Οι δάσκαλοι της ανισότητας

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑδεν είχαμε ποτέ την τύχη να διαθέτουμε ανεξάρτητους οικονομολόγους. Η χώρα είναι μικρήκαι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ακόμα και οι μακαρίτες Ζολώτας και Αγγελόπουλος είχαν «χρώμα» στις απόψεις τους. Εξ ου και με τα χρόνια, οι δηλώσεις των πάσης φύσεως οικονομολογούντων άρχισαν να χάνουν την αξία τους.

Για τον κ. Γ. Προβόπουλο, τον σημερινό διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, ένα είναι σίγουρο. Δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, στο κομμάτι των διαπιστώσεων στην έκθεσή του, έχει περιλάβει ουσιαστικά όλο το «οπλοστάσιο» της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Και ποιο είναι το κυριότερο; Μα, η αύξηση της ανισότητας στα χρόνια της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είπε καμία σοφία ο άνθρωπος- απλώς περιέλαβε στην έκθεσή του όσα μας «σούρνει» ο ΟΟΣΑ. Ότι δηλαδή, στα χρόνια του κ. Αλογοσκούφη, η φορολογία βοήθησε τους πλούσιους να γίνουν πλουσιότεροι και πίεσε τους φτωχούς να γίνουν φτωχότεροι.

Τα προηγούμενα πέντε χρόνια- και τηρουμένων των αναλογιών- η κυβέρνηση Καραμανλή κατάφερε όσα η διοίκηση Μπους των δύο τετραετιών: να επιστρέψει η ανισότητα μεταξύ πλούσιων και φτωχών σε επίπεδα που όλοι πίστευαν ότι ανήκαν στο χρονοντούλαπο. Και μετά ήλθε ο κ. Ομπάμα…

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της παράταξης που κυβερνά, ένα πρόβλημα που τείνει να γίνει υπαρξιακό: έχοντας υιοθετήσει μία απύθμενα λαϊκίστικη ρητορική στα χρόνια της αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία απέδειξε ως κυβέρνηση ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από ένα κλασικό συντηρητικό κόμμα, που ξέρει να εκφράζει τα συμφέροντα των λίγων και να καταπνίγει τα συμφέροντα των πολλών. Γι΄ αυτό και οι μέρες της είναι μετρημένες.

Αίμα, δάκρυα και δικαιοσύνη
ΤΟ ΠΑΣΟΚκινδυνεύει από το αντίθετο: έχοντας να αποτινάξει την ταμπέλα του κυβερνητισμού και της διαπλοκής, μπορεί πολύ εύκολα να αρχίσει τα «ναι σε όλα» στα αιτήματα όλων εκείνων που είχαν απώλειες στην πενταετία της Ν.Δ.

Είναι η συνταγή της σίγουρης αποτυχίας. Όποιος προσπαθήσει να ικανοποιήσει τους πάντες, είναι βέβαιο ότι δεν θα ικανοποιήσει κανέναν.

Ο Τσώρτσιλ κέρδισε υποσχόμενος αίμα και δάκρυα. Ο κ. Γ. Παπανδρέου μπορεί να κάνει το ίδιο, υποσχόμενος απλώς δικαιοσύνη.