«Πρέπει να πας σ΄ αυτήν την ομάδα»

«Δεν ξέρω γιατί μας έγινε αυτό, να νιώθουμε τόσο μεγάλη ντροπή. Να κρύβουμε την καταγωγή μας… Βέβαια αυτό δικαιολογείται, αλλά πώς μπορούσα και το έκανα; Τώρα, όταν το συλλογίζομαι έτσι, λέω, πώς είναι δυνατόν; Εγώ έφτασα μέχρι εκεί που να πω πολλές φορές που με ζητούσανε, ότι… δεν ξέρω. […] Για να μην με αποκλείσουν. Γιατί ένιωθα ότι μας έβλεπαν σαν να έβλεπαν ένα ψόφιο σκύλο. Έτσι μας έβλεπαν οι περισσότεροι. Όταν τους έλεγα ότι είμαι από την Αλβανία, σαν να τους έλεγα ότι είμαι από μία χώρα που έχει μόνο ψόφια σκυλιά. Τόσο πολύ μας απεχθάνονταν οι άνθρωποι όταν τους το λέγαμε».

***

«Όμως τους άφησα (τα παιδιά της) για να βαφτιστούν… Γιατί όπου και να πήγαιναν το πρώτο πράγμα ήταν η πίστη. Και σε γενέθλια να πήγαιναν και σε συγγενείς εδώ, εννοώ Έλληνες, ή σε σχολείο ή σε νοσοκομείο που γεννήθηκαν, το πρώτο πράγμα ήταν η εικόνα. Ήτανε ο σταυρός, ήτανε ο Χριστός, ήτανε η Παναγιά. Έτσι αναγκάστηκα για τα παιδιά. Όπως αναγκάστηκα και για τον εαυτό μου. Αλλά το έκανα από άγνοια, επειδή δεν ήξερα ούτε γλώσσα, ένιωθα πολύ περιορισμένη στη κοινωνία και το είχα αυτό για να κάνω πιο πολλές κοινωνικές σχέσεις. Έτσι το είχα, σαν βοήθεια, την θρησκεία. Ενώ για τα παιδιά το έκανα από ανάγκη, για να μην νιώθουν πολύ περιορισμένοι και κατώτεροι. Γιατί εδώ έβλεπα ότι η πίστη, η εκκλησία ήταν το παν. Από ΄κει και πέρα, τώρα τα αφήνω τα παιδιά πολύ ελεύθερα σε αυτό το θέμα. Δεν τους καθορίζω εγώ ότι πρέπει να πιστεύετε μόνο σε αυτό… Ας αποφασίσουν από μόνους τους».

***

«Αν θα μ΄ έπαιρνες συνέντευξη πριν ένα χρόνο […] θα σου ΄λεγα ότι είμαι… Ελληνίδα, βέβαια στα ψέματα, όπως πάντα θα έβαζα αυτή τη μάσκα που βάζουν όλες οι Αλβανίδες για να φαίνονται Ελληνίδες, για να εκμεταλλευτώ, ίσως να βρω μία δουλειά που ψάχνω… και να σε κάνω και εσένα να νιώθεις πιο άνετα, και εγώ, βέβαια, να νιώθω πιο άνετα, να μην νιώθω αυτή τη μιζέρια στο πρόσωπο των άλλων όταν λέω ότι είμαι Αλβανίδα. Και αυτό το έχω νιώσει, το έχω διαπιστώσει η ίδια».

*** «Στην αρχή δεν ήξεραν ποιος είναι Αλβανός ή Έλληνας. Το μάθανε τυχαία (όταν) ήρθε μία φοιτήτρια και έκανε κάτι έρευνες και είπε: “Ποιος είναι Αλβανός να βγει από ΄δω, ποιος είναι Έλληνας να βγει από ΄δω»”. Και το παιδί δεν πήγε απ΄ τους Αλβανούς. Ο Βαγγέλης. Η δασκάλα όμως το ήξερε και είπε: “Εσύ Βαγγέλη, γιατί δεν πας με τα…;”. “Εγώ δεν είμαι Αλβανός, είμαι Έλληνας!”, είπε ο Βαγγέλης, “γιατί έχω γεννηθεί εδώ”. Αυτό το έχει αποκτήσει όταν ήταν πιο μικρός ο Βαγγέλης ότι είναι Έλληνας επειδή γεννήθηκε εδώ. […] Και το είπε αυτό. Και μετά η δασκάλα το πήρε και του είπε: “Όχι, είσαι Αλβανός, πρέπει να πας σ΄ αυτήν την ομάδα”».

***

«Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Τώρα έχουμε άλλα ενδιαφέροντα, δεν ήμαστε ακριβώς μόνο δουλειά-σπίτι. Κυνηγάμε τα όνειρά μας για να τα κάνουμε πραγματικότητα. Ίσως αυτά που δεν μπορούσαμε εκεί προσπαθούμε να τα πραγματοποιήσουμε εδώ. Βέβαια είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά και κυνηγώντας είναι μεγάλη χαρά. Φέρνει κάτι καινούριο στη ζωή».

ΥΓ: Αποσπάσματα από τη συνέντευξη της Ανιέζε, 42χρονης από την Αλβανία που έχει μεταναστεύσει στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της έρευνας «Έμφυλες Διαστάσεις της Μετανάστευσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη», που πραγματοποίησε το Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αφηγήσεις μεταναστών για τα σύνορα, την άδεια παραμονής, τη δουλειά, τα παιδιά τους, τη νοσταλγία, τη διασκέδαση, την ταυτότητα. Αποσπάσματα από συνεντεύξεις στο: http://gendermigration.ha. uth.gr

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com