Το τέλος της ορφάνιας

ΟΙ ΛΑΟΙ,μερικές φορές, μοιάζουν με τους ανθρώπους. Ο καθένας κουβαλά τα συμπλέγματα και τα φαντάσματά του. Για πενήντα χρόνια η λέξη ΝΑΤΟ στην Αλβανία ήταν συνώνυμη του Σατανά. Και έπειτα από πενήντα χρόνια, οι Αλβανοί ανακάλυψαν πως είχαν δουλέψει με ζήλο για να καταστρέψουν τον εαυτό τους. Ήταν μόνοι τους, περιφρονημένοι, παντού του κλώτσου και του μπάτσου. Ήταν οι λαθρομετανάστες, οι κακομοίρηδες, οι ξεβράκωτοι, τα κλεφτρόνια της Ευρώπης. Ήταν προπαντός ορφανοί. «Έθνος ανάδελφον». Και τότε πέρασαν στο άλλο άκρο, όπως κάνουν συνήθως οι φοβισμένοι και καταπιεσμένοι λαοί που αναζητούν με απελπισία ένα σωσίβιο. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ σημαίνει για τους Αλβανούς το τέλος της ορφάνιας. Τώρα δεν είναι πια «Έθνος ανάδελφον», ανήκουν επιτέλους, έστω και φαντασιακά, σε μια οικογένεια, σε εκείνη των δυτικών εθνών. Επιπλέον, την ένταξη στο ΝΑΤΟ τη βλέπουν ως ένα μεγάλο σκαλοπάτι για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι λαοί, όπως και οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη να μη νιώσουν ανεπιθύμητοι και ορφανοί. Θέλουν να ανήκουν κάπου, να έχουν μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους.

●●●

ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣτούς περιμένει πολλή δουλειά ακόμη. Η διαδρομή που έχουν διανύσει, εάν το βλέπει κανείς από το σημείο «μηδέν» απ΄ όπου ξεκίνησαν, είναι τεράστια. Και το κόστος που έχουν πληρώσει είναι επίσης τεράστιο. Και παρ΄ όλα αυτά είναι, ακόμα, η πιο καθυστερημένη και πληγωμένη χώρα της Ευρώπης. Η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Μια χώρα όπου οι νέοι ακόμα φεύγουν γιατί δεν βλέπουν καμία ελπίδα για το μέλλον. Όπου οι κυβερνώντες νοθεύουν, ακόμα, τις εκλογές. Για πενήντα χρόνια στους Αλβανούς έμαθαν να αναζητούν το «κακό» έξω από αυτούς. Είναι καιρός να το αναζητήσουν προπαντός μέσα τους. Όπως έγραφε, πριν από περίπου έναν αιώνα, ένας σοφός Αλβανός λόγιος, ο Φαΐκ Κονίτσα: «Το κακό βρίσκεται μέσα μας. Εμείς οι Αλβανοί μιλάμε όταν πρέπει να σιωπούμε. Κάνουμε πόλεμο όταν πρέπει να συνάψουμε ειρήνη. Θρηνούμε όταν πρέπει να χαρούμε. Τεμπελιάζουμε όταν πρέπει να δουλέψουμε. Σπαταλάμε όταν πρέπει να αποταμιεύσουμε». Γι΄ αυτά τα λόγια, ο Κονίτσα απαγορεύτηκε από το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα για πενήντα χρόνια, ως «αντεθνικός» και «μειοδότης». (Εδώ που τα λέμε άνθρωποι σαν τον Κονίτσα στα Βαλκάνια παίρνουν συνήθως την ετικέτα του «αντιεθνικού» και του «μειοδότη»). Οι λαοί προχωρούν όταν έχουν τη δύναμη της αυτογνωσίας και της βελτίωσης. Για τους Αλβανούς τελείωσε- ευτυχώς- η εποχή που ήταν «Έθνος ανάδελφον».

Τους περιμένει πάρα πολλή δουλειά ακόμη, για να «χτίσουν» μια ευημερούσα κοινωνία ισότιμων, δημοκρατικών πολιτών. Και αυτό είναι πολύ πιο κοπιαστικό και αρκετά καλύτερο από την ένταξη στο ΝΑΤΟ.