ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΥΦΟΣ

Τρυφερό, μελαγχολικό αλλά και κωμικό το μυθιστόρημα του Κάρεϊ. Συνηθισμένοι από τα επιβλητικά «Όσκαρ και Λουσίντα» και την «Αληθινή ιστορία της συμμορίας Κέλι» ίσως εδώ ανασκουμπωθούμε με την ελλειπτική του γραφή και πλοκή. Τα δύο προαναφερόμενα μυθιστορήματα του έδωσαν διπλή νίκη στο Βooker, το 1988 και το 2001 αντίστοιχα, επίδοση που μόνον ο Τζ. Μ. Κουτσί έχει πετύχει. Όμως έχει ανάγκη από ακόμη ένα Βooker ο Κάρεϊ; Παραμένει ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της αγγλόφωνης λογοτεχνίας και, εγκατεστημένος εδώ και είκοσι χρόνια στη Νέα Υόρκη, διατρέχει ηπείρους, ιστορίες και την πρόσφατη Ιστορία με το προσωπικό αφηγηματικό του ύφος. Ο «Παράνομος εαυτός του» καθώς διαδραματίζεται τη δεκαετία του ΄70 με μια απαγωγή και μια ανατιναγμένη από βόμβα μητέρα, προσδίδει στο βιβλίο προφητική διάσταση για τις επόμενες δεκαετίες, χωρίς πολιτικολογίες και συνθήματα, όπως θα πρέπει να κάνει η καλή λογοτεχνία.