«Η φτώχεια γεννάει τέχνη»

Το ΄93 που «έσκασε» η «Φωτοβολίδα» του, υπήρχε μια… θετική συνωμοσία. Εκείνος (ο Ορφέας Περίδης), ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου βρήκαν τις πόρτες ανοιχτές και τους προβολείς αναμμένους. «Διψούσε ο κόσμος για νέα πρόσωπα. Όλοι έπεσαν πάνω μας. Περίμεναν από μας…».

Ό,τι και να περίμεναν από τον Ορφέα Περίδη, εκείνος ουδέποτε φάνηκε να υποκύπτει σε συναισθηματικούς (ή άλλους) εκβιασμούς. Με το ένα πόδι εντός συστήματος και το άλλο εκτός, κράτησε σταθερά χαμηλό προφίλ, ανεξάρτητα από τον αριθμό των επιτυχιών του.

Τραγουδοποιοί του ΄90. Όταν το λέμε, έρχεται ασυναίσθητα ένας ήχος στ΄ αυτιά μας. Σήμερα;

«Ξέρεις πόσα γκρουπάκια, πιτσιρικάδες των 17 και 18 ετών, παίζουν απίθανες μουσικές;».

Πού τις ακούς;
«Εδώ παρακάτω, στο πάρκο, στα φεστιβάλ που οργανώνει ο Δήμος (Χολαργού). Ξέρεις τι ενδιαφέροντα πράγματα έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια;».

Με το διπλό λάιβ του «Ορφέας Περίδης – Live και με τους φίλους του» (Σαββόπουλος, Δεληβοριάς, Παυλίδης, Μάλαμας κ.ά.) ανά χείρας, καθόμαστε κοντά, με καφέ και τσιγάρο, στο home studio του. Σε λίγο θα γυρίσουν οι δύο του κόρες από το σχολείο. «Η αλήθεια είναι ότι έχω γίνει πρωινός τύπος, το ξενύχτι με κουράζει (σ.σ.: φέτος πέρασε όλο τον χειμώνα με τον Μανώλη Ρασούλη στη σκηνή “Δίπλα στο Ποτάμι”). Απ΄ την άλλη, η επαφή με τον κόσμο είναι και μεγάλη χαρά».

Μήπως και η πιο στέρεη οικονομική λύση αυτή την εποχή;

«Μα δεν γίνεται και διαφορετικά. Το λάιβ είναι το μόνο που μας συντηρεί οικονομικά. Δράμα τα πράγματα…».

Ευτυχώς πρόλαβε τις μεγάλες δόξες και τους χρυσούς δίσκους της δεκαετίας του ΄90 και είχε τη χαρά της καταξίωσης από τον πρώτο του κιόλας δίσκο. Δεν είναι τυχαίο. «Τα πρώτα τραγούδια που έγραψα ήταν η “Φωτοβολίδα”, το “Φεύγω” και το “Μάτια μου”», λέει.

«Φεύγω». Τι ωραίοι στίχοι… Μπορείς να ταυτιστείς.

«Όλοι είναι βιωματικοί. Όταν το έγραψα, είχα μόλις απαλλαγεί από το άγχος του πτυχίου και ερχόμουν από μια ερωτική απογοήτευση. Και ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα ήταν σαν να έδωσα μια σπρωξιά να ξημερώσει. Και όντως ξημέρωσε για μένα. Μπήκα σε μια νέα φάση. Άρχισα να γράφω τραγούδια. Μετά τα 30 μου».

Προσπαθούσε από την αρχή να γίνει σολίστ κλασικής κιθάρας, αλλά κάτι δεν του έβγαινε. Κάτι έλειπε. «Άφηνα απ΄ έξω τη φωνή μου. Και ξαφνικά λοξοδρόμησα και προέκυψε».

Το… λοξό στην τέχνη μπορεί να σε βγάλει σε νέους δρόμους, αρκεί να έχεις την επιθυμία να πειραματιστείς. «Αν μένεις στάσιμος, μπορεί να παλιώσεις», λέει. «Αν δεν πειραματιστείς, θα παλιώσεις στα σίγουρα. Εγώ από τα 25 μου έχω βαλθεί να βρω νέες μεθόδους στο πιάνο. Δεν ξέρω αν θα μου βγει, αλλά είναι ανάγκη μου να το κάνω».

«Η ανέχεια γεννάει. Αν είσαι ικανοποιημένος, χορτάτος, αράζεις…»

«Η επανάσταση θα γίνει από τον πολιτισμό»

Στο μοναδικό νέο τραγούδι του CD- «Κυψέλη» – ασχολείσαι με τους μετανάστες…
«Ξέρεις τι λέω μέσα απ΄ αυτό το τραγούδι; Ότι η επανάσταση δεν θα προκύψει μέσα από σπασμένες βιτρίνες, ούτε μέσα από το κάψιμο. Θα προκύψει μέσα από τον πολιτισμό». Εννοείς ότι θα έχουν συμβάλει και άνθρωποι που τώρα δεν έχουν στον ήλιο μοίρα;
«Γιατί όχι; Φέρνοντας τις δικές τους κουλτούρες. Βέβαια, θα μου πεις, το μόνο που δεν σκέφτονται αυτή τη στιγμή είναι να τραγουδήσουν. Και θα σου απαντήσω: η φτώχεια γεννάει. Η ανέχεια. Αν είσαι ικανοποιημένος, χορτάτος, αράζεις…». Οπότε να λέμε δόξα τω Θεώ που ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητος- κυρίως συναισθηματικά;
«Έτσι είναι. Ξέρεις τι έλεγε ο Ρασούλης του Αγίου Βαλεντίνου; “Σήμερα θα παίξουμε μόνο για τους ερωτευμένους που δεν ικανοποιήθηκαν ποτέ”. Σκέψου τι ωραίο που είναι. Δες και στη φύση τι συμβαίνει: Τα πουλιά τραγουδάνε για να βρούνε το ταίρι τους».