθηναΐδα».

«Χρόνια ήθελα να παίξω αυτό το έργο αλλά είχα αναστολές. Όχι, φόβο. Όμως σε όλα τα πράγματα υπάρχει το σωστό τάιμινγκ. Φέτος, που αρχίσαμε να συζητάμε με τον Γιάννη Διαμαντόπουλο, το “Γλυκό πουλί της νιότης” βγήκε πάλι στην επιφάνεια. Χαίρομαι γι΄ αυτή τη συνεργασία, στην οποία ο Γιάννης θα αναλάβει κι άλλες ευθύνες.

Γιατί δεν θα είναι μόνο ο σκηνοθέτης της παράστασης αλλά και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου. Χρειαζόμουν έναν τέτοιο άνθρωπο. Ήδη συζητάμε για ένα ρεπερτόριο τριετίας. Αν και είναι νωρίς ακόμα (το “Γλυκό πουλί της νιότης” προγραμματίζεται να κάνει πρεμιέρα τα Χριστούγεννα), έχω ενθουσιαστεί με τις ιδέες του για την παράσταση που θέλει να κάνει και που πιστεύω πως θα φωτίσει τους χαρακτήρες του έργου, την ιστορία τους».

Πανικόβλητη, η Αλεξάνδρα Ντε Λάγκο, σταρ του σινεμά, με καριέρα ωραίας γυναίκας, βλέποντας τα σημάδια της φθοράς του χρόνου επάνω της, εξαφανίζεται. Κρυμμένη πίσω από ψευδώνυμο- Πριγκίπισσα Κοσμονόπολις-, έρμαιο της παρακμής και του αλκοόλ, ταξιδεύει. Ώς τη λύτρωσή της. Όσα μεσολαβούν στην περιπλάνησή της κινούνται σ΄ έναν χώρο μελαγχολικό, διαβρωμένο από το αίσθημα της ψυχικής ήττας. Ώς τη λύτρωσή της. Ρόλος μυθοποιημένος, έχει γίνει ταινία από τον Ηλία Καζάν, με την Τζέραλντιν Πέιτζ και τον Πολ Νιούμαν στον ρόλο του Τσανς. Στο ελληνικό θέατρο τον έπαιξαν η Μελίνα Μερκούρη και η Αλίκη Βουγιουκλάκη, με τον Γιάννη Φέρτη και τον Κώστα Σπυρόπουλο αντίστοιχα στον ρόλο του νεαρού «γόητα». Τώρα ήρθε η σειρά της Ζωής Λάσκαρη με παρτενέρ της τον Γιάννη Αϊβάζη.

«Έχω αρχίσεινα διαβάζω για το έργο, τον συγγραφέα, την ηρωίδα. Είναι μια διαδικασία που μ΄ αρέσει» λέει και περιγράφει τον ψυχισμό της ηρωίδας που θα παίξει. «Όταν κάποια στιγμή είδε σκηνές από το τελευταίο της φιλμ, τρόμαξε με τον εαυτό της κι εξαφανίστηκε. Στην εμφάνισή της στήριζε όλη της την ύπαρξη. Πίστεψε λοιπόν πως δεν της είχε απομείνει τίποτα, όταν είδε καθαρά πως ο χρόνος είχε φθείρει την ομορφιά της. Πανικοβλήθηκε. Κι όμως, μ΄ αυτό το φθαρμένο πρόσωπο πήρε για πρώτη φορά εκπληκτικές κριτικές. Τελικά, όλο το πρόβλημα είναι ο χρόνος που χάνεται. Η ομορφιά περνάει, το χρήμα χάνεται, ο χρόνος φθείρει εξωτερικά. Το ζήτημα είναι πόσο έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου».

Στον έβδομο χρόνο που λειτουργεί η σκηνή «Ζωή Λάσκαρη» στη θεατρική σκηνή της «Αθηναΐδας», η Ζωή συνεχίζει να ονειρεύεται παραστάσεις.

«Δεν ονειρεύομαι»με διορθώνει.

«Σχεδιάζω. Στόχος μου είναι μια καλή παράσταση ενός σημαντικού έργου, με συνεργάτες που επικοινωνώ. Τα τελευταία 30 χρόνια είμαι πιστή στο θέατρο. Είναι μια πορεία που τη γουστάρω. Θεατρίνα δεν είμαι; Αυτή δεν είναι η δουλειά μου; Τι να κάνω; Την κοσμική κυρία; Με κουράζουν πολύ οι συναναστροφές που δεν μου δίνουν τίποτα. Ίσως μόνο πλήξη. Δεν έχω αυτή την πολυτέλεια, γιατί δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Α, όχι, η τηλεόραση δεν υπάρχει σε κανένα πλάνο δουλειάς για μένα. Δεν μπορώ να διαβάζω έναν ρόλο το βράδυ και να τον παίζω την επομένη. Με το θέατρο δεν έχω αγωνία. Αγάπη έχω».

«Δεν μπορώ να διαβάζω έναν ρόλο το βράδυ και να τον παίζω την επομένη (στην τηλεόραση). Με το θέατρο δεν έχω αγωνία. Αγάπη έχω»

«Αν δεν προσέξουν εσένα αλλά τον λεκέ, την πάτησες»

Σε προσωπικό επίπεδο πόσο ψύχραιμη μπορεί να παραμείνει μια γυναίκα που υπήρξε όχι απλώς ωραία αλλά σύμβολο ομορφιάς, παρακολουθώντας τη φυσική φθορά επάνω της;

«Έχω μια κοκεταρία, ως γυναίκα, αλλά αν έκανα “φόκους” στην ομορφιά, θα είχα πάει στο φρενοκομείο», απαντάει η Ζωή Λάσκαρη. «Το ζήτημα πάντα ήταν, κι όσο περνάει ο καιρός παίζει μεγάλο ρόλο, η προσωπικότητα που έχεις. Είναι σαν να φοράς ένα ωραίο φουστάνι που έχει ένα λεκεδάκι. Αν δεν προσέξουν εσένα αλλά τον λεκέ, την πάτησες. Αλλά αν δεν πανικοβάλει εσένα το λεκεδάκι, δεν θα το προσέξουν κι οι άλλοι. Σημασία έχει ο αέρας που έχεις, το βλέμμα με το οποίο κοιτάς τα πρόσωπα και τα πράγματα γύρω σου, το ενδιαφέρον που διατηρείς, το τι φέρεις. Η Μάρλεν Ντίτριχ υπήρξε θεά και στα βαθιά της γεράματα. Μ΄ αρέσει που μεγαλώνω, που έχω τους ανθρώπους που αγαπώ, που έχω τη δουλειά που αγαπώ. Σε διαβεβαιώ πως δεν έχω άγχος με την ομορφιά».