Το στοίχημα κερδήθηκε στο μίνιμαλ

«Ποιο είναι το κοριτσάκι με την αλογοουρά δίπλα στον Κορκολή;» ρώτησε σιγά ο διπλανός μου. Μα… ήταν η Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Με εμφάνιση, αλλά κυρίως με χαρά κοριτσιού. Απαστράπτουσα. Φρέσκια. Ήσυχη. Ε, όταν άρχισε και να τραγουδάει μ΄ εκείνες τις ελεγχόμενες- με ακρίβεια κλασικής τραγουδίστριας- αναπνοές, να εκφέρει καθαρά κάθε λέξη, μακριά από τις «αμαρτωλές» (κατά κάποιους) διαρκείς ψηλές νότες, χαμηλά, μεστά, ώριμα, καταλάβαμε όλοι πως είναι η Άλκηστη (που αγαπήσαμε). Ίσως η καλύτερη.

Κάνει και πρωτιά, κατά
κάποιον τρόπο. Εκείνο που έπρεπε να κάνουν όσοι κατανοούν πως η εποχή δεν θέλει μεγεθύνσεις, αλλά σμικρύνσεις. Μίνιμαλ και ουσία. Σε μικρότερο χώρο, μακριά (ευτυχώς) από πίστες και μεγαλοφωνίες. Φωνή και πιάνο. Και πολλή ουσία. Ακόμη και σε τραγούδια της που δεν έδειχναν να την έχουν όταν τα φώναζε στις ψηλές της νότες.

Έκανε το βήμα και κέρδισε. Άντε να βρεις θέση στα ρεσιτάλ της- παρατάθηκαν έως 12 Απριλίου και μάλλον θα συνεχιστούν του χρόνου. Ο Στέφανος Κορκολής από το πιάνο έκανε «παπάδες», κατά τη λαϊκή ρήση. Σαν να έντυνε τα τραγούδια με ολόκληρη ορχήστρα – κι ας μπούκωνε το ασαφές αριστερό του χέρι τα ακόρντα στα μεγάφωνα. Όταν θύμιζε πάντως ξεχασμένες (ευτυχώς ή δυστυχώς) «επιτυχίες» του, η Άλκηστη τις υπηρετούσε με την ίδια εφηβική χαρά με την οποία βουτούσε, ας πούμε, στο μίνι αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι.

Το χιούμορ δεν έλειπε- σε ίσες δόσεις με τη συγκίνηση. Η Άλκηστη στο πιάνο να δίνει ρέστα ως «κλασική πιανίστα» ή εκείνος να παίζει πιάνο με το… δάχτυλό της, να κάθεται στη δερμάτινη πολυθρόνα δίπλα στο πιάνο με ουρά του τόσο οικείου «σκηνικού», να χαμογελάει, να γελάει, να χαίρεται…

Ιδού η (καλή) Άλκηστη, ιδού και το (κερδισμένο) στοίχημα. Από εκεί μόνο σε κάτι καλό μπορεί να την οδηγήσει το μέλλον…

ΙΝFΟ

Στο «Gazarte» (Βουτάδων 32-34, στάση Κεραμεικός, τηλ. 210-3452.277), Σάββατα, Κυριακές, Δευτέρες. Εισιτήρια: 45 ευρώ και στο μπαρ 25 (με ποτό)