ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ

Η μαγεία του Χούλιο Κορτάσαρ και η μεγάλη δύναμη της λογοτεχνίας του είναι ότι σε καμιά στιγμή δεν σου κλείνει το μάτι, σε καμιά στιγμή δεν αφήνει να εννοηθεί πως σου μιλάει μεταφορικά ή συμβολικά. Ακολουθούμε τους δρόμους μιας αφήγησης η οποία είναι απολύτως ρεαλιστική, σε καμιά στιγμή δεν ξεφεύγουμε από αυτό το επίπεδο του ρεαλισμού, στο τέλος όμως δεν ξέρουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε. Εξόριστος από τον ρεαλισμό ο λογοτέχνης, αφού ο ρεαλισμός έχει καταντήσει μια ιστορία για γραφιάδες, ψάχνει τους δρόμους για να αναθεωρήσει τους όρους της ύπαρξής του.

Το αποτέλεσμα είναι ένα είδος α-τοπικής κατάστασης όπου το υποκείμενο της αφήγησης κινείται σε ένα όριο απροσδιοριστίας, αυτή ακριβώς η απροσδιοριστία που επιτρέπει στη λογοτεχνία να διεκδικήσει το στίγμα της ελευθερίας της. Το παιχνίδι φαίνεται ακόμη πιο καθαρά στο διήγημα με τον τίτλο «Αξολότλ» που δίνει και τον τίτλο στην παρούσα έκδοση. Το Αξολότλ είναι ένας γυρίνος με βράγχια που το επισκέπτεται κάποιος στον ζωολογικό κήπο και φτάνει στο τέλος να εμφανίζεται ως η άλλη ταυτότητα του θεατή του: «Μια εποχή σκεφτόμουνα συνέχεια τα αξολότλ… τώρα είμαι ένα αξολότλ.» Δεν ξέρεις αν αυτός που σου μιλάει βρίσκεται πίσω ή μπροστά από το τζάμι του ενυδρείου όπως και δεν ξέρεις αν στο διήγημα «Τη νύχτα ανάσκελα» μιλάει ο άνθρωπος που θα γίνει το ιερό σφάγιο των Αζτέκων ή το θύμα του τροχαίου ατυχήματος που ονειρεύεται τη νύχτα σε ένα σύγχρονο νοσοκομείο του Μπουένος Άιρες.