Δίκτυο

Ο Μάλαμας των… 16χρονων
Χ.Π.

Καιρό είχα να δω τον Σωκράτη Μάλαμα λάιβ και τις προάλλες που πήγα στον «Ζυγό» κατέληξα σε δύο (κοινωνιολογικού περιεχομένου) συμπεράσματα: Παρ΄ όλο που του φορτώνουν, συχνά πυκνά, τη ρετσινιά της «εντεχνίλας», διατηρεί σταθερά μια σχέση λατρείας με ένα νεανικό κοινό, το οποίο πίνει νερό στ΄ όνομά του. Πρώτη φορά είδα σε τραπέζια να είναι οι γονείς (40φεύγα) και τα βλαστάρια τους παρέα (16plus) και τα 16χρονα να ξέρουν όλα τα τραγούδια απέξω. Ο Σωκράτης να είναι ο εαυτός του- όπως πάντα. Με μια πηγαία άνεση να επικοινωνεί με το κοινό χωρίς ίχνος προσποίησης. Η βεβιασμένη οικειότητα δεν έχει θέση εδώ. Σχεδόν σαν να τραγουδάει για τους φίλους του, που όμως δεν αφήνει να τον κάνουν ό,τι θέλουν. Από κάτω αλαλαγμοί, παραγγελιές, χορός ανάμεσα στα τραπέζια… Σιγά σιγά και όλα τα παλιά: από το «Να βάλω τα μεταξωτά» και την «Πριγκιπέσα» μέχρι κομμάτια που έχει πει με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τους «Δρόμους», που είναι ο τελευταίος του δίσκος. Η ορχήστρα σε ηλεκτρισμένα μονοπάτια (ο «Ζυγός» είναι μεγαλούτσικος χώρος, τις θέλεις τις… ορθοπεταλιές του στις ηλεκτρικές κιθάρες). Όλα όμως με μια αίσθηση μέτρου από μια ομάδα που φαίνεται να έχει φάει ψωμί κι αλάτι στον δρόμο (των λάιβ). Μαζί του οι νεαρές Μαριάννα Πολυχρονίδη και Μαρίνα Δακανάλη (τραγούδι) και στα όργανα οι γνωστοί Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Γιάννης Παπατριανταφύλλου (κοντραμπάσο), Νίκος Παραουλάκης (νέι, κιθάρα), Κυριάκος Ταπάκης (μπουζούκι, λαούτο), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτρικές κιθάρες) και Θάνος Μιχαηλίδης (τύμπανα).


Η δε τέχνη μακρά

Σεμνός, αθόρυβος, γεμάτος αγάπη για τη δουλειά του, τη ζωγραφική, ο Γιάννης Παλαιολόγος πέθανε πρόωρα από καρκίνο σε ηλικία 52 χρονών και κηδεύεται σήμερα στις 3.30 μ.μ. στο Νεκροταφείο του Κορωπίου. Ήταν άρρωστος από καιρό. Δεν πρόλαβε να φτάσει στο νοσοκομείο. Πρόλαβε όμως στον σύντομο βίο του, που άρχισε από το Ηράκλειο της Κρήτης, να μαθητεύσει τη ζωγραφική πλάι στον Γιάννη Τσαρούχη, να διατελέσει βοηθός του στον διάκοσμο του κινηματοθέατρου «Ρεξ», να αφήσει μια αγέραστη μετάφραση του βιβλίου «Περί έρωτος» του Σταντάλ, το 1985, να κάνει αρκετές ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής σε μεγάλες γκαλερί. Παραστατικός και αισθαντικός ζωγράφος που αγαπούσε τις γυναικείες μορφές, τα ήρεμα τοπία, τους βιομηχανικούς χώρους, τις νεκρές φύσεις κι όπως έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης, «που δημιουργεί τα πράγματα όπως τα βλέπει και όχι σύμφωνα με τις τυποποιημένες μοντέρνες αξίες». Μ΄ ένα φως εσωτερικό και διάχυτο. Συμπίπτει μάλιστα αυτές τις μέρες να εκτίθεται ένας πίνακάς του στην έκθεση με τίτλο «4 εποχές» στο Πολεμικό Μουσείο.

Χ.

Λύσεις στο χιόνι
Κ.Κ.

Μπορεί η Ευρώπη να φιλοξένησε τα μεγάλα σκακιστικά γεγονότα, όπως το ημιτελικό ματς για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που έγινε στη Σόφια και ανέδειξε νικητή τον Βούλγαρο Τοπάλοφ, το ισχυρό τουρνουά της ισπανικής κωμόπολης Λινάρες- στο οποίο προηγείται ο Ρώσος Γκρίτσουκ, υπερφαλαγγίζοντας τον Ινδό παγκόσμιο πρωταθλητή Ανάντ- και το γιγαντιαίο Όπεν «Αεροφλότ» της Μόσχας, στο οποίο πρώτευσε ο Γάλλος Μπακρό, εν τούτοις οι ευρηματικοί Αμερικανοί καταφέρνουν να κλέβουν την παράσταση: το πυκνό χιόνι στη νεοϋορκέζικη κομητεία του Τζέφερσον, σε συνδυασμό με την αγάπη κάποιων νεαρών σκιέρ για το πνευματικό άθλημα, είχαν ως αποτέλεσμα το «1ο Σκακιστικό Δίαθλο». Οι διαγωνιζόμενοι έκαναν σκι σε μια διαδρομή 2 χιλιομέτρων στις όχθες του ποταμού Σόμοντ και σε προκαθορισμένα σημεία σταματούσαν για να λύσουν σκακιστικές ασκήσεις (διαγράμματα σε πλεξιγκλάς, τοποθετημένα σε δέντρα). Ο διαγωνισμός προέβλεπε ατομικούς αγώνες, αλλά και ανά ζεύγη. Συνυπολογίζονταν η ορθότητα των λύσεων, αλλά και η ταχύτητα.

Αναλυτική παρουσίαση στην ιστοσελίδα http://www.

chessbase. com/newsdetail. asp? newsid=5202.