«Το μαύρο κουτί» λέει τη μαύρη αλήθεια

Όταν ο δάσκαλος καλεί τον μαθητή του σε συνεργασία, δηλώνει έμπρακτα την πίστη του στην αξία του μαθητή του. Αυτό κάνει ο Κώστας Καζάκος, επιλέγοντας να παρουσιάσει το δημιούργημα ενός μαθητή του.

Μετά την επιτυχημένη πορεία που είχε η παράσταση «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ, ανεβάζει στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» ένα ελληνικό έργο. Είναι «Το μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου, με το οποίο ο βετεράνος θιασάρχης, ηθοποιός και δάσκαλος θα συναντηθεί επί σκηνής με τον μαθητή του, ηθοποιό και πολυγραφότατο θεατρικό συγγραφέα. Οι δυο τους παίζουν τον πατέρα και τον γιο αντίστοιχα, οι οποίοι συγκρούονται σε μια οριακή – και ίσως λυτρωτική- στιγμή της ζωής τους.

Το «μαύρο κουτί» είναι ένα συμβολικό «κουτί ασφαλείας», όπου φυλάσσονται αλήθειες και ψέματα, όνειρα και εφιάλτες, ψευδαισθήσεις και πραγματικότητα. Είναι το «εγώ» του κεντρικού ήρωα, που «ανοίγει» επί σκηνής, για να αποκαλύψει παρεξηγήσεις και γεγονότα που οδήγησαν σε λανθασμένες ερμηνείες, πάνω στις οποίες είχε στηρίξει την πορεία και τα πιστεύω του.

«Είναι ένα έργο συγγνώμης του γιου προς τον πατέρα και η οδυνηρή διαπίστωση μιας λανθασμένης επένδυσης», λέει ο συγγραφέας Γιώργος Ηλιόπουλος. «Ο γιος, ένα golden boy σε κρίσιμη καμπή της καριέρας του στη Νέα Υόρκη, ειδοποιείται ότι ο πατέρας του είναι ετοιμοθάνατος κι επιστρέφει στο πατρικό του. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπος με αλήθειες, τις οποίες ηθελημένα ή αθέλητα είχε διαστρεβλώσει. Αυτό τον οδηγεί σε μια περιπέτεια ανατροπών και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με τον εαυτό του και τους άλλους».

Ο Αντώνης Καλογρίδης, που σκηνοθετεί την παράσταση, είδε το «Μαύρο κουτί» σαν μαύρη κωμωδία, που «παίζει» με την υφή τον ονείρων του ανθρώπου. Σαν τον καθρέφτη στον οποίο δεν προλαβαίνουμε- ή και αποφεύγουμε- να κοιταχτούμε. Καθώς κάνει ο ίδιος το σκηνικό και τα κοστούμια, διατυπώνει τη σκηνοθετική του άποψη με χρώματα: «Το έργο είναι ένας μαυροπίνακας της ζωής, όπου με κιμωλία και αίμα ζωγραφίζουμε τα θέλω μας. Το σκηνικό, αιωρούμενο, με έντονες αντιθέσεις σε άσπρο- μαύρο για την πραγματικότητα, έγχρωμο όμως για τα όνειρα ή τους εφιάλτες που παρεμβάλλονται, σημαδεύει την πορεία των χαρακτήρων σε ένα άδηλο, αλλά ίσως πιο φωτεινό μέλλον».

ΙΝFΟ

«Το μαύρο κουτί» στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» (Ακαδημίας 3, Σύνταγμα, τηλ. 210-3636.144 και 210-3625.520).

Και τραγούδι με την Πέμη Ζούνη

Για την παράσταση ο Θοδωρής Οικονόμου έγραψε πρωτότυπα τραγούδια- μουσική και στίχους- που λέει ο ίδιος, εκτός από ένα νανούρισμα, σε στίχους του Μιχάλη Γκανά, που ακούγεται με τη φωνή της Πέμης Ζούνη. Οι φωτισμοί είναι της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και τα βιντεοάρτ του Αντώνη Μπακόπουλου. Τις τρεις γυναίκες του έργου παίζουν η Άννα Γεραλή, η Αθηνά Μαξίμου και η Ντορέττα Παπαδημητρίου.