Το παραμύθι μιας ζωής που έγινε εφιάλτης

ΣΑΓΗΝΕΥΤΙΚΗ, ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΚΑΙ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ.
Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΤΑΡ-ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ
ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ ΜΑΙΡΗ
ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΛΑΒΕ ΝΑ ΧΑΡΕΙ ΤΗ
ΖΩΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΣΤΟ ΕΓΧΩΡΙΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ
ΣΤΕΡΕΩΜΑ, ΓΥΡΙΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ,
ΕΖΗΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΕ ΝΑ
ΠΕΡΝΑΕΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΑ 76 ΤΗΣ…
«Όταν αποφασίζω να γυρίσω σελίδα στη ζωή μου- και το έχω κάνει πολλές φορές αυτό- δεν λογαριάζω τις συνέπειες. Παίρνω όλες τις ευθύνες πάνω μου. Δεν αλλάζω γνώμη, ο κόσμος να χαλάσει», μας έλεγε στις αρχές του ΄90. Τότε, που ήταν η μοναδική σταρ του παλιού ελληνικού σινεμά η οποία είχε γίνει περιζήτητη και στις ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου.

«Δεν ζω κολλημένη στο παρελθόν. Αν το παλιό ελληνικό σινεμά συνεχίζει να γοητεύει και σήμερα, είναι, κυρίως, γιατί τα κορμιά και οι ψυχές των πρωταγωνιστών του έλαμπαν με ένα φως που και με κλειστά μάτια σε τύφλωνε», επέμενε και συμπλήρωνε: «Αλλά εγώ δεν θέλω να ζω με το χθες σαν βρικόλακας και να πίνω απ΄ αυτό αίμα για να ζήσω το σήμερα».

Απόδειξη των όσων έλεγε υπήρξαν η ραδιοφωνική εκπομπή της στον 9,84, η συνεχής ανάγνωση λογοτεχνικών ή θεατρικών έργων, η ενημέρωσή της για τον σύγχρονο διεθνή κινηματογράφο- για φιλμ και παραγωγές και εκτός Χόλιγουντ. Και, φυσικά, η συμμετοχή της στις ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου: «Κυνηγοί» και «Ταξίδι στα Κύθηρα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Τα παιδιά της Χελιδόνας» του Κώστα Βρεττάκου, «Προς την ελευθερία» του Χάρη Παπαδόπουλου.

Αυτή η γραμμή πλεύσης, της «ξεροκεφαλιάς» και της αποφασιστικότητας, χαρακτηρίζει τη Μαίρη Χρονοπούλου από τα νεανικά της χρόνια. Τότε, στις αρχές του ΄60, που γεμάτη όνειρα, πείσμα και ορμή χρησιμοποιούσε την κινηματογραφική επιτυχία της και σχημάτιζε θεατρικά σχήματα με τολμηρά για την εποχή τους έργα («Οργισμένα νιάτα») και στο σινεμά δε φοβόταν να τσαλακώσει την εικόνα τής σταρ, παίζοντας σε ακραία φιλμ.

Όπως στους «Αδίστακτους» του Ντίνου Κατσουρίδη, δίπλα στον Νίκο Κούρκουλο. Φιλμ το οποίο στάθηκε αφορμή να γνωριστεί με τη Μελίνα Μερκούρη η οποία πρότεινε και σε αυτήν και στον Νίκο Κούρκουλο να την ακολουθήσουν στην Αμερική. Η ταινία, πάντως, στάθηκε αφορμή για να γίνει πολύ καλή φίλη του Νίκου Κούρκουλου- μέσω της Δέσπως Διαμαντίδουκαι στη συνέχεια νονά του Άλκη Κούρκουλου. «Κυρία στα μπουζούκια» και κυρία στον ελληνικό κινηματογράφο. Αυτό επέβαλε τη Μαίρη Χρονοπούλου στον εγχώριο κινηματογράφο των αρχών του ΄60. «Σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι φρέσκιες, μικρές μουρίτσες, με ματάκια, χειλάκια και ναζάκια, κι εγώ ήμουν “γκάγκα”, από τα δεκατέσσερά μου, μια ντάμα γεννημένη, ο Γιάννης Δαλιανίδης με πίστεψε και με έκανε πρωταγωνίστρια, αυτός και ο συχωρεμένος ο Φίνος. Ο Δαλιανίδης μού έδωσε αυτοπεποίθηση, αυτός με χτένιζε, με έβαφε, με έντυνε, με αγαπούσε, με προστάτευε, με καθοδηγούσε καλλιτεχνικά και μου έκανε την καριέρα μου λαμπρή», θα πει.

«Με τον διαφορετικό χαρακτήρα της και τη διαφορετική κουλτούρα της, η Μαίρη Χρονοπούλου έφερε ένα άλλον αέρα στην παρέα μας», λέει ο Γιάννης Δαλιανίδης.

«Η Μαίρη σε κατακτούσε με την αγάπη της για τη δουλειά. Τι δουλειά; Πάθος. Το δήλωνε άλλωστε, αντίθετα από άλλους ηθοποιούς, πως της αρέσει περισσότερο ο κινηματογράφος από το θέατρο. Και θέλει να τα ξέρει όλα: γιατί τη βάζεις να καθήσει εκεί, γιατί τη φωτίζεις έτσι, να φορέσει αυτό ή εκείνο το φόρεμα; Από τις πιο καλοντυμένες του ελληνικού κινηματογράφου. Και πόσο καλή ηθοποιός».

Αντικομφορμίστρια και «κόντρα στο ρεύμα», εκ φύσεως, η Μαίρη Χρονοπούλου αγαπήθηκε για τις θέσεις της από όλες τις μειοψηφίες της ελληνικής κοινωνίας (κάτι που φαίνεται και στη συνέντευξη που είχε δώσει στην Πάολα για το «Κράξιμο» και κυκλοφορεί στο ομότιτλο βιβλίο από τις Εκδόσεις Γοργώ): «Είμαι πάρα πολύ τυχερή στη ζωή μου που στον καλλιτεχνικό χώρο βοηθήθηκα από ομοφυλόφιλους ανθρώπους. Αυτοί- σκηνοθέτες, ενδυματολόγοι, χορογράφοι, μακιγιέρ, κομμωτές κ.ά.- μου φτιάξανε το image μου». Πώς εξηγείς τη λατρεία που σου έχουν οι ομοφυλόφιλοι;

Τη Μελίνα Μερκούρη τη θαυμάζουν. Εμένα με αγαπάνε βαθύτατα γιατί διαισθάνονται, με εκείνο το ιδιαίτερο αίσθημα που αποκτούν όλα τα διωκόμενα άτομα, ότι είμαι το λιγότερο ρατσιστικό άτομο πάνω στο θέμα το ερωτικό. Σιχαίνομαι την οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης, τον ρατσισμό ενάντια στον τρόπο ερωτικής ζωής.

Πώς βλέπεις αυτούς που μισούν τους ομοφυλόφιλους;

Κάπου έχουν απωθημένα. Κάπου έχουν βιώματα και τα κρύβουν ή κάπου θα θέλανε να τα έχουν και δεν τολμήσανε και μισούν αυτό που θα θέλανε.

Οι σχέσεις σου με τον έρωτα ποιες είναι; Πιστεύω ότι ο έρωτας είναι το μεγαλύτερό μας καύσιμο. Αρνούμαι να τον φθηνύνω και να τον συμβιβάσω. Αν είμαστε ερωτευμένοι κάνουμε καλύτερο θέατρο, κινηματογράφο, το σπίτι μας το χαιρόμαστε περισσότερο, στους φίλους και στην οικογένειά μας είμαστε πιο ευχάριστοι.