Παρακρατικοί ή τρομοεπαναστάτες;

ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ Ή ΤΡΟΜΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ;
ΑΤΟΠΟ, ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ, ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΣ
ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ, ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ, ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ
ΠΟΥ ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΟΡΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ
ΜΕΝ Ή ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΕ
Και βέβαια δεν θα διαλέξουμε. Οφείλουμε όμως να διακρίνουμε, όσο δύσκολο κι αν είναι, αφού μας λείπουν συνήθως στοιχεία και τεκμήρια, και μόνο εικασίες και σενάρια είμαστε αναγκασμένοι να διαβάζουμε και να επεξεργαζόμαστε. Ωστόσο, η διάκριση είναι απαραίτητος όρος, αν θέλουμε να έχουν βάση και εγκυρότητα οι αναλύσεις μας, γιατί χωρίς ανάλυση δεν μπορεί να υπάρξει αντιμετώπιση του φαινομένου. Και η καταρχήν διάκριση είναι μεγάλο στοίχημα, καθώς παραμονεύουν εύκολες, απλουστευτικές ταυτίσεις και εξισώσεις, στις οποίες οδηγούμαστε συχνά από τον εξ αντικειμένου προβοκατόρικο χαρακτήρα της δράσης και των δύο.

Τι υπάρχει λόγου χάρη πίσω από την επίδειξηεπιχείρηση με το αυτοκίνητο το παγιδευμένο με 60 κιλά εκρηκτική ύλη; Τι χέρια κρατούσαν τη σιδερογροθιά με την οποία χτυπήθηκε ο Γιάννης Πανούσης; Και ποιοι έριξαν χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών, στα Εξάρχεια, σε ώρα που ήταν γεμάτο κόσμο;

Τρομοεπαναστάτες, φαίνεται, στις δύο πρώτες περιπτώσεις, έτσι όπως δηλώνονται τουλάχιστον, ρητά στην πρώτη, αν και ιδιαίτερα περίεργη περίπτωση, με το παγιδευμένο αυτοκίνητο, καθώς την επιχείρηση τη διεκδίκησε η Σέχτα Επαναστατών, και έμμεσα στην επίθεση στον Πανούση, όπου οι επιτιθέμενοι φέρεται ότι προέρχονται από τον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο, ή από τους «μπάχαλους» των Εξαρχείων, όπως συνοπτικά τους χαρακτηρίζουμε εσχάτως. «Φασιστοειδή» και στις δύο περιπτώσεις, σύμφωνα με άλλον γενικό χαρακτηρισμό. Απέναντι στον οποίο δεν υπάρχει καμία διαφωνία, ως προς τις πράξεις τουλάχιστον, αυτές εξάλλου με τις οποίες επιχειρούν την παρέμβασή τους τα συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες.

Παρακρατικοί όμως φαίνεται πως βρίσκονται πίσω από το χτύπημα στο Στέκι Μεταναστών. Φασίστες δηλαδή, χωρίς εισαγωγικά τη φορά αυτή. Φασιστοειδή και φασίστες, όσο κι αν είμαστε υποχρεωμένοι, όπως είπα, να κάνουμε τη διάκριση, καταγωγική και άλλη, αφού οι πρώτοι προέρχονται από τον ακροαριστερό, αναρχοαυτόνομο χώρο και οι δεύτεροι από τον ακροδεξιό, πάντως συναντώνται στην πράξη, που κοινό της παρονομαστή έχει τη βία. Απέναντι στην οποία συναντώνται τώρα όλες οι εντεύθεν των άκρων πολιτικές δυνάμεις, καταδικάζοντάς την ρητά.

Είναι όμως έτσι ακριβώς, οπότε το μόνο, σημαντικότατο ωστόσο, πρόβλημα είναι η αναγνώριση των διακριτών συστατικών του φαινομένου της βίας, που αλλιώς εμφανίζεται παραμορφωμένο μέσα από τον εξισωτικό, ισοπεδωτικό φακό; Υπάρχει δηλαδή όντως κοινή ρητή καταδίκη των δύο συνιστωσών του φαινομένου, των καταγωγικά αναρχοαριστερών και των ακροδεξιών; Αν κρίνουμε από την προβολή που δόθηκε-ή δεν δόθηκε- στις συγκεκριμένες αυτές επιχειρήσεις, στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό τύπο, στα πρωτοσέλιδα και τα τηλεπαράθυρα, σαφώς όχι. Και αν πια κρίνουμε και γενικότερα τη στάση, ιδίως της τηλεόρασης, απέναντι στα πρόσωπα και τις ιδέες των δύο αυτών ακραίων «χώρων», σαφέστατα όχι.

Είναι πρόσφατα τα γεγονότα, δεν χρειάζονται υπενθύμιση, στοιχεία και παραπομπές, π.χ. το χτύπημα στο Στέκι Μεταναστών δεν υπήρξε καν στις ειδήσεις των καναλιών το ίδιο βράδυ, εκτός από το Άλτερ και το Σκάι, ενώ ελάχιστο χώρο έπιασε έπειτα στις εφημερίδες και σχεδόν καθόλου στα εξοντωτικά λαλίστατα τηλεπαράθυρα. Όσο για τη γενικότερη στάση που είπαμε, κι έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, αρκεί ν΄ ανοίξει κανείς την τηλεόρασή του, μα σε πρωινάδικο, μα σε μεσημεριανάδικο, σε βραδινό ή μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα, σε χιουμοριστική εκπομπή ή σε σοβαρό τοκ σόου και σε δελτία ειδήσεων, αστέρες και αστεράκια του ενός αποκλειστικά χώρου, και ειδικότερα από το κόμμα του ΛΑΟΣ, λάμπουν εκτυφλωτικά, προς χάρη του τζερτζελέ, ήτοι της τηλεθέασης, αν όχι, το χειρότερο, για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων, όπως είναι το ροκάνισμα της Νέας Δημοκρατίας λόγου χάρη.

Ημέρα Τρίτη γράφεται, ως συνήθως, το σαββατιάτικο αυτό κομμάτι, και το μεσημέρι διάβασα στην ίδια εδώ εφημερίδα για τη σαρωτική νίκη των ακροδεξιών σε μια περιοχή της Αυστρίας: «Θριάμβευσε στην περιοχή της Καρινθίας το κόμμα του ακροδεξιού ηγέτη Γιοργκ Χάιντερ, ο οποίος έχασε τη ζωή του τον περασμένο Οκτώβριο σε τροχαίο δυστύχημα. Ήταν το πρώτο εκλογικό τεστ στην Αυστρία μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού από τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Συντηρητικούς. Η ακροδεξιά “Ένωση για το Μέλλον της Αυστρίας” απέσπασε το 45,5% των ψήφων στις τοπικές εκλογές, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα περιορίστηκε στο 28,6%».

Μας λέει τίποτα αυτό;

Στρώνομαι να γράψω, η τηλεόραση είναι πάντα ανοιχτή, κάθε τόσο παίζω με το τηλεκοντρόλ, νά σου κάποια στιγμή ο Βορίδης. Αργά το βράδυ στον Θέμο ο Καρατζαφέρης. Για πολλοστή φορά. Κάθε πότε αλήθεια εμφανίζεται στον Θέμο ο Καρατζαφέρης; Μάλλον κάθε πότε δεν εμφανίζεται; Το ίδιο και στον Χατζηνικολάου. Ή στον Πρετεντέρη. Τα πρωινά στον Παπαδάκη. Στον Αυτιά. Έπειτα στη Βάσια Λόη. Αργά πάλι στη Βάνα Μπάρμπα. Ή ο Σπύρος-Άδωνις Γεωργιάδης. Που κι αυτόν τον είδα σήμερα το πρωί-ή ήταν χτες, καθαροδευτεριάτικα, δε θυμάμαι, πάντως στον Αυτιά. Σε σκηνές ειδυλλιακής, οικογενειακής ευτυχίας με το νέο-τηλεοπτικό- αστέρι, τη σύντροφό του. Με την οποία συζεί, ο σφοδρός πολέμιος του συμφώνου συμβίωσης. Κι αυτός λοιπόν κάθε πότε δεν εμφανίζεται; Στον Θέμο. Αλλά και σ΄ όλες τις εκπομπές. Μόνος ή μετά της «συζύγου». Άκοπη, δωρεάν διαφήμιση εκατοντάδων εκατομμυρίων, διαρκής προεκλογική εκστρατεία πληρωμένη από άλλους. Αφού ο εν λόγω προσφέρει θέαμα πλούσιο, όπως και ο αρχηγός του. Χωρίς να υστερούν και οι υπόλοιποι, πάντα να φωνασκούν, να προπηλακίζουν, συναδέλφους τους βουλευτές ή τηλεθεατές, νά, ο υιός Πλεύρης, ιταμότατος απέναντι στον πατέρα κάποιου φαντάρου, βουλευτής κυρίως χάρη στον δικό του πατέρα, τηλεαστέρα και αυτόν, διώκτη λογοτεχνικών έργων, που μας απειλεί με νέα, αποτελεσματικότερη δικτατορία, πάντοτε μέσα από τα κανάλια που δημοκρατικότατα του παρέχουν χρόνο να χλευάζει, να φτύνει την πολυφωνία τους και τη δημοκρατία τους. Έννοιες που κατάντησαν ψευδώνυμα του κυνηγιού της τηλεθέασης.

Χιλιογραμμένα και χιλιοσχολιασμένα όλα αυτά. Κι ωστόσο σταθερά επαναλαμβανόμενα, και όλο και σε μεγαλύτερη έκταση. Αφού η τηλεθέαση, και η μικροπολιτική μαζί, ber alles.

Το αβγό του φιδιού εκκολάπτεται πλέον, άσε τους άλλους, Θέμους και λοιπούς, εκκολάπτεται από τα σοβαρότερα, πολυφωνικά και δημοκρατικών υποτίθεται φρονημάτων τηλεπαράθυρα.

Μπροστά σε παρακρατικούς και σε τρομοεπαναστάτες φοβούμαι ότι υπάρχει επιλογή, και οπωσδήποτε ανοχή, απέναντι στους πρώτους τελικά. Και όχι μόνο από συγγενείς ιδεολογικά χώρους, αλλά από ευρύτερα πληθυσμιακά στρώματα