Απομεινάρια μιας πασχαλινής μέρας

Έτριβε με τη βούρτσα μια Ουκρανή τη λίγδα απ΄ το αρνί στο ξύλινο τραπέζι. Γύρω κάτι σπασμένα πιάτα, κόκκινα τσόφλια από αυγά, κόκαλα και, για τον μάντη (μάγκα) της παρέας, μια σπάλα οιωνοσκόπος. Ποιος ξέρει πια να την διαβάζει; Πιο ΄κεί η «η γραία» με το μαντίλι μαύρο, κάλτσες που δένουν λίγο πάνω απ΄ το γόνατο, στρωμένη στην τηλεόραση βλέπει ένα πράμα σαν ειδήσεις με χορευτικά και ΟΗΕ-τραγούδια. Ο εγγονός ρίχνει τρίποντα σ΄ ένα καλάθι καρφωμένο στο πλατάνι. Το λάστιχο τρέχει νερό στο τσιμέντο άσκοπο και ξεχασμένο στο απόγευμα. Ο άντρας έχει γείρει με λάσκα τη ζώνη στο ντιβάνι, το ροχαλητό σκεπάζει ένα κλαρίνο που κλαίει από μακρινή σιντιέρα. Οι γυναίκες έχουν φωνάξει τη Φρόσω του Μινέλα (τι να ΄ναι τούτο το Μινέλα; Όνομα; Επώνυμο; Παρατσούκλι; Επίθετο κοσμητικό; Όχι, λέει η Φαίη- αυτό είναι όνομα- είναι απ΄ το «μην έρχεσαι»- «μην έλα»- «Μηνέλα», γι΄ αυτό ο Μηνέλας γράφεται με ήτα κι όχι με γιώτα, όπως βιάστηκες), έχουν φωνάξει τη Φρόσω που λες, που λέει τον καφέ, σου λέει τόσο καλά, που δεν λέγεται. Τι να πεις; Όλο γελάκια και θαυμαστικές εισπνοές «ίιιι μαρήηηηη» ανακατεμένα με κάτι αδέσποτα «Ουάου» κόβουν το απομεσήμερο λουρίδες. Στο πατάκι της πόρτας λιάζεται ο Μαύρος (είναι ένα καφέ σκυλί, αλλά επειδή το προηγούμενο που έφυγε και δεν ξαναγύρισε πολύ το αγαπούσανε, βγάλαν΄ και το καινούργιο Μαύρο, αν και εμφανώς κανελί θα το ΄λεγα, για να μην προκαλέσω τη μοίρα μου τολμώντας το Μοιραράκειον εκείνο «καφεκανελοκεραμιδομπορδό»).

Και έτσι ξαφνικά… Σαν ένας ψίθυρος που γίνεται βουή και πριν τρομάξεις νιώθεις τη δροσιά, έπιασε ένας αέρας, δεν κράτησε ούτε λεπτό, όμως αναρίγησαν στα κλαριά τα φύλλα, η τηλεόραση σαν μια ριπή από χιόνι έκανε την εικόνα φυσαλίδες σπράιτ, ο Μαύρος αν και κανελής πήγε να γαβγίσει αλλά χασμουρήθηκε με ήχο πλάγιο και φάλτσο, οι γυναίκες ένωσαν σφιχτά τα μπούτια που ΄χαν χαλαρώσει προσμένοντας το μέλλον από τα χείλη της Φρόσως του Μηνέλα (με ήτα), τα ξαδέρφια, με τη Λούη απ΄ το χωριό, στην πίσω αυλή είχανε φουντώσει ένα μπάφο, λέει ο μεγάλος «ωραίο σταφ μαλάκα», ο άντρας στον καναπέ ξαφνικά άρχισε να πέρδεται ασυστόλως, άναψε μόνο του κι ένα σιντί να παίζει στριγκλιδόν, έγινε η σάλα «εν πορδαίς και οργάνοις».

Μόνο η Ουκρανή σταμάτησε να καθαρίζει, σήκωσε το κεφάλι, οσμίστηκε ένα γύρω κι άρχισε με τη βούρτσα να τρίβει το κορμί της, αργά, βαθιά το σύρμα μέχρι να βγάλει αίμα. Κι έτσι να στάζει την πορφύρα, μπήκε μες το σπίτι τρίβοντας το ίδιο της το σώμα: «Λιούμπα πρέπει να βγάλει όλη γλίτσα. Όλη γλίτσα βγάλει Λιούμπα». «Μουρλάθηκες μωρή;», ο άντρας. Η «γραία» άρχισε να χτυπάει με τις παλάμες τα νερουλά της κρέατα «Ίιιιι, πάει το κορίτσ΄»΄. Τα ξαδέρφια βγαίνουν απ΄ την καβάτζα με το μάτι χρώμα μπαρμπούνι «Τι παίρνει ρε μαλάκα η γκόμενα και την είδε έτσι στραβά; Έφαγε μεγάλη φλασιά μαλάκα;». Οι γυναίκες πιο πρακτικές σκληρές και άμεσες «Φαίη, κράτα την από πίσω να της πάρω τη βούρτσα», ο Μαύρος με την ουρά σημαία μυρίζει το αίμα και τρελαίνεται, μόνο η Λιούμπα προχωράει ίσια απάνω τους με προτεταμένη τη συρμάτινη και «Θέλει καθαρίσει Λιούμπα και σας από γλίτσα; Θέλει βγάλει γλίτσα μέχρι να τρέξει αίμα;».

Την πιάνουνε πισθάγκωνα οι γυναίκες που ΄χαν ταραχτεί κι απ΄ τα μελλούμενα, ο άντρας ρεύτηκε μεγαλοπρεπώς και έφη: «Πού να την τρέχεις πασχαλιάτικα αυτήνανε τώρα; Κλείσανε βλέπεις και τα Κέντρα Υγείας οι πούστηδες». Και όντως μιλούσε «αληθώς ο Κύριος»…

«Θέλει κανένας Λιούμπα βγάλει όλη γλίτσα;».