Γκλαμουριά πέντε αστέρων!

Μη βαράτε. Τι να κάνουμε; Στιβ ΜακΚουίν και «Υπόθεση Τόμας Κράουν» γιοκ. Περασμένα μεγαλεία και θυμώντας τα να κλαις. Επομένως, και τηρουμένων των δυσθεώρητων αναλογιών, οι «Αδιακρισίες» (Duplicity) με Τζούλια Ρόμπερτς και Κλάιβ Όουεν, ο πλήρης- σημερινός- ορισμός της γκλαμουριάς χωρίς πλαστικό. Μπορεί να το ξαναδώ!

Λάμψη, γοητεία, φλερτ, έρωτας και βιομηχανική κατασκοπεία. Το Σινεμά, αγαπητοί, μέσο πολυμορφικό. Και το ένα και το άλλο λοιπόν. Αρκεί εκπρόσωποι όλων των «ειδών», κάτοικοι του ρετιρέ με το σπαθί τους. Άντε και του πέμπτου ορόφου. Οι υπόλοιποι ένοικοι και όροφοι αποκλειστικά στο DVD. Και μάλιστα από μαύρους στην τιμή των τριών ευρώ. Γκλαμουριά λοιπόν. Εξασφαλισμένη από τρία ονόματα.

Με πρώτο- όπως είναι φυσικό – τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη Τόνι Γκιλρόι. Γεννηθείς το 1956 με πρώτη σεναριακή υπογραφή το 1992 στο «Cutting edge», μια μισοδευτεράντζα χωρίς μπόλικη ουσία. Επακολουθούν κι άλλα με κορυφή τον «Αρμαγεδδώνα» με Μπρους Ουίλις και κορυφαία στιγμή την τριλογία του «Βourne» με Ματ Ντέιμον. Αλλά με πιο απαιτητική τον «Μάικλ Κλέιτον» με Τζορτζ Κλούνι. Σ΄ αυτήν την ταινία υπογράφει την πρώτη του σκηνοθεσία. Τα credentials του Γκιλρόι της πρώτης γραμμής. Μέσα στην ίντριγκα, μέσα στον φιλελευθερισμό τον αμερικανικό, μέσα στην αφρό- κρεμα, μέσα στο απαιτητικό. Ε, όπως ήταν φυσικό, στρωμένο το χαλί των δύο πρωταγωνιστών. Δηλαδή Τζούλια Ρόμπερτς, ό,τι καλύτερο έχει προκύψει- παρέα με τη Μεγκ Ράιαν- στην αισθηματική κομεντί. Και Κλάιβ Όουεν, ό,τι καλύτερο από την δεξαμενή των ζεν πρεμιέρ. Μη βαράτε. Το λέω γιατί είναι νεώτερος του Τζορτζ Κλούνι.

Εντάξει κορίτσια;

Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αναγκάζομαι να προβώ σε μια αυτονόητη ερμηνεία. Ο Μπραντ Πιτ ζεν πρεμιέρ κι αυτός.

Όμως για ηλικίες που προσομοιάζουν και ταιριάζουν με Ρουβίτσες.

Μεταξύ δέκα και είκοσι ετών. Κάπου εκεί και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Τι να κάνουμε. Ανεξαρτήτως ερμηνευτικών προσόντων – και διαθέτουν μπόλικα ο Μπραντ αλλά και ο Λεονάρντο- σημασία πάνω απ΄ όλα έχει το image. Δηλαδή το babyface προδίδει μικρή ηλικία και καταλήγει στόχος μιας Ρουβίτσας. Αιχμάλωτοι της εικόνας. Όμηροι της μυθολογίας.

Πάμε στο ψητό. Το πρώτο σαραντάλεπτο χάος ολοκληρωτικό. Η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα. Άντε τώρα να καταλάβεις αν η Τζούλια Ρόμπερτς και ο Κλάιβ Όουεν υποδύονται πράκτορες μυστικών υπηρεσιών. Της CΙΑ εκείνη, της ΜΙ6 εκείνος. Τουτέστιν Ομπάμα με Μπράουν αγκαλιά. Μπας και πρόκειται για πράκτορες μεγάλων βιομηχανικών συγκροτημάτων; Μπας και τα δύο; Άβυσσος νοηματική. Ο σεναριογράφος Γκιλρόι μπερδεύτηκε στο μπέρδεμα προφανώς. Διότι Duplicity σύμφωνα με το λεξικό, πάει να πει

«Αδιακρισίες»

Glamour, πολύ glamour
Βιομηχανική κατασκοπεία
Συνωμοσία της τρίχας
Τζούλια Ρόμπερτς και Κλάιβ Όουεν

ΒΑΘΜΟΙ=SΗΙΝΙΝG SΤΑRS!

{{{ video }}}
«Διπλασιασμός, διττότητα, πολλαπλότητα, διπροσωπία, υποκρισία, ανεντιμότητα». Όμως η επιδεξιότητα ενός τελειομανούς γραφιά είναι αυτή ακριβώς. Το μπέρδεμα να μην καταλήγει γρίφος στον θεατή (πράγμα που για διαφορετικούς λόγους συμβαίνει στις ταινίες του Αγγελόπουλου). Το μπέρδεμα να συντελείται στο μυαλό του ήρωα και πρωταγωνιστή. Δηλαδή μέσες άκρες, εμείςοι θεατές- ξέρουμε. Ο ήρωας ουχί.

Η συνέχεια διορθωτική. Ευτυχώς δηλαδή. Αρχίζει το παιχνίδι. Γάτα με ποντίκι. Εκεί η διπροσωπία, εκεί η ίντριγκα, εκεί η υποκρισία. Δύο επιπέδων. Το πρώτο καθαρά κατασκοπευτικό. Άραγε η Κλερ (ρομαντικό το όνομα της Τζούλιας) «παίζει» ταυτοχρόνως και με τη CΙΑ και με τη βιομηχανία; Άραγε ο Ρέι (το όνομα του Κλάιβ Όουεν) «παίζει» ταυτοχρόνως και με τη βρετανική υπηρεσία αλλά και με την αντίπαλη της Κλερ βιομηχανία; Ποιος η γάτα, ποιος το ποντίκι; Καλό!

Το δεύτερο επίπεδο αφορά στο αίσθημα το ερωτικό. Εδώ οι λάμψεις. Εδώ η γοητεία. Εδώ η γκλαμουριά. Εδώ και η star-ουσία. Με πέντε- αν τα μέτρησα καλά- φλας μπακ. Με ισάριθμες συναντήσεις. Όπου εκείνηαν και στο παρελθόν έχει πλαγιάσει μαζί του, παριστάνει την άγνωστη που ούτε εξ όψεως γνωρίζει τον εραστή της μιας βραδιάς (τρελαίνομαι με το «πλαγιάζω» της μαμάς, αντί του κυνικού και χυδαίου «πηδάω». Πλάκα κάνω παιδιά!). Πώς να το πω διαφορετικά; Αυτές οι σκηνές όλα τα λεφτά. Με μια ένσταση που την ηλικία αφορά. Η Τζούλια μόλις στα 42. Ο Κλάιβ τρία χρόνια πριν τα πενήντα. Κι όμως. Έτσι και τους προσέξεις για τα καλά, μπροστά του εκείνη μοιάζει με τη μεγάλη αδελφή του. Αδικία. Η Γυναίκα ανθίζει για τα καλά και σε μικρές αποστάσεις νικά. Το Αρσενικό δρομέας των μεγάλων αποστάσεων. Μεγαλώνει αργά και με την ηλικία του σε εξαπατά! Κορίτσια δεν πειράζει. Η επιστήμη και η Χημεία έχουν μετατρέψει την εξηντάρα Έλεν Μπάρκιν σε μπεμπέκα. Άντε γεια. Η ταινία μοιάζει με φρεσκοκομμένη πασχαλιά! Με δυο λόγια:

Η Κλερ και ο Ρέι. Δύο πράκτορες αντίπαλων στρατοπέδων σε βιομηχανική κατασκοπεία. Κωδικός του project «Σαμψών». Διότι μια φόρμουλα υπόσχεται μαλλιάδες να κάνει τους φαλακρούς. Συνωμοσία της τρίχας δηλαδή. Με σαμπουάν τον Κλάιβ Όουεν και cream την Τζούλια Ρόμπερτς. Το ερώτημα απλό:

Ποιος ποιον; Η γάτα ή ο ποντικός; (από Μ. Πέμπτη).

Προσοχή: Τρεις πρεμιέρες από Μ. Πέμπτη («Αδιακρισίες», «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι» και «Ξενοδοχείο για σκύλους»), τρεις από Κυριακή του Πάσχα («Κillshot», «Πελάτισσα», «Μήδεια»). Ένα τηλεφώνημα πριν, μπορεί να σας απαλλάξει από περιττή μετακίνηση

Η κωμωδία που τρέλανε τη Γαλλία

Είναι δυνατόν Παριζιάνος να γελάσει, άντε να μειδιάσει, με ελληνικά ανέκδοτα για Πόντιους; Ποτέ των ποτών. Τοιουτοτρόπως και εδώ. Άντε τώρα να σκάσει το χειλάκι σου βλέποντας ταχυδρόμο του Νότου να περιφέρεται ανάμεσα σε Βόρειους και Γαλλοπόντιους.

Απόδειξη; Ε, δεν θα το πιστέψετε. Η εν λόγω κωμωδία, που αν μου τη έδινε ο σκηνοθέτης- κάποιος Νταν Μπουν – θα του έδειχνα πόρτα και στη συνέχεια θα έφερνα παπά να κάνει ευχέλαιο, κατήγαγε ρεκόρ είκοσι (αριθμός 20) εκατομμυρίων εισιτηρίων σπάζοντας όλα τα ταμεία Γαλλίας και Παρισίων. Που σημαίνει, αναλογικά και πληθυσμιακά, ελληνική κωμωδία να μπάσει στις αίθουσες τέσσερα εκατομμύρια θεατές. Γίνεται; Ούτε επί εθνικής σταρ Αλίκης Βουγιουκλάκη, ούτε επί «Πολίτικης κουζίνας», ούτε επί «Λούφας και παραλλαγής», ούτε ακόμα επί Νίκου Μπελογιάννη και «Ανθρώπου με το γαρίφαλο». Ο λόγος ένας και μοναδικός, οι Γάλλοι φιλοθεάμων και κουλτουριάρης λαός. Ο Έλλην μία φορά και κάτι τον χρόνο στο σινεμά. Ο Γάλλος τρεις και μισή!

Το πλήρες όνομα του γαλλικού φαινομένου είναι «Βienvenue chez Ch΄tis», δηλαδή καλωσήρθατε στους Στιτς, αλλά στα ελληνικά «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι». Όπου το πρόβλημα εκτός από το χιούμορ είναι και γλωσσικό. Άντε τώρα να καταλάβει και να γελάσει ο Λυωνέζος με τη βαριά Μακεδονιτική προφορά του Άρη Σερβετάλη στο «Μικρό έγκλημα» του Χρίστου Γεωργίου. Τώρα πλάκα με κάνεις;

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Το πρώτο ημίωρο χαριτωμένο και κομψό. Το δεύτερο με κοιλιά (επιπέδου σωσίβιου που έγινε από αλκοόλ). Και το τρίτο ρομάντζο και politically correct. Για να λέμε του στραβού το δίκιο παιδιά, αρέσει δεν αρέσει η ταινία, το συμπέρασμα είναι ένα. Άψογα όλα τα επίπεδα. Και η σκηνοθεσία και το καστ. Με τα κιάλια οι Έλληνες συνάδελφοι του Γάλλου σκηνοθέτη να το κοιτάν! Αυτονόητο και αναμενόμενο το επιμύθιο των «Βορείων». Πλήρης η συμφιλίωση φυσικά. Του ταχυδρόμου με τη σύζυγό του. Ενός βόρειου με τη μαμά του. Της μαμάς του με τον γιο της. Και των Νοτίων με τους Βόρειους. Που μεθερμηνευόμενο πάει να πει, τίποτε δεν μας χωρίζει. Άνθρωπος εγώ, άνθρωπος κι εσύ. Αγαπάτε αλλήλους δηλαδή. Είδες μπαγάσα; Τι ορθόδοξοι, τι καθολικοί. Όλοι στην ίδια βάρκα από την ίδια φάρα. Αμήν!

Με δυο λόγια:

Ταχυδρόμος (έξοχος ο Καντ Μεράντ) ταλαιπωρημένος από τη σύζυγό του που τον έχει πρήξει με τη Ριβιέρα, καταλήγει ως τιμωρία από την υπηρεσία σε απομακρυσμένο χωριό της Βόρειας Γαλλίας. Αυτό ήταν. Φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι και οικογένεια σε κηδεία. Πού πας καψερέ; Στα χιόνια. Στο βρωμόκρυο. Στους αγράμματους και άξεστους. Τι να κάνει ο Φιλίπ; Αφήνει γυναίκα, παιδί, σπίτι και πολιτισμό και φορτωμένος με παλτά, γούνες, θερμοφόρα, ηλεκτρική σόμπα και θερμαινόμενα εσώρουχα, καταφθάνει στην κωμόπολη Μπεργκ. Την πρώτη μέρα με κοντομάνικο στην πλατεία. Τη δεύτερη με κοψίδια στην ταβέρνα. Την τρίτη φέσι από το μεθύσι. Έλα όμως που η σύζυγος έχει φτιάξει στο κεφάλι της το δικό της παραμύθι.

Πεθαίνεις από το κρύο Φιλίπ;

Μόνο; Απαντάει εκείνος. Τι να σου λέω. Άξεστοι, απολίτιστοι, αφιλόξενοι. Ώσπου εκείνη- από αλληλεγγύηαποφασίζει να μετακομίσει και να τον στηρίξει.

Κεραμίδα στο κεφάλι του Φιλίπ. Τώρα με τους φίλους του στο ταχυδρομείο πρέπει να σκηνοθετήσει και τους Βόρειους να συκοφαντήσει. Δηλαδή; Απλό. Τα στερεότυπα στα σκουπίδια. Αμάν! (από Μ. Πέμπτη).

«Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι»

Η κωμωδία που τρέλανε τη Γαλλία

Χαριτωμένη αλλά έως εκεί
Εναντίον κλισέ και προκαταλήψεων

ΒΑΘΜΟΙ=6

(αγαπάτε αλλήλους)

{{{ video }}}
Έκαναν τον Ταραντίνο σαν τα μούτρα τους

Τι να κάνω; Θυμήθηκα το «Τζάκι Μπράουν» του Κουέντιν Ταραντίνο και του 1997. Του ιδίου, του Έλμορ Λέοναρντ το μυθιστόρημα πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η ταραντινική- τρόπος του λέγειν- περιπέτεια του Χοσέιν Αμινί με τον τίτλο «Κillshot- Ο δολοφόνος είναι εδώ».

Από τα πιο κούφια των τελευταίων ετών.

Όπου η ταραντινική- με δόσεις Κόεν- απομίμηση πάει σύννεφο. Το ίδιο και το μπέρδεμα και το ανεξήγητο. Όπου αυτό που συμβαίνει μοιάζει με ανέκδοτο. Ένας Ινδιάνος και πληρωμένος εκτελεστής όπου όλα τα κάνει κατόπιν σχεδίου και οργάνωσης μοναδικής, καταλήγει να κάνει παρέα και ντουέτο μ΄ έναν πανηλίθιο παρανοϊ κό και λευκό κουμπουροφόρο. Έτσι η μία μακακία διαδέχεται την άλλη κι έτσι ο σώας τα φρένας απλός θεατής δεν ξέρει τι να σκεφτεί και τι να κάνει. Σας βεβαιώ, μετά την πρώτη μισή ώρα τσιμπιόμουνα. Πρώτον, γιατί δεν καταλάβαινα ποιο το «θέμα» και ποιο το πρόβλημα. Δεύτερον, γιατί δεν υπάρχει μισό ίχνος χιούμορ και σαρκασμού σε μια ιστορία που από την αρχή φωνάζει πως άπαντες είναι χαζοί. Και γιατί τρίτον, ο Μίκι Ρουρκ μέσα σε μερικούς μήνες κατάφερε το αδιανόητο. Να βρεθεί από το ρετιρέ του «Παλαιστή» στο υπόγειο κάποιου τάχα μου πονηρού και αδίστακτου εκτελεστή!

Με δυο λόγια:

Εξ όσων κατάλαβα. Πληρωμένος δολοφόνος (Μίκι Ρουρκ) από την πολλή σκέψη και οργάνωση καταλήγει να κάνει ντουέτο για ληστεία με κάποιον παρανοϊκό και ανεγκέφαλο λευκό μακάκα. Στόχος ο ιδιοκτήτης κτηματομεσιτικού γραφείου. Έτσι οι δύο μεταλλαγμένοι δολοφόνοι περικυκλώνουν το σπίτι μιας υπαλλήλου του κτηματομεσιτικού γραφείου (Νταϊάν Λέιν). Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα! (από Κυριακή του Πάσχα).

«Κillshot- Ο δολοφόνος είναι εδώ»

Ο Μίκι Ρουρκ είναι εδώ
Η Νταιάν Λέιν επίσης εδώ
Η ταινία στο κούφιο και το σορολόπ

ΒΑΘΜΟΙ=2

(Έκαναν τον Ταραντίνο σαν τα μούτρα τους!)

{{{ video }}}

«Πελάτισσα» και «Μήδεια»

Τρεις ακόμα πρεμιέρες. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω…

«Πελάτισσα»(Cliente). Ό,τι πιο ασήμαντο και χοντροκομμένο έχει υπογράψει η Ζοσιάν Μπαλασκό.Η Ναταλί Μπάι, μόλις 61 παρακαλώ, παριστάνει τη σαραντάρα που πληρώνει για να κάνει έρωτα με νεαρό και παντρεμένο μπογιατζή. Ο μπογιατζής την ερωτεύεται σφόδρα και αποφασίζει να εγκαταλείψει την κομμώτρια και ξανθιά σύζυγό του. Ε, και; Τι να σας πω. Κατά τ΄ άλλα η Ζοσιάν Μπαλασκό των πολλών κιλών το κάνει με γιγαντιαίο Ινδιάνο (ο καθείς με τις φαντασιώσεις του) και οι κότες ενός ορνιθοτροφείου που παριστάνει το κομμωτήριο, επιδίδονται σε αμπελοφιλοσοφίες του τύπου «για τον άνδρα η απιστία είναι κάτι το αόριστο»! (από Κυριακή του Πάσχα).

Βαθμοί=3 «Ξενοδοχείο για σκύλους» (Ηotel for dogs). Παιδικό του Θορ Φρόιντενθαλ όπου δύο ορφανά μεταμορφώνουν εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο και περιθάλπουν αδέσποτα σκυλιά. Εξαιρετικά τα εκπαιδευμένα σκυλάκια αλλά δυστυχώς η ταινία προσφέρεται μόνο σε ελληνική μεταγλώττιση (φωνές Μαριλού Κατσαφάδου, Βαγγέλης Ευαγγέλου, Θανάσης Κουρλαμπάς κ.ά.- από Μ. Πέμπτη).

{{{ video }}}

Βαθμοί=5 «Μήδεια»(Μedea). Του Λαρς φον Τρίερ για την τηλεόραση της Δανίας, του 1988 και σε κείμενο του Καρλ Ντράγιερ από την ομότιτλη τραγωδία του Ευριπίδη. Δυστυχώς θα σας απογοητεύσω. Επειδή δεν προβλήθηκε σε κινηματογράφο για τους κριτικούς, δεν μπορώ να γνωρίζω αν είναι ταινία με κόπια ή απλώς DVD (από Κυριακή του Πάσχα).