Το Πνεύμα του Τόνου

«Στο έτσι»
Του Μάνου Ελευθερίου

Κατεβαίνοντας τη Μεσογείων προς την Αθήνα, ο ταξιτζής προτίμησε να μπει σε κάτι μυστήριους παρακαμπτήριους δρόμους για ν΄ αποφύγουμε την εφιαλτική ακινησία χιλιάδων αυτοκινήτων. Και είδα τον άλλο κόσμο και τις «φαβέλες» της Βραζιλίας.

Στους ανατιναγμένους δρόμους (προφανώς από τις οβίδες του προ έτους ελληνοτουρκικού πολέμου, νικηφόρου- για ποιον;- μεν, αλλά που κανείς δεν πήρε είδηση!) παίζουν δεκάδες πιτσιρίκια.

Τα «σπίτια» φτιαγμένα όπως όπως. Το μέρος είναι απομονωμένο. Καμιά προσβολή στον πολιτισμό μας, στον ήσυχο βίο μας και στα όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο.

Δύο σπίτια θυμίζουν «κανονικές» μικρές μονοκατοικίες. Από παντού φωνές τηλεόρασης. Τσιγγάνοι είναι. Χωρίς εκείνες τις σκηνές που θύμιζαν τις σκηνές των Απάτσι του παλιού κινηματογράφου ή εκείνες τις εκατοντάδες των προσφύγων του ΄22 στον Βύρωνα. Δεν πρέπει να τους έχει επισκεφθεί κανένας πολιτικός. Τι να τους υποσχεθεί;

Απ΄ αυτή τη συνοικία κανένας Μότσαρτ δεν θα ξεμυτίσει.

Περνάει κι αυτό «στο έτσι».

Όπως «στο έτσι» πέρασε και η αυτοκτονία (απαγχονισμός) ενός ακόμη στρατιώτη. Κάτι πρέπει να γίνεται και εκεί, και δεν παίρνουμε είδηση. Δεν μπορούμε όλα τα χρόνια να μιλάμε για «ψυχολογικά προβλήματα» που τα σέρνουν οι φαντάροι από τα σπίτια τους. Εκεί τα αποκτούν. Εκεί γίνεται το ξεπάστρεμα. Εκεί γίνεται ο πόλεμος.

Και καλά, όλοι τρελοί και με προβλήματα. Εντάξει. Και την πληρώνουν οι πλέον ευαίσθητοι. Φρόντισε όμως κανείς να εξεταστούν από ψυχιάτρους και ψυχολόγους οι «ανώτεροι»; Αυτά θα ρωτήσω τον μαυρισμένο από τα σπρέι των απελπισμένων κουκουλοφόρων εθνομάρτυρα Ρήγα Φεραίο. Το άγαλμά του συνεχώς λειώνει από το τρίψε τρίψε.

Θα μου ΄λεγε, άραγε, να κοιταχτούν κι εκείνοι που δίνουν την αφορμή για τέτοιες ακραίες πράξεις και που είναι, ουσιαστικά, υπεύθυνοι για τόσους θανάτους;