Συμπόνια και υποτίμηση

Ωστόσο, όλη η γνώση του κόσμου πως ο ανάπηρος δεν θέλει να τον λυπούνται, άρα δεν πρέπει να εκδηλώσουμε καθόλου οίκτο κτλ., μοιραία είναι γνώση εγκεφαλική, που δεν συναντιέται δηλαδή με δικά μας συναισθήματα, που βρίσκεται δηλαδή μονίμως σε δυσαρμονία με τα συναισθήματα και τις πράξεις μας, γενικότερα με τη στάση μας απέναντι στον ανάπηρο. Που ξέρουμε ότι τον οίκτο τον διαβάζει και με τις δυο του σημασίες, και σαν συμπόνια και σαν υποτίμηση· ακόμα χειρότερα, τις δύο σημασίες τις κάνει, όχι άδικα πολλές φορές, μία: υποτίμηση. Και πλέον δεν τη θέλει τη συμπόνια, γενικά.

Οφείλουμε τότε-και ιδιαίτερα όταν αγαπάμε- να ελέγξουμε, και αισθήματα και στάση, να μη δείξουμε με κάποια μας πράξη οίκτο· όμως ο έλεγχος, αν είναι πάντοτε εφικτός, οδηγεί συχνά σε αδεξιότητα, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη γκάφα, που θα πληγώνει το άτομο ακριβώς που θελήσαμε λ.χ. να συνδράμουμε, ή απλούστατα να επικοινωνήσουμε μαζί του. Σαν τελικό αποτέλεσμα μοιάζει να ανακυκλώνεται μια βεβιασμένη συμπεριφορά, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Γιατί και από τις δύο πλευρές έχει καταργηθεί ο αυθορμητισμός, με τον έλεγχο συναισθημάτων που έχει ενεργοποιηθεί εκατέρωθεν, στο δώσε και στο πάρε.

Μοιάζει αδιέξοδο όλο αυτό, γιατί είναι πάντα σαν να λέμε εμείς στον άλλον πώς πρέπει να αισθανθεί, πράγμα άτοπο!

Περιορίζομαι έτσι, και τότε επιμένω, να εξηγήσω πώς αισθάνομαι εγώ ο ίδιος, ώστε κατά το δυνατόν να μην πληγώνεται, να πάρει η ευχή, ο άλλος, ακόμα και από την αγάπη.