Οι καταλήψεις και οι εργολαβίες

Ο κ. Χαρίτων Χιντήρογλου, καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας στο ΑΠΘ, γράφει για τις καταλήψεις:

«Σίγουρα η συχνότητα των συζητήσεων για τις εργολαβίες καθαριότητας στα ΑΕΙ της χώρας υπολείπεται σημαντικά εκείνων που αφορούν το άσυλο, τις καταλήψεις και τις καταστροφές που επιφέρουν οι βάνδαλοι κακομαθημένοι Νεοέλληνες. Τα ερωτήματα πολλά και χιλιοειπωμένα. Η αντιμετώπισή τους, όμως, βρίσκει την πανεπιστημιακή κοινότητα κατακερματισμένη, εξαιτίας της απουσίας ενός ευρύτερου σχεδιασμού από τα ιδρύματα για μια ενιαία αντιμετώπιση του όλου ζητήματος…

… Το δεδομένο είναι πως το ζήτημα των εργολαβιών έχει αναδειχθεί αρκετές φορές. Πράγματι η ανάδειξη ενός τέτοιου θέματος που άπτεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί μια σημαντική πολιτική πράξη συνειδητοποιημένων πολιτών. Τι γίνεται, όμως, όταν ο τρόπος ανάδειξης γίνεται με μια άλλη πολιτική πράξη που καταστρατηγεί έναν άλλον εξίσου σημαντικό θεσμό, όπως το άσυλο, σύμβολο της δημοκρατίας; Από τη μια μεριά αγωνίζεσαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και από την άλλη καταλαμβάνεις το κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ, καταλύοντας τα ίδια δικαιώματα. Σε πρώτη σκέψη η απάντηση είναι πως δεν καταλύω το άσυλο αλλά ασκώ πίεση ώστε να αναδειχθεί κάτι που θεωρώ σημαντικό. Ναι, φυσικά θα μπορούσες να ασκήσεις το μέτρο αλλά κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, δηλαδή όταν η πράξη της κατάληψης προέρχεται από το σύνολο των φοιτητών και των φοιτητικών παρατάξεων. Στην προκειμένη περίπτωση δεν έγινε κάτι τέτοιο. Μόνο μια παράταξη, μια κοινωνική ομάδα που μάλιστα άγεται και φέρεται στην αναζήτηση ενός οράματος, ενός νοήματος προσανατολισμού για τη ζωή, που αυτοπροσδιορίζεται ως Ρομπέν των απανταχού κατατρεγμένων και αδικημένων. Η ίδια φοιτητική ομάδα περιφρουρούσε τον χειμώνα το άσυλο μαζί με τις πρυτανικές αρχές, η ίδια φοιτητική ομάδα κατέλυσε το άσυλο τώρα.

Φτάσαμε λοιπόν σε δύο πολιτικές πράξεις που η μία αναιρεί την υπόσταση της άλλης. Πώς θα σκεφτεί ο απλός πολίτης; Το πρώτο που ενδεχομένως θα σκεφτεί είναι, “μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος ανάδειξης του ζητήματος εκτός από αυτόν τον ακραίο της κατάληψης;”. Σε δεύτερη φάση αν ρωτηθεί “πώς πρέπει να απαντήσεις σε μια πολιτική πράξη;”, θα σου πει “προφανώς με μια αντίστοιχη πολιτική πράξη”. Όλα ακούγονται αυτονόητα. Δυστυχώς όμως δεν είναι. Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε μία πολιτική πράξη υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δηλαδή +1) και μια πράξη αρνητική, την κατάλυση του ασύλου (-1). Άραγε το αποτέλεσμα είναι μηδενικό (0); Προφανώς και δεν είναι. Και δεν είναι μηδέν γιατί μεταξύ των δύο πολιτικών πράξεων υπάρχουν διαφορικά κοινωνικά δυναμικά φορτία».