Η κατάληψη του ΑΠΘ

Ο κ. Α. Μάνθος, πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, γράφει σχετικά με την κατάληψη του κτιρίου Διοίκησης του ΑΠΘ, με αφορμή τον καθηγητή κ. Χ. Χιντήρογλου («ΤΑ ΝΕΑ» 11.4.2009), όπου ζητούνταν και η παραίτηση του πρύτανη:

«Παραιτήσεις εκλεγμένων ταγών μπορεί να υποβάλλονται εν πολλοίς για δύο λόγους. Ο πρώτος αφορά παραλείψεις, λάθη, κακοδιαχείριση ή αβελτηρίες τους, οι οποίες οδηγούν σε μεγάλη ή μη αναστρέψιμη κρίση, και ο δεύτερος αφορά παραίτηση με χαρακτήρα διαμαρτυρίας, απευθυνόμενη στο σύνολο της κοινωνίας.

Για την πρώτη περίπτωση είναι σαφές ότι κατά την τελευταία κατάληψη του κτιρίου Διοίκησης του ΑΠΘ, δεν υπήρχε ουδεμία εμπλοκή των πρυτανικών αρχών, αφού για μεν την κ. Κούνεβα το ΑΠΘ τοποθετήθηκε δημόσια και την ενίσχυσε οικονομικά σε ανύποπτο χρόνο, και για το αίτημα της μονιμοποίησης των εργολαβικών υπαλλήλων είναι σαφές ότι δεν αφορά το πανεπιστήμιο, αλλά την Πολιτεία, η οποία καθορίζει το νομικό πλαίσιο, εντός του οποίου είναι υποχρεωμένοι όλοι να λειτουργούν. Τους εργολαβικούς υπαλλήλους δεν τους εφηύρε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Υπάρχουν σ΄ όλα τα πανεπιστήμια και σε όλους τους δημόσιους φορείς, αφού αυτό προβλέπεται από το Σύνταγμα και τη νομοθεσία μας.

Η δεύτερη περίπτωση που αφορά την παραίτηση ως μέσου διαμαρτυρίας, έχει νόημα όταν γίνεται κατά τη διάρκεια της κρίσης, από ανυπαίτιους φυσικά ταγούς. Όμως, τι περιμένει κανείς από μια τέτοια παραίτηση κατά τη διάρκεια της κρίσης; Να λύσουν την κρίση οι όποιες, και με όποιο τρόπο, νέες διορισμένες πρυτανικές αρχές; Αυτές θα έχουν βελτιωμένη νομιμοποίηση και ικανότητα δράσεως σε σχέση με τις κανονικώς και δημοκρατικώς εκλεγμένες;

Στη μέση μιας κρίσης, για την οποία δεν είναι υπαίτιοι οι διαχειριστές της, δεν εγκαταλείπεται ο αγώνας, γιατί προδίδεται η εντολή διαχείρισης και ουσιαστικά αποτελεί πράξη ριψάσπιδος. Οι εντολοδόχοι οφείλουν να αγωνίζονται και να δίνουν λύσεις, διότι αυτός είναι και ο λόγος της δημοκρατικής εκλογής τους.

Πέραν του αδρού λάθους του αρθρογράφου (ενδεικτικού ίσως της εμβρίθειας γραφής του), που αφορά τη χρονική διάρκεια της κατάληψης, η οποία ήταν τριών και όχι τεσσάρων εβδομάδων όπως έγραψε, υπάρχουν πολλά “άλματα λογικής” στο σύνολο του άρθρου. Για παράδειγμα, αγνοεί(;) ότι οι καταλήψεις αποτελούν αποδεκτή πρακτική για την κοινωνία μας, τα τελευταία 25 τουλάχιστον χρόνια. Αγνοεί(;) ότι οι καταλήψεις ακόμη και σε δημοτικά σχολεία επιβραβεύονται, επαινούνται και αποτελούν αγώνες για ένα μέρος της κοινωνίας μας και είναι αποδεκτές σιωπηρά από το υπόλοιπο. Δεν γνωρίζει(;) ότι τα φαινόμενα αυτά επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο επί δεκαετίες και ξαφνικά τα ανακαλύπτει και αποδίδει κατ΄ αποκλειστικότητα ευθύνες σε πρυτανικές αρχές;».

Ο κ. Ευάγγελος Ι. Λαζαρίδης, υφηγητής Πολιτικής Οικονομίας, σημειώνει για το ίδιο θέμα:

«Η κατάληψη των σχολών του ΑΠΘ από ομάδα φοιτητών είχε ως λόγο θέμα που καμία σχέση δεν έχει με την επίκληση του ασύλου και τη στέρηση των μαθημάτων και τη λειτουργία των υπηρεσιών του πανεπιστημίου. Ο πρύτανης του πανεπιστημίου και οι πρυτανικές αρχές είχαν υποχρέωση να αποβάλουν τους καταληψίες φοιτητές. Το άσυλο καλύπτει θέματα διαλόγου για τη γνώση, τη διακίνηση επιστημονικών ευρημάτων/ιδεών, την πανεπιστημιακή έρευνα. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται χρήση του ασύλου για θέματα εκτός πανεπιστημιακού περιβάλλοντος. Όμοια θέματα όπως αυτό που επικαλούντο οι καταληψίες φοιτητές, αντιμετωπίζονται από τα θεσμοθετημένα όργανα της συγκροτημένης Πολιτείας. Αν για κάθε ευκαιρία συνδρομής, θα καταλαμβάνονται πανεπιστημιακές σχολές, τότε σαφώς δεν μιλάμε για ενέργειες στα πλαίσια των νόμων και της νομολογίας της ευνομούμενης Πολιτείας. Με αυτή την έννοια οι πρυτανικές αρχές έπρεπε να κάμουν αυτό που τους ορίζει το άρθρο 86, παράγραφοι 1-9, του νόμου 3549/2007».