Άνευ θρησκείας

Ο κ. Διονύσης Κλαδάς, δρ μηχανολόγος- μηχανικός, γράφει για τη δήλωσή του να καταχωριστεί στο Ληξιαρχείο ως «άνευ θρησκείας».

«Η επίσκεψή μου προ μηνών στο Ληξιαρχείο της Αθήνας ήταν μονόδρομος. Η υπάλληλος είδε έκπληκτη έναν σοβαρό πενηντάρη οικογενειάρχη να ζητά τη διαγραφή του από Χ.Ο. και την επίσημη πια αναγραφή στη Ληξιαρχική Πράξη Γέννησης του χαρακτηρισμού “άνευ θρησκεύματος”. “Μου επιτρέπετε να ρωτήσω γιατί;” ρώτησε ευγενικά και της είπα απλά και σύντομα την άποψή μου…

Ο άθρησκος δεν είναι κατ΄ ανάγκην και άθεος. Ο άθρησκος δεν έχει ανάγκη να ανήκει σε κανένα δόγμα. Δεν θεωρεί απαραίτητο να του υποδείξουν τη Μέκκα του. Ο άθρησκος πρέπει να είναι ουμανιστής, να αγαπά το ίδιο όλα τα πλάσματα της φύσης, του Θεού- ό,τι προτιμά κανείς. Είναι λυπηρό, αλλά η θρησκεία στην Ελλάδα έχει καταντήσει να είναι ένα κοινωνικό ταμπού, μια υποκριτική στάση από τους πολλούς (“έτσι κάνει ο κόσμος”). Πολλοί δήθεν θρησκεύονται για να είναι κοινωνικά εντάξιμοι, ενώ η προσωπική ζωή τους άλλα μας δείχνει. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι πραγματικά θρήσκοι και το δείχνουν στην καθημερινή ζωή τους. Στην πιο αστεία μορφή της, η “θρησκεία” είναι φολκλόρ με λίγο δοξολογία, περιφορά τοτέμ και λαϊκό πανηγύρι (ο λαός τραγούδι θέλει) ντυμένο με (δήθεν) εθνικό μανδύα (στρατιώτες που μεταφέρουν εικόνες, ενώ ο λαός γονατίζει κ.λπ.). Στον αντίποδα, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος- μια πράγματι σεβάσμια και σεμνή φιγούρα- είπε ότι το μεγαλύτερο λάθος ήταν πως η Ορθοδοξία έγινε εθνική. Άδικο έχει;

Αφού λοιπόν κανένας πολιτικός δεν έχει τα κότσια να προχωρήσει σε διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, τότε διαχωρίζω εγώ τον εαυτό μου ως πολίτης από αυτή και τις οποιεσδήποτε διανοητικές ακροβασίες και δοξασίες της. Και αν έκανα λάθος, την ημέρα που θα με θάψουν χωρίς εξόδιο ακολουθία (τι τρομερό!), ας με συγχωρήσει ο Θεός όλων των πλασμάτων. Άλλωστε, θα δεχθεί ότι οι προθέσεις μου ήταν πάντα αγνές! Συμφωνείτε, Μακαριώτατε;».