Η κρυφή γοητεία της βίας

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΑΣΤΕ
ΣΥΧΝΑ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ
ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ, ΟΤΙ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ
ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΓΟΥΣΤΟ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ
Η ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ. ΜΟΝΟ
ΠΟΥ, ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΤΟΥΤΗ
ΤΗΝ ΠΑΣΙΔΗΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
ΞΕΧΝΑΜΕ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟ
ΒΛΕΜΜΑ ΜΑΣ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΔΙΠΛΑ.
ΓΙΑΤΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ.
ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΛΑ ΟΙ
ΘΕΣΜΟΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ
ΕΦΘΑΝΑΝ ΚΑΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΣΤΟ ΕΥΡΥ
ΚΟΙΝΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΑ
ΕΡΓΑ
Θα ήθελα λοιπόν σήμερα να μιλήσω για ένα τέτοιο έργο. Παράξενο. Ασυνήθιστο. Ένα καταπληκτικό συγγραφικό πείραμα. Μια απόπειρα που δεν επιδέχεται εύκολα ταξινόμηση. Κάτι σαν μυθιστόρημα που ακούγεται όμως και σαν ποίημα. Ασκήσεις γραφής; Καθόλου. Από τις πρώτες φράσεις αυτού του «ανένταχτου κειμένου» το αισθανόμαστε τόσο μέσα μας, τόσο κοντά στη γυμνή καθημερινότητά μας, θέλω να πω την καθημερινότητα την απογυμνωμένη από τα κούφια λόγια μας, που νομίζουμε ότι το έχουμε ήδη διαβάσει. Είναι ένα μικρό βιβλιαράκι. Μόλις εκατό αραιογραμμένες σελίδες. Συγγραφέας του ο Φιλίπ Ρεϊμόν-Τιμονγκά. Τίτλος: L΄ Αvanc e (Το Προχώρημα). Κυκλοφόρησε στη Γαλλία πέρυσι από το λογοτεχνικό περιοδικό ΝU(e). Ιδού ένας από τους θεσμούς στους οποίους μόλις αναφέρθηκα. Ένα περιοδικό «ανύπαρκτο» σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς. Και όμως, αυτοί που το εκδίδουν όχι μόνο επιμένουν στην «ανυπαρξία» τους, αλλά εκδίδουν και κάποια βιβλία των συνεργατών τους.

Μια απλή ιστοριούλα. Ο συγγραφέας αφηγείται τις δυο- τρεις τελευταίες ώρες ενός νεαρού, ο οποίος υπακούοντας στις εντολές κάποιου μυστηριώδους κέντρου έχει ζωστεί με εκρηκτικά και πάει να τιναχτεί στον αέρα σ΄ ένα πολυσύχναστο μέρος. Ατμόσφαιρα ευρωπαϊκής μεγαλούπολης. Απ΄ ό,τι καταλαβαίνουμε, δεν θα πρόκειται για το μοναδικό κρούσμα. Το αόρατο κέντρο έχει αποφασίσει να βυθίσει την πόλη- να είναι άραγε η μοναδική;- σ΄ ένα λουτρό αίματος και, αν κρίνουμε από τις αυτοματοποιημένες κινήσεις του εκτελεστή, ο στόχος του θα επιτευχθεί.

Προς τι; Γιατί; Τι ζητάει αυτή η σκοτεινή και αδυσώπητη στις μεθόδους της οργάνωση; Γιατί δέχθηκε ο ήρωάς μας να μπει στην υπηρεσία της; Γιατί πιστεύει ότι πρέπει να θυσιάσει τη ζωή του, μαζί και τη ζωή ανθρώπων που του είναι τελείως άγνωστοι και αδιάφοροι; Από ποια ψυχική κρίση πέρασε τούτος ο μαύρος Άγγελος; Σε ποιον κόσμο προσβλέπει μετά την καταστροφή του δικού του; Μάταια θα ψάξουμε για απαντήσεις. Δεν υπάρχουν. Ο Ρεϊμόν-Τιμονγκά δεν καταπιάνεται με το πόθεν το κράτος της βίας. Η βία έχει εγκατασταθεί. Ο τίτλος τα λέει όλα: Το Προχώρημα. Ήτοι το προχώρημα της λογικής τής βίας.

Απολυμένοι
Όσο για τις εξηγήσεις, οι οποίες ποτέ δεν λείπουν, ας μου επιτραπεί μία παρέκβαση. Τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς αυτοκτόνησε, εδώ, σε μια επαρχιακή πόλη του Καναδά, μια πενταμελής οικογένεια: πατέρας, μάνα και τρία παιδιά, δώδεκα, εφτά και πέντε χρονών. Την απόφαση την πήραν από κοινού οι γονείς.

Τα παιδιά απλά την υπέστησαν. Η είδηση, όσες φορές μεταδόθηκε, συνοδευόταν από την «πληροφορία» ότι και οι δύο γονείς είχαν απολυθεί από τη δουλειά τους λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Γιατί; Προς τι η επισήμανση αυτής της λεπτομέρειας; Μα για να μη μείνουμε ούτε δευτερόλεπτο εμβρόντητοι μπροστά στο ασύλληπτο έγκλημα που διαπράττεται μπροστά στα μάτια μας.

Ρhilippe RaymondΤhimonga

L΄ ΑVΑΝCE

ΕΚΔ. ΝU(Ε), ΡΑRΙS