Επαγγέλματα… αξιοθέατα

Περπατώντας στον κεντρικό δρόμο της Ανδρίτσαινας σίγουρα θα μαγνητίσουν το βλέμμα σας οι παλαιές πινακίδες των καταστημάτων του χωριού. Ήταν περισσότερες και οι κάτοικοι τις έχουν μαζέψει με στόχο να τις εκθέσουν μόλις βρεθεί ο κατάλληλος χώρος.

Δύο άνθρωποι κρατούν ακόμη τις παραδοσιακές δουλειές τους. Ο πρώτος είναι ο ράφτης του χωριού, ο κ. Παναγιώτης Αγγελόπουλος. Δέχεται αμέσως να φωτογραφηθεί. Άλλωστε γνωρίζει πως πλέον «εμείς οι παλαιοί ράφτες έχουμε γίνει αξιοθέατα». Όπως λέει, ασκεί το επάγγελμα εδώ και 42 χρόνια αλλά τώρα το βλέπει να σβήνει. «Μέχρι τη δεκαετία του ΄60 υπήρχαν εδώ 6 ραφτάδες. Το 1967 και το 1968 είχα τρεις μαθητές αλλά πήγαν στην Αθήνα και παράτησαν το επάγγελμα. Σήμερα μόνο τα γεροντάκια από την Ανδρίτσαινα και τα γύρω χωριά έρχονται. Οι λιγοστοί νέοι που μένουν εδώ δεν φέρνουν ρούχα», τονίζει. Δύο πόρτες δίπλα του είναι το κουρείο της Ανδρίτσαινας, «ηλικίας» 50 ετών. «Τώρα είμαστε στα… ξεβγάλματα. Όσο μπορούμε θα κρατήσουμε», λέει ο κουρέας της Ανδρίτσαινας κ. Θοδωρής Χριστοφόρου. Δίπλα στη σόμπα πετρελαίου ετοιμάζεται να ξυρίσει έναν από τους καλύτερους πελάτες του και τονίζει με υπερηφάνεια: «Δεν θα βρεις κουρέα να ξυρίζει σήμερα». Το ξύρισμα δεν το εγκατέλειψε. Εγκατέλειψε όμως τις κολόνιες που έφτιαχνε παλαιότερα. «Μάζευα λουλούδια όπως τριαντάφυλλα και άλλα αρωματικά, τα έβραζα και από το απόσταγμα έφτιαχνα το άρωμα. Τώρα παίρνουμε έτοιμες».