Μισοθαμμένα ίχνη της παρελθούσας ευημερίας
Τα παιδιά από το Ντολόρες είναι ο Φιντέλ Κάστρο και οι συμμαθητές του στο ιησουίτικο κολλέγιο της κουβανέζικης ελίτ πριν από καμιά εξηνταριά χρόνια. Από εκεί, ξεπήδησαν τόσο οι εμπνευστές όσο και οι μεγάλοι πολέμιοι της Επανάστασης. Στη φωτογραφία, παρέλαση μαθητών ενός σύγχρονου- μετεπαναστατικού κολεγίου της Κούβας
Με απόλυτη νηφαλιότητα και αντικειμενικότητα, χωρίς να παίρνει θέση, ο Σιμς περπατάει στα σοκάκια του ιστορικού Σαντιάγο- της πρώτης πόλης που έχτισαν οι Ισπανοί στον Νέο Κόσμο- αναζητώντας τα μισοθαμμένα ίχνη της παρελθούσας ευημερίας. Χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν, ανασκάπτει τα ερείπια ενός άνισου πλην λαμπρού πολιτισμικού εποικοδομήματος, συνδιαλέγεται με τους ντόπιους, γράφει την προσωπική ιστορία καθ΄ ενός εκ των πρωταγωνιστών της επανάστασης και αντεπανάστασης, ερευνά τα αίτια της δόμησης μιας «τροπικής γραφειοκρατίας», ανασυστήνει με ακρίβεια μια ολόκληρη εποχή. Πίσω στο Μαϊάμι, ερευνά βήμα προς βήμα τη γοητευτική «Μικρή Αβάνα» που προσπαθεί να εικονογραφήσει- και το καταφέρνει, μπορώ να το βεβαιώσω- τη ζωή πίσω στο νησί όπως τουλάχιστον προβάλλεται στο φαντασιακό των εξορίστων. Και καταλήγει στο κολέγιο του Μπελέν, εκεί όπου η φλόγα μιας ολόκληρης γενιάς επιχείρησε να μεταλαμπαδευτεί αναμένοντας ένα καινούργιο μέλλον για την Κούβα- μέλλον που ο ίδιος ο συγγραφέας φοβάται πως είναι δυσοίωνο.











