Το Πνεύμα του Τόνου

Η νεραντζιά
Του Μάνου Ελευθερίου

Στον μικρό ακάλυπτο της πολυκατοικίας μου υπάρχει μια «νεραντζούλα φουντωτή». Έχει ξεπεράσει το ύψος του ισογείου όπου μένω και πηγαίνει προς τα ύψη.

Ο ήλιος τη βλέπει μόνο το απόγευμα. Όταν βρέχει τα φύλλα της έχουν το ωραιότερο πράσινο. Καμιά φορά της βάζω μουσική και επιμένω να πιστεύω βλακωδώς ότι της αρέσει περισσότερο η κλασική μουσική. Ιδίως οι παλαιοί τραγουδιστές της όπερας.

Αν ακούσει την Κάλλας θυμώνει. Μοιάζει να μαραίνεται. Γούστα είναι αυτά. Πάντα σεβάστηκα τις παραξενιές των άλλων.

Από Έλληνες τραγουδιστές της αρέσουν όσοι δεν κάνουν κορόνες.

Τρελαίνεται όμως με τα νέα ελληνικά συγκροτήματα και τους τραγουδοποιούς.

Ιδιαίτερα μ΄ εκείνους που γράφουν και τους στίχους των τραγουδιών τους.

Τώρα είναι φωταγωγημένη με νεράντζια. Φυσικά, όταν ανθίζει γιορτάζει όλη η πολυκατοικία. Το νεραντζάκι γλυκό είναι από τα ωραιότερα γλυκά του κουταλιού.

Κάποτε θυμάμαι ορισμένες κυρίες να πηγαίνουν στον Εθνικό Κήπο και να μαζεύουν όσα νεράντζια είχαν πέσει στο χώμα.

Διάλεγαν εκείνα που τους έκαναν και τα χρησιμοποιούσαν βράζοντάς τα είτε για ορισμένες παθήσεις όπως έλεγαν (δεν θυμάμαι για τι ακριβώς) είτε για γλυκό. Και τότε εμφανίστηκε σε μια κυρία ένας βλαξ (μάλλον δημοσιογράφος) και έκανε «πλάκα» εις βάρος τους λέγοντάς τους ότι θα τους κάνει μήνυση για κλοπή δημοσίου πλούτου!

Τουλάχιστον μπροστά μου καμία κυρία δεν έπαθε εγκεφαλικό.