Εμπορία σωμάτων, λεηλασία ψυχών

ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΑΡΓΚΟ «ΑΝΘΡΩΠΟΙΦΙΔΙΑ»
ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΚΑΙ «ΦΙΔΟΚΕΦΑΛΕΣ»
ΟΙ ΔΙΑΚΙΝΗΤΕΣ ΤΟΥΣ. Η ΒΡΕΤΑΝΙΔΑ
ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ ΛΟΥΙΖΑ ΓΟΥΟ ΟΠΛΙΖΕΤΑΙ
ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΙΟ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙ
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ
ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑΣ. ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΗ ΣΙΕΣΤΑ ΜΑΣ.
Παράνομη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων. Αντί αυτού του άκομψου και μακρόσυρτου περιγραφικού όρου, η μεταφράστρια Ρένα Καρακατσάνη υιοθετεί ευθύς εξ αρχής τον αγγλοσαξονικό: τράφικινγκ. Σύμφωνα με τα πιο αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία- τουλάχιστον έως το 2006- που παρουσίασε το Διεθνές Γραφείο Εργασίας, «υπολογίζεται ότι δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παγιδεύονται στον κύκλο του τράφικινγκ». Από το 2003 έως το 2006 η Λουίζα Γουό διανυκτερεύει σε ξένα σπίτια- κυρίως στα Βαλκάνια- και επιχειρεί να σηκώσει την κουρτίνα πίσω από τους στεγνούς αριθμούς. Συλλέγει προσωπικές ανθρώπινες ιστορίες- άλλοτε τρόμου, άλλοτε οδύνης, σπανιότερα κουράγιου, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης. Το οδοιπορικό της Γουό ξεκινάει από ένα Κοσσυφοπέδιο που προσπαθεί ακόμη να κλείσει τις πολεμικές πληγές του. Εκεί δεσπόζει, ως απρόσκλητος και ανεπιθύμητος- από την πλειονότητα των ντόπιων- τροχονόμος, η πολυάνθρωπη ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ. Στις αρχές του 2000 θα καταστεί ευρέως γνωστό ότι πολλές γυναίκες μεταφέρονται από τα σύνορα και «φυλακίζονται» σε μπαρ και νυχτερινά κέντρα για να προσφέρουν- κόντρα πάντα στη θέλησή τους – τις σεξουαλικές τους υπηρεσίες. Η αποστολή του ΟΗΕ σπεύδει να δημιουργήσει μια Μονάδα για την έρευνα και την καταπολέμηση του φαινομένου. Το θεάρεστο έργο της Μονάδας θα υπονομευτεί ευθύς εξ αρχής, όχι μόνο από τα θύματα του τράφικινγκ που τρομοκρατημένα αρνούνται να καταθέσουν εις βάρος των θυτών τους, αλλά και από ορισμένα από τα μέλη της ειρηνευτικής δύναμης που συστηματικά δωροδοκούνται, είτε εις χρήμα είτε εις είδος. Όπως θα το θέσει ωμότερα στην ακτιβίστρια Ιγκμπάλε Ρογκόβα ένας στρατηγός από τη Νορβηγία: «Κυρία μου, τα αγόρια θα είναι πάντα αγόρια. Καλά θα κάνετε να εκπαιδεύσετε τα κορίτσια σας». Οι πιο θρασείς από τους «ειρηνευτές» θα εκμεταλλευτούν τη θεσμοθετημένη ατιμωρησία από τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη (μόνο η μητέρα-πατρίδα καθενός «ειρηνευτή» μπορεί να τον ανακαλέσει και να τον δικάσει, χωρίς ποτέ μέχρι σήμερα να το έχει κάνει) και θα μεταπηδήσουν από τους εθελοτυφλούντες με το αζημίωτο στη σαφώς επικερδέστερη τάξη των διακινητών.

Καθ΄ οδόν προς την Εδέμ οι μωρές παρθένες «απαλλάσσονται» από τα διαβατήριά τους, μεταπωλούνται από τους αρχικούς διακινητές σε ιδιοκτήτες νυκτερινών κέντρων (θα τις μεταπωλήσουν και αυτοί με τη σειρά τους, μόλις τις απομυζήσουν ή τις βαρεθεί απλώς η πελατεία τους), εγκλωβισμένες σε έναν εφιάλτη με μόνη διέξοδο – αλλά εξαιρετικά ριψοκίνδυνη- την απόδραση και την προσφυγή στις Αρχές. Γνωρίζουν ότι οι διακινητές, αν δεν τις εντοπίσουν για να τις τιμωρήσουν, μπορούν κάλλιστα να τιμωρήσουν τις οικογένειές τους πίσω στην πατρίδα. Για τις ίδιες τις οικογένειές τους, τα «ατιμασμένα» θύματα είναι συνήθως ανεπιθύμητα.

Οι πιο «τυχερές» καταφέρνουν πράγματι να φθάσουν στη Δύση, δίχως ωστόσο να τελειώνουν εκεί και τα βάσανά τους. Η έκρηξη της βιομηχανίας του σεξ την τελευταία εικοσαετία σε χώρες όπως η Ιταλία και η Βρετανία οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερη ζήτηση για «φρέσκο αίμα»παλαιότερα αφρικανικό, «εξωτικό», αλλά πιο πρόσφατα «ανατολικοευρωπαϊκό». Αετονύχηδες διακινητές-νταβατζήδες όπως ο Κοσοβάρος Λουάν Πλάκιτσι (το «έξυπνο πουλί» καταδικάστηκε τελικά σε 23 χρόνια κάθειρξη) εκμεταλλεύονται τη σεξουαλική δίψα των Δυτικών, καθώς και τις αντινομίες και την αυστηρότητα των διατάξεων για τους λαθρομετανάστες. «Παίρνεις μια νεαρή, συχνά αφελή Ανατολικοευρωπαία», λέει αγανακτισμένη στη Γουό η αστυνομικός επιθεωρητής Τζέι Μπίβαν, «που έχει διακινηθεί παράνομα στο Λονδίνο, έχει κακοποιηθεί σωματικά και σεξουαλικά, έχει απειληθεί και έχει σταλθεί να δουλέψει σε ινστιτούτο μασάζ. Είναι υποχρεωμένη να κάνει σεξ με δέκα άντρες την ημέρα και στο τέλος της νύχτας παραδίδει όλα της τα κέρδη, επειδή διαφορετικά θα βιαστεί ή θα ξυλοκοπηθεί με αγκράφα ζώνης- και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι πρόκειται για πόρνη. Όταν αλλάξει αυτή η αντίληψη, τότε θα έχουμε κάνει κάποια πρόοδο». Να γιατί ελάχιστα από τα θύματα τολμούν να εμφανιστούν στο δικαστήριο και να σπάσουν την «ομερτά».

Louisa Waugh

ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΤΗΝΟΛΓΑ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΜΤΦ.: ΡΕΝΑ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ, ΕΚΔ. ΛΙΒΑΝΗ 2009 ΣΕΛ. 414,
ΤΙΜΗ: 16 ΕΥΡΩ