«Δεν υπάρχει “παρέα του Εθνικού΄΄»

Ηθοποιός αλλά και συγγραφέας και σκηνοθέτης ο Ακύλλας Καραζήσης, μετά το δικό του έργο, ετοιμάζεται να ερμηνεύσει Ρίτσο
Δεκαεπτά χρόνια πριν πάτησε το σανίδι της ελληνικής θεατρικής σκηνής. Με Φασμπίντερ. Σκηνοθετημένος από τον Στέλιο Παυλίδη. Ο Ακύλλας Καραζήσης ήρθε για να μείνει. Με στόφα ρολίστα διέγραψε μία εξαιρετική τροχιά: δοκίμασε, πειραματίστηκε, ερεύνησε, τόλμησε, εκτέθηκε και σήμερα είναι ένας από τους άξιους πρωταγωνιστές που στηρίζουν το ελληνικό θέατρο.

Φέτος εμφανίστηκε στο Εθνικό Θέατρο με τριπλή ιδιότητα: συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός στο έργο του «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς/ Cannabis Ιndica- Ρatria Graeca», το δεύτερο που βλέπει τα φώτα της σκηνής: ένα κείμενο και μία παράσταση που δεν έτυχαν της γενικής αποδοχής αλλά όσοι τα εκτιμήσαμε μας άγγιξαν βαθιά με την αλήθεια τους. Τώρα έχει αρχίσει την προετοιμασία για την παράσταση του Βίκτωρα Αρδίττη πάνω στο κείμενο του Γιάννη Ρίτσου «Όταν έρχεται ο ξένος» που είναι ενταγμένη στο αφιέρωμα του Φεστιβάλ Αθηνών για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή.

Δεν έμοιαζε παιδάκι ο «πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός» του 1992 που είχε έρθει από τη Γερμανία. Και δεν ήταν: άντρας ήταν, στα τριάντα τέσσερα. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, στα δεκαοκτώ του φεύγει για σπουδές Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας στη Χαϊδελβέργη. Οι σπουδές όμως «κόλλησαν»- «πλήρης παρακμή» λέει και γελάει. Δούλευε σε ελληνικές ταβέρνες- «γκαρσόνι και μουσικός της πλάκας, μια κιθάρα γρατζουνούσα σ΄ ένα ελληνικό συγκρότημα που είχαμε, τη “Σαχάρα”».

Η ιδιότητα όμως του ερασιτέχνη μουσικού ήταν που τον έφερε στο θέατρο. Ένας ελληνολάτρης σκηνοθέτης, ο Κρίστιαν Ζόργκε, ανέβαζε στο Κρατικό Θέατρο της πόλης την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη και κάλεσε για τη μουσική τον Χρήστο Λεοντή. Ο οποίος ήθελε μουσικούς να παίζουν ζωντανά στην παράσταση. Αυτό ήταν. Ο Ακύλλας θα βρεθεί στη σκηνή και όταν ο Ζόργκε σκοτωθεί σε δυστύχημα και ανεβάσουν στη μνήμη του, στη Σκηνή για εφήβους του Θεάτρου, ένα έργο του με ελληνικό θέμα ο νεαρός σκηνοθέτης που το ανέλαβε θα του ζητήσει να παίξει.

«Με κρατήσανε στο Κρατικό. Έμεινα γιατί είχα ένα καλό μεροκάματο- έπαιζα Ρώσους, Τούρκους, Έλληνες, ρόλους… εξωτικούς».

Το 1991 γνωρίζεται με τον σκηνοθέτη Σταύρο Ντουφεξή και με την παρότρυνση και τη βοήθειά του γυρίζει στην Ελλάδα. Παίζει στο έργο του Φασμπίντερ και παράλληλα εντάσσεται στο νεοπαγές «Θέατρο του Νότου» του Γιάννη Χουβαρδά.

Ταχτήκατε σε ένα θέατρο αναζήτησης. Ήταν τυχαίο, επειδή βρεθήκατε με ανθρώπους του συγκεκριμένου χώρου ή συνειδητή επιλογή;

Και τα δύο. Περισσότερο το δεύτερο. Ξεκίνησα στα 27-28 και ήμουν πια κατασταλαγμένος αισθητικά και ιδεολογικά, έγραφα, είχα αναζητήσεις… Ήξερα, σχεδόν δογματικά τότε, τι θέλω να κάνω και τι δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει. Ότι με αφορούν συγκεκριμένοι άνθρωποι και συγκεκριμένα Θέατρα. Το κοινό σαν να δυσκολευότανε στην πρόσβαση και το έργο να μην είχε μεγάλο αντίκρυσμα. Άκουσα στην παράσταση κάτι κυρίες να λένε: «Αυτό δεν είναι θέατρο»…

Ζούμε ένα θέατρο πολύχρωμο όπου υπάρχει θέση τόσο για τις κυρίες αυτές όσο και για μας. Κανένα θέατρο δεν απευθύνεται σε όλους. Πάντα απευθύνεται σε κάποιους. Απλώς ορισμένοι απευθύνονται σε ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού. Σε μιαν άλλη εποχή όμως αυτό το κομμάτι μπορεί και να συρρικνωθεί… Δεν μπορώ να γράψω σκεπτόμενος αυτό. Γράφω προσπαθώντας να επικοινωνήσω αλλά χωρίς να σκέφτομαι με πόσους. Μοιραία, η απήχηση μετράει. Για μένα, πάντως, είναι μεγάλη χαρά που τα έργα μου μιλάνε έστω σε κάποιους. Πάντα, άλλωστε, μόνο με «κάποιους» βρισκόμουνα και συνομιλούσα.

Ακολουθήσατε τον Γιάννη Χουβαρδά από το «Αμόρε» στο Εθνικό. Την επόμενη σεζόν θα είστε ο Άστροφ στον «Θείο Βάνια» που θα ανεβάσει ο ίδιος ο Γιάννης Χουβαρδάς. Ο χώρος μιλάει για κάστα ευνοουμένων στο Εθνικό- την «παρέα του Χουβαρδά»…

Ξέρετε καλύτερα από μένα ότι στο Εθνικό δουλεύει σήμερα όλος ο κόσμος- ηθοποιοί, σκηνοθέτες… Όσοι χωράνε. Ο Γιάννης Μπέζος ή ο Σταμάτης Φασουλής ή ο Δημήτρης Παπαϊωάννου που θα δουλέψουν εκεί τον χειμώνα είναι στην παρέα του Χουβαρδά; Ήταν ο Γιάννης Κακλέας ή ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης που δούλεψαν φέτος; Για μένα όσοι τα γράφουν και τα λένε αυτά είναι κακοήθεις. Από τη Γερμανία ξέρω πως όταν αλλάζει σε ένα Θέατρο ο διευθυντής παίρνει μαζί του τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται. Αυτό εδώ δεν έγινε. Αλλά και αν γινότανε δεν θα ήταν κάτι διαφορετικό απ΄ ό,τι συμβαίνει σε όλα τα Θέατρα του κόσμου όταν αλλάζει το προφίλ του Θεάτρου. Ο Στάιν, ο Όστερμάιερ, ο Κάστορφ δεν έχουν τους ανθρώπους τους;

ΙΝFΟ

Η παράστασηαφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο «Όταν έρχεται ο ξένος» θα παρουσιαστεί από 1 έως 5 Ιουνίου, στην «Πειραιώς 260».

Με μια ματιά

1957Γεννήθηκε στη Σαλονίκη 1975Φεύγει για σπουδές στη Γερμανία 1985Στρέφεται στο θέατρο 1991Επιστρέφει στην Ελλάδα 1992«Ελευθερία στη Βρέμη» του Φασμπίντερ σε σκηνοθεσία Στέλιου Παυλίδη:

η πρώτη του παράσταση στην Ελλάδα 2006«Περιπέτεια στην πόλη και στην εξοχή»: ανεβάζει το πρώτο του έργο στο «Αμόρε», στο πλαίσιο των «Δοκιμών»